• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Postępy w walce z tropikalnymi chorobami pasożytniczymi

    08.04.2011. 10:49
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Europejscy naukowcy odkryli nowe związki chemiczne, które mogą pomóc w walce z szeregiem zabójczych, tropikalnych chorób pasożytniczych.

    Obecnie dostępne terapie chorób wywoływanych przez świdrowce, takich jak śpiączka afrykańska, choroba Chagasa czy leiszmanioza często są niewystarczające z powodu toksyczności leków i oporności, niemniej nowe odkrycia paneuropejskiego belgijsko-niemiecko-włoskiego zespołu mogą posunąć naprzód prace nad metodami leczenia tych chorób.

    W ramach badań, których wyniki opublikowano w czasopiśmie Journal of Medicinal Chemistry, zidentyfikowano nie-folianowe związki chemiczne jako potencjalne środki przeciwpasożytnicze, które odkryto w toku wirtualnych badań przesiewowych przeprowadzonych przez naukowców w celu sprawdzenia, w jaki sposób różne kombinacje inhibicji enzymów wpływają na aktywność pasożyta.

    Do przetrwania świdrowce potrzebują folianów i koenzymu biopteryny, które są redukowane przez enzymy reduktazy dihydrofolianowej (DHFR) i reduktazy pterydyny (PTR1). Inhibicja DHFR powoduje upośledzenie replikacji DNA, co prowadzi do śmierci komórkowej. Jednakże u świdrowców inhibicja DHFR powoduje nadekspresję PTR1, która może przejąć funkcję DHFR poprzez zredukowanie folianów, zapewniając w ten sposób przetrwanie pasożyta.

    Dlatego w leczeniu przeciwpasożytniczym obydwie ścieżki metaboliczne muszą być zablokowane w tym samym czasie poprzez inhibicję DHFR i PTR1 za pomocą jednego leku lub połączenia dwóch swoistych inhibitorów.

    PTR1 nie występuje u ludzi, a przez to stanowi doskonały obiekt w projektowaniu swoistych związków chemicznych, obierających za cel pasożyta.

    Zespół przyjął podejście oparte na wirtualnych badaniach przesiewowych połączone z metodologiami eksperymentalnych badań przesiewowych, aby zidentyfikować nie-folianowe inhibitory PTR1 leiszmaniozy. Optymalizacja została przeprowadzona w dwóch seriach strukturalnych cyklów opracowywania leków, aby poprawić swoistość PTR1 i selektywność przeciw ludzkiej DHFR, co zaowocowało 18 molekułami lekowymi o niskich powinowactwach mikromolarnych i profilach wysokiej swoistości in vitro.

    Testy efektywności - w biologii molekularnej procedura testowania lub pomiaru aktywności leku bądź środka biochemicznego w organizmie albo próbce organicznej - zostały przeprowadzone na wyhodowanych komórkach leiszmaniozy i wskazały na sześć związków chemicznych, które były aktywne w połączeniu z inhibitorem DHFR. Ponadto jeden z tych związków chemicznych był również skuteczny samodzielnie, a kilka z nich wykazało niskie profile toksyczności.

    Jeden związek chemiczny został również wcześniej zatwierdzony do leczenia chorób ośrodkowego układu nerwowego, a teraz istnieje szansa, że będzie można go również wykorzystać jako lek przeciwpasożytniczy.

    Leiszmanioza, śpiączka afrykańska i choroba Chagasa to zaledwie niektóre z chorób zakaźnych dotykających obecnie miliony ludzi na świecie, głównie w krajach rozwijających się.

    Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) śpiączka afrykańska jest obecna w 36 krajach Afryki subsaharyjskiej, gdzie występują muchy tse-tse przenoszące tę chorobę. Najbardziej narażona na kontakt z muchami, a przez to najbardziej zagrożona, jest ludność wiejska.

    Leiszmanioza dotyka około 12 mln ludzi na świecie, a według danych WHO choroba cechuje się szerokim spektrum objawów klinicznych, które mogą być skórne, śluzówkowo-skórne lub trzewne. Leiszmanioza skórna jest najpowszechniej występującą formą, a trzewna najcięższą, gdyż w jej przypadku atakowane są ważne organy.

    Choroby takie jak leiszmanioza są często określane mianem chorób "zaniedbanych", mimo tego, że odpowiadają wedle szacunków za 500.000 zgonów i miliony upośledzeń rocznie. Fundusze na badania biomedyczne są często bardziej skoncentrowane na AIDS, gruźlicy czy malarii.

    Wyzwanie stanowi obecnie przesunięcie punktu ciężkości w kierunku walki również z chorobami tropikalnymi.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)

    Peperomia galioides Kunth – gatunek rośliny z rodziny pieprzowatych (Piperaceae). Pochodzi z tropikalnych regionów Meksyku, Ameryki Środkowej i Ameryki Południowej. Jest uprawiana w wielu krajach świata. W 1995 r. naukowcy wykryli w tej roślinie związek chemiczny piperogalin charakteryzujący się dużą aktywnością w zwalczaniu trzech gatunków pierwotniaków Leishmania wywołujących chorobę zwaną leiszmaniozą, oraz pierwotniaka o nazwie świdrowiec amerykański (Trypanosoma crusi), wywołującego chorobę Chagasa.

    Chemioterapia – używanie syntetycznych związków chemicznych w celu zwalczania chorób wywołanych przez drobnoustroje i pasożyty, a także chorób nowotworowych. Pojęcie chemioterapii wprowadził do medycyny Paul Ehrlich (1854-1915). Zastosował on organiczną pochodną arsenową - salwarsan w leczeniu chorób wywoływanych przez krętki i pierwotniaki.

    Choroby zwierząt, podobnie jak choroby ludzi, mogą mieć różną etiologię, od zakaźnych, wirusowych począwszy, a na zwyrodnieniowych czy autoagresyjnych skończywszy. Większość chorób zwierzęcych jest ściśle przypisana do jakiegoś taksonu, istnieją jednak również takie, które łatwo przenoszą się między grupami zwierząt. Zdarza się, że niektóre z tych chorób atakują człowieka, zwane są wówczas zoonozami.

    Leiszmanioza (łac. leishmaniasis, ang. leishmaniasis) – grupa chorób pasożytniczych, wywoływanych przez wiciowce z rodzaju Leishmania. Przenoszona poprzez muchówki (moskity) z rodzajów Lutzomyia (w Nowym Świecie) i Phlebotomus (w Starym Świecie). Choroba wzięła swą nazwę od nazwiska szkockiego patologa Williama Booga Leishmana. To on w 1901 zidentyfikował obce organizmy w śledzionach osób zmarłych z powodu "gorączki z Dum-Dum".

    Leiszmanioza (łac. leishmaniasis, ang. leishmaniasis) – grupa chorób pasożytniczych, wywoływanych przez wiciowce z rodzaju Leishmania. Przenoszona poprzez muchówki (moskity) z rodzajów Lutzomyia (w Nowym Świecie) i Phlebotomus (w Starym Świecie). Choroba wzięła swą nazwę od nazwiska szkockiego patologa Williama Booga Leishmana. To on w 1901 zidentyfikował obce organizmy w śledzionach osób zmarłych z powodu "gorączki z Dum-Dum".

    1. Letarg – stan organizmu charakteryzujący się bezwładem, brakiem reakcji na bodźce, z wyjątkiem elektrycznych. Procesy życiowe są przy stanie letargu w znacznym stopniu zahamowane. Występuje m.in. w przebiegu chorób, np. śpiączki afrykańskiej czy niektórych chorób mózgu.

    Koneksyny – białka budujące elementy połączenia szczelinowego, zwane koneksonami. Każdy konekson zbudowany jest z tych szcześciu podjednostek białkowych. Poszczególne podjednostki koneksyn określają przepuszczalność i selektywność połączeń szczelinowych. U ludzi występuje co najmniej 20 genów kodujących koneksyny. Mutacje w tych genach prowadzą do bardzo selektywnych chorób pod względem tkanki, której dotyczą i objawów, które wywołują. Przykładowo z mutacją jednego z tych genów związana jest choroba Charcota-Mariego-Tootha czy też wrodzona głuchota, wywołana nieprawidłowym przepływem kationów potasu w ślimaku.

    Dodano: 08.04.2011. 10:49  


    Najnowsze