• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Raport: powikłania cukrzycy 5 razy droższe niż sama choroba

    12.09.2011. 14:04
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Powikłania cukrzycy, takie jak choroby sercowo-naczyniowe, niewydolność nerek, amputacje nóg czy utrata wzroku, kosztują budżet państwa 5 razy więcej niż leczenie samej cukrzycy - wynika z raportu, który otrzymała PAP. Został on przygotowany przez Akademię Leona Koźmińskiego w Warszawie.

    Autorzy raportu oszacowali, że całkowity koszt cukrzycy w Polsce wynosi ok. 6 mld zł rocznie. Blisko 50 proc. z tego stanowią koszty pośrednie, czyli związane z utratą produktywności spowodowaną wcześniejszymi rentami i dniami niezdolności do pracy z powodu zwolnień lekarskich.

    W 2009 r. wydatki na leczenie powikłań były 5-krotnie wyższe niż leczenie samej cukrzycy - podano w raporcie. Główny udział w tych kosztach, ponad 78 proc., mają choroby serca. Na dalszym miejscu znalazły się udary mózgu z odsetkiem ponad 15 proc.

    Koszty bezpośrednie związane z opieką specjalistyczną i leczeniem szpitalnym były w 2009 r. ponad dwukrotnie wyższe (ponad 100 proc.) niż w roku 2004 r. Co ważne, w przypadku cukrzycy typu 2 był one spowodowane głównie wzrostem zachorowań na cukrzycę.

    Koszt refundacji leków rósł natomiast w dużo niższym tempie niż koszt świadczeń zdrowotnych, napisali autorzy pracy. Od 2005 r., od kiedy dostępne były dane, do 2009 r. wzrósł jedynie o 26 proc.

    Podstawą do przygotowania raportu były dane udostępnione przez Narodowy Fundusz Zdrowia i Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W analizie nie uwzględniono istotnych kosztów związanych z leczeniem cukrzycy, które ponoszą sami pacjenci. Nie wzięto też pod uwagę kosztów pośrednich wynikających z konieczności opieki nad pacjentem ze strony osób trzecich. Jak wskazują badania z 2004 r. o nazwie CODIP (Koszty cukrzycy typu 2 w Polsce), mogą one stanowić nawet 30 proc. kosztów pośrednich.

    Najnowszy raport stanowi potwierdzenie danych i opinii prezentowanych przez uczestników Polskiego Forum "Zmieniajmy Cukrzycę", które odbyło się w tym tygodniu w Warszawie.

    Obecni na nim eksperci alarmowali, że na całym świecie i w Polsce epidemia cukrzycy narasta w zastraszającym tempie. Już teraz cierpi na nią globalnie 285 mln osób, a WHO szacuje, że w 2030 r. liczba ta może wynieść nawet 438 mln. W Polsce na cukrzycę choruje 2-2,5 mln osób, ale zgodnie z przewidywaniami Ministerstwa Zdrowia w ciągu najbliższych 20 lat liczba ta może się podwoić.

    Zdaniem jednej z uczestniczek forum - Charlotte Rulffs Klausen z Duńskiego Stowarzyszenia Diabetyków, aby państwa poradziły sobie z obciążeniem - ekonomicznym i społecznym - jakie niesie ze sobą epidemia cukrzycy, każdy kraj potrzebuje narodowego planu zwalczania tej choroby. Taki plan powinien rozwiązywać kwestie profilaktyki cukrzycy, jej wczesnego wykrywania i optymalnego leczenia.

    ,,Jeśli inwestuje się w edukację pacjentów, wcześniejszą diagnostykę i lepsze standardy leczenia to obniża się długoterminowe koszty leczenia cukrzycy i po 10-12 latach uzyskuje się oszczędności w budżecie służby zdrowia" - powiedziała Rulffs Klausen. To opóźnienie jest związane z tym, że cukrzyca jest chorobą przewlekłą, stopniowo wyrządzającą szkody w organizmie pacjenta.

    Jak ocenił dr hab. Leszek Czupryniak, prezes Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego, narodowy program walki z cukrzycą jest najważniejszą rzeczą jakiej potrzebuje polska diabetologia. ,,I program ten teoretycznie istnieje, jego finansowanie jest jednak bardzo ograniczone" - zaznaczył. Gdyby nakłady na niego były zbliżone do tych, jakie przeznacza się na program dotyczący chorób nowotworowych czy choćby kardiologicznych, to można by uzyskać wymierną poprawę w zakresie prewencji, diagnostyki i leczenia cukrzycy, podkreślał diabetolog.

    Z informacji przesłanych PAP przez dyrektora Biura Prasy i Promocji MZ Krzysztofa Suszka wynika, że na ,,Program Prewencji i Leczenia Cukrzycy w Polsce" przeznaczono w 2010 r. niecałe 1,5 mln zł, a w 2011 r. zaplanowano środki w wysokości 2,5 mln. Dla porównania, na realizację działań w ramach ,,Narodowego programu zwalczania chorób nowotworowych" przeznacza się rocznie 250 mln zł. Wydatki ponoszone w ramach ,,Narodowego Programu Wyrównywania Dostępności do Profilaktyki i Leczenia Chorób Układu Sercowo-Naczyniowego na lata 2010 - 2012 POLKARD" wyniosły ponad 33 mln w 2010 r., a na rok 2011 zaplanowano środki w wysokości blisko 26 mln zł.

    PAP - Nauka w Polsce

    jjj/ woj/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Cukrzyca typu MODY (MODY – akronim od ang. Maturity Onset Diabetes of the Young) – grupa rzadkich i uwarunkowanych genetycznie postaci cukrzycy, których objawy pojawiają się u osób w wieku 15-35 lat, a ich przebieg kliniczny jest zbliżony do cukrzycy typu 2. W przeciwieństwie do typu 1, który zawsze wymaga przyjmowania insuliny, chorzy z MODY często mogą przyjmować leki doustne. Stanowią 1–5% wszystkich przypadków cukrzycy. Pramlintyd – (ang. pramlintide acetate) – nowy lek hipoglikemiczny stosowany w leczeniu cukrzycy, u pacjentów u których dotychczasowe leczenie insuliną nie przynosi wyrównania kontroli glikemii. Został zarejestrowany i dopuszczony, przez FDA, do stosowania w leczeniu cukrzycy w USA 16 marca 2005 do leczenia cukrzycy 1 i 2 typu. Doustne leki przeciwcukrzycowe – grupa leków w postaci tabletek stosowanych w cukrzycy. Leki te różnią się pod względem mechanizmu działania, profilu farmakologicznego, ale ich wspólną cechą jest zasadniczy efekt działania – obniżanie stężenia glukozy we krwi (działanie hipoglikemizujące). Doustne leki przeciwcukrzycowe znajdują zastosowanie przede wszystkim w leczeniu cukrzycy typu 2, oraz niektóre z nich (pochodne biguanidowe) pomocniczo w wybranych przypadkach cukrzycy typu 1 (zmniejszenie wahań glikemii poposiłkowej, obniżenie poziomu lipidów).

    Zespół Mauriaca – zespół objawów spowodowany skrajną postacią niewyrównania cukrzycy typu 1 u dzieci (wynika z przewlekłego niedoinsulinowania), polegający na upośledzeniu wzrastania i organomegalii (spleno- i hepatomegalii). W związku z postępem w diagnostyce i leczeniu cukrzycy termin ma znaczenie historyczne. Zespół opisał Leonard Pierre Mauriac. Retinopatia cukrzycowa (łac. retinopathia diabetica) – uszkodzenie naczyń krwionośnych siatkówki oka pojawiające się w przebiegu cukrzycy, zaliczane do mikroangiopatii cukrzycowej. Zmiany te rozwijają się wprost proporcjonalnie do długości cukrzycy oraz jej typu. Po 20 latach trwania cukrzycy stwierdza się u prawie wszystkich chorych na cukrzycę typu 1 oraz u 60% osób chorych na cukrzycę typu 2. Podstawowe znaczenie w patogenezie mają hiperglikemia i nadciśnienie tętnicze. Istotne są procesy prowadzące do nasilenia stresu oksydacyjnego i nadmierne wytwarzanie czynników wzrostu (IGF-1, PEDF).

    Eksenatyd (ang. Exenatide) − nowy lek zarejestrowany do leczenia cukrzycy, będący agonistą peptydu glukagonopodobnego typu 1 (GLP-1 Glucagon-like-peptide-1), wytwarzanego przez komórki L jelita cienkiego, który wiążąc się z komórką β (receptorem dla GLP-1) wysp trzustkowych zwiększa wydzielanie insuliny pod wpływem glukozy. Ponadto spowalnia wchłanianie glukozy oraz hamuje wpływ glukagonu na komórki receptorowe. Został dopuszczony do leczenia typu 2 cukrzycy przez FDA na rynku USA w 2005. Eksenatyd jest syntetycznym analogiem peptydu złożonego z 39 aminokwasów, pierwotnie wykrytego w ślinie helodermy arizońskiej. Inhibitory dipeptydylo-peptydazy 4 (ang. dipeptidyl peptidase-4 inhibitors) – grupa doustnych leków hipoglikemizujących, działających przez blokowanie enzymu dipeptydylo-peptydazy 4 (DPP-4). Znajdują zastosowanie w farmakoterapii cukrzycy typu 2. Pierwszy lek z tej grupy, sitagliptyna, został dopuszczony przez FDA do stosowania na terenie USA w 2006 roku. W marcu 2007 Komisja Europejska udzieliła pozwolenia na dopuszczenie preparatu do obrotu w całej Unii Europejskiej, pod koniec tego roku została wprowadzona na australijski rynek leków do leczenia cukrzycy typu 2.

    Przeciwciała przeciwwyspowe - to przeciwciała przeciwko antygenom wysp trzustkowych Langerhansa, biorące udział w autoimmunologicznym ich uszkodzeniu, doprowadzając do rozwoju cukrzycy typu 1 lub cukrzycy LADA. Stopa cukrzycowa − zespół specyficznych przypadłości dotykających stopę. Jest powikłaniem cukrzycy. Występuje u 6-10% pacjentów z cukrzycą. Nieleczona, prowadzi do nieodwracalnych deformacji i martwic stopy, co często kończy się amputacją.

    Tolbutamid – metylowa pochodna sulfonylomocznika, lek należący do doustnych leków hipoglikemizujących, który był szeroko stosowany w leczeniu cukrzycy typu II.

    Zespół metaboliczny (zespół polimetaboliczny, zespół X, zespół insulinooporności, zespół Raevena) – zbiór wzajemnie powiązanych czynników zwiększających istotnie ryzyko rozwoju miażdżycy i cukrzycy typu 2 oraz ich powikłań naczyniowych.

    Insulina aspart - analog insuliny ludzkiej o krótkim czasie działania. Jego preparat jest stosowany w postaci wstrzyknięć w leczeniu cukrzycy. Insulina lispro - analog insuliny ludzkiej o krótkim czasie działania. Jego preparat jest stosowany w postaci wstrzyknięć w leczeniu cukrzycy.

    Insulina glargine − wolnodziałający analog insuliny ludzkiej o wydłużonym czasie działania. Jego preparat jest stosowany w postaci wstrzyknięć w leczeniu cukrzycy.

    Dodano: 12.09.2011. 14:04  


    Najnowsze