• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Pracownicy hospicjów: nie potrafimy rozmawiać z dziećmi o śmierci

    05.11.2010. 08:04
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Nie potrafimy rozmawiać z dziećmi o umieraniu; traktujemy słowo śmierć jak jeszcze jeden brzydki wyraz, którego lepiej unikać. Także psychoterapeuci nie są przygotowani do poruszania tego tematu - alarmują pracownicy hospicjów, pracujący z dziećmi osieroconymi.

    O tym, jak wspierać dzieci osierocone, dyskutowano podczas debaty zorganizowanej w warszawskiej Szkole Wyższej Psychologii Społecznej (SWPS) przez Fundusz Dzieci Osieroconych działający przy Fundacji Hospicyjnej w ramach VII kampanii "Hospicjum to też życie".

    "Kiedy mówimy dziecku, że ktoś zginął, ono oczekuje, że ten ktoś się znajdzie; gdy usłyszy, że rodzic odszedł, uzna, że prędzej czy później wróci, będzie czekać. Rozmawiając z dziećmi o śmierci, musimy mówić jasno i zrozumiale" - mówiła dr Barbara Arska-Karyłowska, kierownik Akademickiego Centrum Psychoterapii działającego przy SWPS.

    "Oswoiliśmy już początek życia, potrafimy mówić o tym, skąd się biorą dzieci, ale wciąż nie potrafimy mówić o końcu życia. Jednak to my bardziej boimy się śmierci, tego, co jest potem, a dzieci są tego naturalnie ciekawe" - przekonywała psycholog Dorota Zawadzka, autorka poradników dla rodziców i współautorka programów telewizyjnych na temat wychowywania dzieci.

    Jej zdaniem na temat śmieci należy rozmawiać z dziećmi nie tylko wtedy, gdy się z nią stykają, ale także np. w szkołach. Jednak - jak zauważyła Arska-Karyłowska - ani nauczyciele, ani psycholodzy nie są przygotowani do tego, by poruszać ten temat.

    Także Bożena Winch, psycholog i psychoterapeutka pracująca w hospicjum, wyraziła ubolewanie, że nikt nie uczy pedagogów ani psychoterapeutów, jak rozmawiać z osobami osieroconymi. "Przede wszystkim trzeba nauczyć tego dorosłych, kształcić specjalistów, mówić w mediach, że śmierć jest częścią życia. Musimy umieć o tym rozmawiać, nie używając określeń zastępczych. Dorosłość zobowiązuje" - mówiła.

    Podkreśliła, że często jedyne, co można zrobić, by pomóc osobie osieroconej, to nie unikać tematu. "Ludzie ich nie dostrzegają, spuszczają oczy, bo nie wiedzą, jak się zachować. A dzieci osierocone to także te, które straciły rodzeństwo. Często ich rodzice są pogrążeni we własnym bólu, a one potrzebują, by ktoś zwrócił na nie uwagę" - mówiła Winch.

    Arska-Karyłowska zauważyła, że w naszej kulturze zanikły rytuały związane z umieraniem i nie bardzo wiemy, co robić, gdy śmierć wydarzy się w sąsiedztwie. "A te rytuały pomagały w przeżyciu żałoby" - zaznaczyła.

    Specjaliści z hospicjów, którzy na co dzień pracują z osieroconymi dziećmi, zwracali uwagę, że ich rodziny często są w trudnej sytuacji materialnej, dlatego, oprócz wsparcia psychologicznego, oferują im różnego rodzaju zajęcia rozwijające indywidualne zainteresowania, na które ich rodzice nie mogliby sobie pozwolić: muzyczne, sportowe, taneczne, a także wyjazdy wakacyjne.

    W Polsce jest około 280 hospicjów domowych i 65 hospicjów stacjonarnych. Fundusze na utrzymanie hospicjów uzyskiwane są z NFZ, od sponsorów oraz indywidualnych darczyńców.

    "Hospicjum to też Życie" jest coroczną kampanią, która ma uwrażliwić Polaków na potrzeby umierających oraz ich bliskich. Fundacja Hospicyjna prowadzi portal www.hospicja.pl.

    PAP - Nauka w Polsce, Agata Kwiatkowska 

    itm/bsz

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Fundacja Hospicyjna – organizacja pożytku publicznego, działająca od 2004 roku pod auspicjami Krajowego Duszpasterza Hospicjów przy Konferencji Episkopatu Polski (od 2004 roku jest nim ks. dr Piotr Krakowiak SAC). Głównym celem działalności Fundacji Hospicyjnej jest pomoc hospicjom i ośrodkom opieki paliatywnej oraz promowanie idei opieki hospicyjnej. Siedziba Fundacji znajduje się w Gdańsku. Fundacja Hospicyjna wspiera rozwój ruchu hospicyjnego w Polsce organizując akcje charytatywne i edukacyjne na poziomie ogólnopolskim (na rzecz ponad stu hospicjów współpracujących z Fundacją Hospicyjną) i regionalnym (na rzecz Hospicjum im. ks. Eugeniusza Dutkiewicza SAC w Gdańsku). Krakowskie Hospicjum dla Dzieci imienia księdza Józefa Tischnera – hospicjum powołane do życia 7 listopada 2004 roku przez fundatora Adama Cieślę, aktualnego prezesa. Fundacja obejmuje kompleksową opieką lekarską, pielęgniarską, rehabilitacyjną, socjalną i psychologiczną dzieci do lat 18. W roku 2009 sprawowało opiekę nad 49 dziećmi i ich rodzinami. Obecnie w hospicjum jest 41 podopiecznych. Jest najstarszym domowym hospicjum dla dzieci działającym na terenie Małopolski. Od kwietnia 2007 roku jest organizacją pożytku publicznego (KRS 0000203313). Mottem Fundacji są słowa jej patrona ks. prof. Józefa Tischnera: Miłość nas rozumie. Piotr Krakowiak (ur. 12 września 1965 w Koszalinie) – ksiądz pallotyn, teolog i psycholog; dyrektor gdańskiego Hospicjum im. ks. E. Dutkiewicza SAC (dawniej Hospicjum Pallottinum), założyciel Fundacji Hospicyjnej, Krajowy Duszpasterz Hospicjów.

    Papieskie Dzieło Misyjne Dzieci (PDMD) – jedno z czterech Papieskich Dzieł Misyjnych – ma na celu uwrażliwianie dzieci na potrzeby swoich rówieśników na całym świecie. Pod skrzydłami PDMD mali chrześcijanie na miarę swych możliwości, wciąż spieszą z pomocą potrzebującym rówieśnikom w krajach misyjnych. Wspierają je swoimi codziennymi modlitwami, a także ofiarami materialnymi. Hospicjum Opatrzności Bożej prowadzone jest przez księży orionistów w Wołominie przy ul. Marsz. J. Piłsudskiego 44. Hospicjum rozpoczęło swoją działalność 18 marca 1995 r. Na jego cele zaadaptowano nowy budynek zakonny, który służył księżą pracującym w parafii św. Józefa Robotnika w Wołominie. Organizacją tego dzieła zajął się ks.Marek Wasztyl fdp. Najpierw hospicjum dysponowało 12 łóżkami. Lecz ze względu na większe potrzeby w 1999 r. liczba ta zwiększa się do 26 łóżek. Obejmuje swą opieką ludzi chorych w ostatniej fazie choroby nowotworowej. Obecnie oprócz opieki stacjonarnej hospicjum prowadzi również Oddział Domowy, gdzie opieka hospicyjna prowadzona jest w domu chorego (25 chorych). Od 2008 r. Hospicjum posiada status OPP.

    Papieskie Dzieła Misyjne (PDM) – Papieskie Dzieło Rozkrzewiania Wiary (PDRW), Papieskie Dzieło św. Piotra Apostoła (PDPA), Papieskie Dzieło Misyjne Dzieci (PDMD) oraz Papieska Unia Misyjna (PUM) – zostały założone w XIX i XX wieku i miały za cel budzenie świadomości misyjnej wśród wiernych Kościoła katolickiego: dorosłych, młodzieży, dzieci oraz duchowieństwa diecezjalnego i zakonnego. Maria Edgeworth (ur. 1 stycznia 1767, zm. 22 maja 1849) - powieściopisarka pochodzenia angielsko-irlandzkiego, także autorka tekstów dla dzieci. Urodzona w Black Bourton, wsi w angielskim hrabstwie Oxfordshire. W swoich dziełach szczególnie upodobała sobie temat życia w Irlandii.

    Dzieło osierocone – utwór, do którego prawdopodobnie nie wygasły autorskie prawa majątkowe i jednocześnie nie ma możliwości dotarcia do właścicieli tych praw. Tego rodzaju utworów nie można upublicznić, a dostęp do nich jest możliwy jedynie w czytelniach bibliotek, archiwach i prywatnych zbiorach. Nie można takich dzieł udostępnić w ogólnie dostępnych w internecie bibliotekach elektronicznych, nie można opublikować ich wznowień, a także włączać do antologii czy wykorzystywać ich fragmentów w innych dziełach. Problem dzieł osieroconych ogranicza też silnie zakres domeny publicznej, gdyż z braku zarejestrowanych danych o właścicielach praw majątkowych znaczna część utworów, które powinny się w niej znaleźć pozostaje niepewna prawnie. Treść nauczania - składają się na nią całokształt podstawowych umiejętności, wiadomości z dziedziny nauki, techniki, kultury, sztuki oraz praktyki społecznej, przewidziany do opanowania przez uczniów podczas ich pobytu w szkole. Treść ta, będąc głównym czynnikiem dydaktycznego i wychowawczego oddziaływania na dzieci, młodzież i dorosłych, powinna odzwierciedlać aktualne, jak i przyszłe, przewidywane potrzeby społecznego, zawodowego i kulturalnego życia kraju, a także potrzeby poszczególnych osób.

    Europejskie Centrum Bajki im. Koziołka Matołka – dziecięce centrum kultury znajdujące się w Pacanowie, oficjalnie otwarte 24 lutego 2010 roku. Instytucja prowadzi działalność kulturalną skierowaną do dzieci, rodziców i osób pracujących z dziećmi.

    Haim G. Ginott (1922-1973) - amerykański psycholog, terapeuta dzieci, pedagog, autor wielu książek na temat relacji między dziećmi i dorosłymi, a zwłaszcza nauczycieli.

    Dorosłe dzieci rozwiedzionych rodziców(DDRR) - jest to zespół pewnych cech, zachowań u części dorosłych osób, których rodzice się rozwiedli. Do najczęściej występujących zachowań dorosłych dzieci rozwiedzionych rodziców zalicza się np.: Doksografia - (gr. doksa, pogląd i gráphein, pisać) - stosowana często w starożytności metoda całościowego opisu poglądów (doksai) filozofów, przy czym czasem termin ten odnosi się także do fragmentów dzieł na inny temat, które zawierają jednak takie opisy, np. wielu pism Arystotelesa. Termin "doksografia" bywa przeciwstawiany terminowi "biografia", używanemu dla dzieł opisujących przede wszystkim żywoty filozofów, a nie ich poglądy, np. dla Diogenesa Laertiosa. Podział ten nie jest jednak rygorystycznie przestrzegany.

    Moja krew – program emitowany w telewizji TVN. Program prowadziła Magda Mołek. Brali w nim udział gwiazdy ze swoimi dziećmi. Goście sprawdzali łączące ich więzy krwi w pięciu konkurencjach, które pokazały, jak dobrze rodzice i ich dorosłe dzieci znają się nawzajem i rozumieją. Co o sobie wiedzą, czy potrafią porozumiewać się bez słów, czy pamiętają i jak wspominają wspólnie przeżyte chwile, wyprawy wakacyjne, podróże do najdziwniejszych miejsc na świecie. ulike.net (dawniej: u-lik.com) - serwis społecznościowy, w ramach którego użytkownicy oceniają, a także korzystają z rekomendacji dotyczących wszelkiego rodzaju twórców, ich dzieł oraz innych zagadnień związanych z kulturą. Serwis jest współtworzony przez jego użytkowników, którzy mogą edytować już istniejące, a także dodawać nowe "kluby", reprezentujące poszczególnych artystów, czy ich dzieła. Strona jest dostępna w dwóch wersjach językowych: angielskiej i francuskiej.

    Międzynarodowy Dzień Książki dla Dzieci – święto obchodzone co roku 2 kwietnia, w dzień urodzin duńskiego baśniopisarza Hansa Christiana Andersena. Dzień ten ma na celu rozpowszechnienie książek dla dzieci oraz wspieranie czytania przez najmłodszych. La Catrina, także La Calavera Garbancera to figurka stworzona przez José Guadalupe Posada, na początku XX wieku, która ochrzczona została przez meksykańskiego malarza i grafika Diego Riverę. La Catrina to dama, kobieta z wyższych sfer, która została spersonifikowana pod postacią szkieletu kobiety w eleganckiej sukni i kapeluszu z piórami, wedle ówczesnej XIX-wiecznej mody. Jest ona symbolem śmierci. Jako, że śmierć i zmarli zajmują szczególne miejsce w kulturze meksykańskiej. W odczuciu Meksykanina śmierć to dalszy ciąg życia, które tu na ziemni jest tylko mgnieniem, czymś przelotnym, nietrwałym, a to prawdziwe zaczyna się dopiero po śmierci. Śmierć jest esencją życia. Stąd jej przedstawienia nie są straszne, dlatego też wizerunki śmierci przedstawiane są w postaci tańczących, pijących i śmiejących się szkieletów, a także w formie wycinanek z cieniutkiej kolorowej bibułki. Z okazji święta zmarłych organizowane są konkursy, a także wielkie wystawy sztuki ludowej, których tematem jest śmierć, np. konkursy poetyckie, na najładniejszy ołtarz ku czci śmierci czy zmarłych. Motyw Catriny pojawia się co roku w czasie obchodów Święta Zmarłych, zarówno w domach jak i na ulicach miast a także za nią przebierają się również ludzie czy zdobne czaszki są elementem dekoracji wielu ołtarzyków.

    Dodano: 05.11.2010. 08:04  


    Najnowsze