• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Prof. Zembala: w Polsce powinno być 120 transplantacji serca rocznie

    27.01.2010. 19:01
    opublikowane przez: Piotr aewski-Banaszak

    W Polsce powinno się dokonywać rocznie 120 transplantacji serca - uważa dyrektor Śląskiego Centrum Chorób Serca w Zabrzu (ŚCCS) prof. Marian Zembala. W ubiegłym roku we wszystkich ośrodkach w kraju takich operacji było tylko 71. "To nieprawda, że nie ma dawców, są oni po prostu niepotrzebnie chowani" - podkreśla prof. Zembala.

    Konferencję w zabrzańskim ośrodku zorganizowano z okazji przypadającego 26 stycznia Dnia Transplantologii. Jak powiedział Zembala, w SCCS od początku roku przeszczepiono dopiero jedno serce, w całym poprzednim - 47.

    "To nieprawda, że nie ma dawców. Dawcy są, ale są niepotrzebnie chowani do ziemi, zamiast ratować innych" - podkreślił dyrektor SCCS.

    Jak dodał, można odnieść wrażenie, że część osób w Polsce przyzwyczaiła się, że dawców "nie ma, nie było i nie będzie". Tymczasem w dużo mniejszej Austrii w ciągu dwóch tygodni przeszczepiono 15 serc i 5 płuc. "Coś jest nie tak. Chcę powiedzieć: +skrzyknijmy się+" - podkreślił.

    W opinii prof. Zembali w Polsce są zespoły lekarzy zdolne do znacznie większej liczby operacji niż się ich obecnie przeprowadza. Dyrektor zapewnił, że tylko jego ośrodek mógłby takich zabiegów przeprowadzić każdego roku 80. Dziś na liście oczekujących na przeszczep serca w ŚCCS jest 126 nazwisk, na przeszczep serca i płuca czeka siedmiu biorców, a płuca - 16.

    Dr hab. Michał Zakliczyński z SCCS zwracał uwagę, że ciągle na różne sposoby trzeba podtrzymywać zainteresowanie transplantologią, w przeciwnym razie ona umiera. Jeszcze kilka lat temu rocznie na świecie przeprowadzało się około 5 tys. przeszczepów serca. Podobnie jak w Polsce, także w innych krajach ta liczba w ostatnich latach spadła. Najwięcej takich operacji, około 2 tysięcy, przeprowadza się w Stanach Zjednoczonych. Statystycznie w USA takich operacji jest ponad siedem na każdy milion mieszkańców.

    Jak zaznaczył Zakliczyński, ograniczona liczba dawców sprawia, że nie wszyscy chorzy mogą doczekać zabiegu. Wydłużenie tego okresu może też spowodować rozwój powikłań, które później uniemożliwiają operację. Problemy z wyborem kandydatów do transplantacji serca wiążą się też z samym ryzykiem związanym z taką operacją. Pomimo stałego postępu, ciągle 10-20 proc. pacjentów umiera w ciągu kilku miesięcy po operacji. Z drugiej jednak strony - aż połowa żyje z przeszczepionym sercem 10 lat lub dłużej.

    Sylwia Sekta z centrum ds. transplantacji "Poltransplant" zwracała uwagę, że ciągle nie wszystkie szpitale chcą współpracować w dziedzinie pozyskiwania organów do przeszczepów. Chlubnym wyjątkiem w woj. śląskim jest szpital im. św. Barbary w Sosnowcu. Reszta placówek, jej zdaniem, jest daleko w tyle.

    Kampanie na rzecz popularyzacji transplantologii prowadzi np. Stowarzyszenie Transplantacji Serca. To m.in. rajdy rowerowe i zawody sportowe z udziałem osób po przeszczepach. Akcje wspierają osoby publiczne, np. Paweł Kukiz i Paweł Januszewski. "Są sceptycy, którzy twierdzą, że takie kampanie nie mają sensu. Ja uważam, że mają - ludzie po prostu muszą nas widzieć" - podkreślił prezes Stowarzyszenia Jan Statuch.

    Z danych przedstawionych na konferencji prasowej wynika, że w całej Polsce w ubiegłym roku dokonano 71 przeszczepów serca, 10 - płuca, 762 transplantacje nerki, 214 - wątroby i 20 - trzustki. W 2008 roku dokonano tylko 61 przeszczepów serca, w rekordowym 2000 takich operacji było 129.

    Źródło:
    PAP - Nauka w Polsce

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Operacja Norwooda to operacja serca, która po raz pierwszy została pomyślnie przeprowadzona przez Norwooda i jego współpracowników. Operację tę stosuje się w przypadku leczenia zespołu niedorozwoju lewej części serca, atrezji zastawki dwudzielnej lub innych wad serca o typie pojedynczej komory. Przeszczepienie serca (heart transplantation, HTX) to metoda leczenia schyłkowej niewydolności serca, polegająca na przeszczepieniu serca pozyskanego od martwego dawcy. Wykonywana jest jedynie w specjalistycznych ośrodkach. Urządzenie wspomagające czynność komór serca (ang. ventricular assist device, VAD) – automatyczna pompa wspomagająca pracę komory serca. Stosowana jako środek doraźny u chorych z niewydolnością serca, oczekujących na przeszczepienie lub u osób, u których przeszczepienie jest niemożliwe. VAD nie zastępuje komory serca, lecz wspomaga jego pracę. Urządzenie może być montowane wewnątrz lub na zewnątrz ciała pacjenta. Może wspomagać prawą bądź lewą komorę serca. Napędzane elektrycznie (z baterii zewnętrznej) lub pneumatycznie.

    Przewlekła niewydolność serca (łac. insufficientia cordis chronica, ang. chronic heart failure) – postępujący zespół objawów wynikających ze zmniejszenia pojemności minutowej serca, któremu towarzyszą obiektywne dowody dysfunkcji mięśnia sercowego i odpowiadający na leczenie stosowane w niewydolności serca. Najczęstszą jego przyczyną jest choroba niedokrwienna serca. Ale może też być powikłaniem nadciśnienia, kardiomiopatii, zapalenia mięśnia sercowego. Tradycyjnie dzieli się niewydolność serca na lewo- i (lub) prawokomorową, oraz na skurczową i rozkurczową. Ostra niewydolność serca jest odmiennym klinicznie zespołem, który może (ale nie musi) rozwinąć się wskutek dekompensacji przewlekłej niewydolności serca, wymagającym innego postępowania i leczenia. Przewlekła niewydolność serca jest w krajach rozwiniętych pierwszą przyczyną hospitalizacji po 65. roku życia. Odpowiednio leczona u większości pacjentów może być kontrolowana, wciąż jednak jest stanem zagrażającym życiu, z roczną śmiertelnością rzędu 10%. Operacja Fontana – zabieg kardiochirurgiczny polegający na połączeniu żyły głównej dolnej z tętnicą płucną bez użycia serca jako pompy systemowej. Najczęściej stosuje się dwie modyfikacje operacji Fontana, wewnątrzsercową, gdzie zespolenie wykonuje się wewnątrz prawego przedsionka (operacja de Levala, Total Cavo-Pulmonary Connection, TCPC), oraz zewnątrzsercową, gdzie żyłę dolną główną łączy się z prawą gałęzią płucną przy użyciu protezy wykonanej z Gore-Texu. Operacja Fontana jest stosowana jako trzeci etap procedury Norwooda w leczeniu paliatywnym wrodzonych wad serca pod postacią serca jednokomorowego takich jak: zespół hipoplazji lewego serca (HLHS), zespół hipoplazji prawego serca (ang.) (HRHS), atrezja zastawki trójdzielnej (TA).

    Prawe uszko serca (łac. auricula cordis dextra) – twór należący do prawego przedsionka serca, które zwłaszcza podczas skurczu komór serca obficie wypełnia się krwią. Echo serca płodu jest rodzajem badania echokardiograficznego wykonywanego kobietom ciężarnym. Badanie obejmuje ocenę anatomii klatki piersiowej i serca płodu oraz jego funkcjonowania. Podczas tego badania można zdiagnozować nieprawidłowości budowy (wady serca) oraz zaburzenia rytmu i funkcji serca. Informacje uzyskane w czasie badania płodu mogą być pomocne przy podejmowaniu decyzji o dalszym przebiegu ciąży oraz miejscu i czasie porodu. Dzieci z rozpoznanymi wadami serca powinny się rodzić w wysokospecjalistycznych ośrodkach posiadających odpowiednie doświadczenie i warunki do opieki.

    Lewe uszko serca (łac. auricula cordis sinistra) – twór należący do lewego przedsionka serca, które zwłaszcza podczas skurczu komór serca obficie wypełnia się krwią. Terapia resynchronizująca (ang. Cardiac Resynchronization Therapy, CRT) - metoda leczenia zaawansowanej niewydolności serca, polegająca na wprowadzeniu do serca elektrod w celu prowadzenia kardiostymulacji obu komór serca. W wybranych przypadkach możliwe jest też prowadzenie kardiostymulacji wyłącznie lewej komory serca.

    Diastole (rozkurcz serca) – faza w cyklu pracy serca, w której główne pompujące jamy (komory) będąc w stanie rozkurczu napełniają się krwią napływającą z górnych jam serca (przedsionków).

    Cewa sercowa – najwcześniejsze stadium w rozwoju zarodkowym serca. Tworzą ją, zgodnie z kierunkiem przepływu krwi, zatoka żylna, pierwotny przedsionek serca, pierwotna komora serca, opuszka serca i pień tętniczy. Powstaje głównie z mezodermy trzewnej.

    Czasowa elektrostymulacja serca – to rodzaj elektrostymulacji serca, którą stosuje się u osób zagrożonych nagłym zgonem sercowym, wskutek zaburzeń tworzenia bodźców lub ich przewodzenia, do czasu usunięcia ich przyczyny lub wdrożenia stałej elektrostymulacji serca. Najczęstszym wskazaniem do jej stosowania są zaburzenia przewodnictwa w przebiegu zawału mięśnia serca. Kardiomiopatia restrykcyjna, kardiomiopatia ograniczająca – najrzadszy typ kardiomiopatii, w którym utrudnione jest rozciąganie włókien mięśnia sercowego oraz napełnianie krwią. Rytm serca i jego kurczliwość mogą być w normie, ale sztywne ściany jam serca (przedsionki i komory) uniemożliwiają właściwe napełnianie. Z tego powodu przepływ krwi jest zmniejszony i mniejsza objętość krwi napełnia komory. Z czasem u pacjentów z kardiomiopatią ograniczającą postępuje niewydolność serca.

    Skurcz izowolumetryczny – skurcz serca zachodzący przy tej samej, stałej objętości komorowej. W trakcie skurczu izowolumetrycznego dochodzi do wzrostu ciśnienia w komorze serca. Skurcz izowolumetryczny kończy się z chwilą otwarcia zastawek.

    Dodano: 27.01.2010. 19:01  


    Najnowsze