• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Rzeczowników i czasowników mózg uczy się w osobnych obszarach

    01.03.2010. 15:27
    opublikowane przez: Piotr aewski-Banaszak

    Aktywność naszego mózgu wygląda inaczej, kiedy uczymy się rzeczowników, a inaczej - kiedy czasowników. Wyniki badań na ten temat opublikowano na łamach pisma "Neuroimage".

    Dzieci zaczynają używać rzeczowników wcześniej niż czasowników, a zdrowi dorośli w testach szybciej reagują na rzeczowniki niż na czasowniki. Wielu pacjentów z uszkodzeniami mózgu wykazuje różnice w sprawności operowania rzeczownikami i czasownikami.
    Opierając się na tych przesłankach naukowcy z Hiszpanii, Francji i Niemiec postanowili zbadać, jak mózg reaguje na rzeczowniki i czasowniki. Poprosili 21 osób o zapoznawanie się z nowymi słowami. Podczas nauki badali aktywność ich mózgów za pomocą rezonansu magnetycznego. Takie badania umożliwiają stwierdzenie, jaki obszar mózgu aktywizuje się podczas wykonywania danego zadania.

    Test polegał na nauczeniu się znaczenia nowych, wymyślonych przez naukowców, słów w oparciu o kontekst. Na przykład w zdaniu "Dziewczyna dostała dżat na gwiazdkę", nowy rzeczownik miał oznaczać pierścionek. Z kolei w zdaniu "Student nizuje makaron na śniadanie", nowy czasownik oznaczał gotowanie. Badani musieli zapamiętać 80 nowych rzeczowników i czasowników.

    "To zadanie symuluje na poziomie eksperymentalnym, jak przyswajamy sobie pewną część słownictwa w trakcie naszego życia" - wyjaśnia współautor badań, Antoni Rodriguez-Fornells z Uniwersytetu w Barcelonie. Jak dodaje, uczenie się w oparciu o kontekst jest najważniejszym typem przyswajania sobie nowych słów w dzieciństwie, ale też w wieku dorosłym, np. kiedy musimy poznawać nową terminologię z jakiejś dziedziny.

    Potwierdziły się wcześniejsze przypuszczenia, że mózg w innych miejscach przetwarza wiedzę o rzeczownikach i czasownikach. Okazało się, że uczenie się rzeczowników aktywuje obszar zwany lewym zakrętem wrzecionowatym, z kolei nauka czasowników przełącza aktywność na inny obszar, tzw. lewy niższy czołowy zakręt i część zakrętu skroniowego.

    Źródło:
    PAP - Nauka w Polsce

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Reguła de Wahla – reguła słowotwórcza opracowana przez językoznawcę Edgara de Wahla i zastosowana w stworzonym przezeń sztucznym języku occidental. Służy ona do tworzenia pewnych form gramatycznych od innych (np. rzeczowników od czasowników). Czasownik – odmienna oraz samodzielna część mowy przedstawiająca dziejące się czynności oraz niektóre stany. W zdaniu tworzy orzeczenie. Czasowniki są nazwami czynności jakie wykonują w danym czasie istoty żywe, narzędzia lub maszyny, oraz nazwami stanów, w jakich te istoty bądź przedmioty się znajdują. Nie w każdym języku da się wyróżnić jasną klasę czasowników, np. w języku japońskim przymiotniki mają wiele właściwości charakterystycznych dla czasowników. W językoznawstwie czasowniki inakuzatywne (niebiernikowe) to czasowniki nieprzechodnie, których podmiot (składniowy) nie jest semantycznym agensem (wykonawcą czynności), tzn. nie jest aktywnym inicjatorem ani nie jest bezpośrednio odpowiedzialny za czynność wyrażoną czasownikiem. Na tej podstawie czasowniki inakuzatywne odróżnia się od czasowników inergatywnych. Podmiot czasownika inakuzatywnego jest semantycznie zbliżony do dopełnienia bliższego czasownika przechodniego lub do podmiotu w stronie biernej. Do polskich czasowników inakuzatywnych zalicza się między innymi przybyć, umrzeć, upaść, spłonąć, a nie biec czy modlić się, które są inergatywne.

    Stosunki morfosyntaktyczne to termin językoznawstwa, którym określa się system używany do odróżniania argumentów czasowników przechodnich i czasowników nieprzechodnich. Seryjna konstrukcja czasownikowa – fenomen składniowy występujący w niektórych językach Azji i Afryki. Jest to sekwencja czasowników w formie osobowej tworzących jedno orzeczenie. Jeden z czasowników ma w obrębie konstrukcji znaczenie bardziej gramatyczne, drugi - bardziej leksykalne.

    Liczba pojedyncza (skróty: l.poj., l.p.) to szereg form fleksyjnych, tj. przypadków w deklinacji i osób w koniugacji, oznaczających jeden przedmiot bez względu na to, czy jest to rzeczywiście jednostka (np. mały chłopiec biegnie), czy gatunek (np. pies szczeka), czy też zbiorowość (np. armia walczy). Nieliczne rzeczowniki mają tylko formy liczby pojedynczej (singulare tantum). Są to niektóre nazwy własne (np. Wisła, Bałtyk), większość rzeczowników będących nazwami materiałów (np. miedź), wiele rzeczowników oznaczających pojęcia oderwane (np. dobroć, radość) oraz rzeczowniki zbiorowe (np. szlachta, sitowie) Zakręt zębaty, inaczej zawój zębaty (łac. gyrus dentatus) – obszar kory starej mózgu ssaków (archicortex), wchodzący w skład formacji hipokampa. Zakręt zębaty jest położony w przyśrodkowej części płata skroniowego, a u tych ssaków, które nie posiadają wykształconego płata skroniowego, występuje w części przyśrodkowej półkul kresomózgowia

    Urazowe uszkodzenie mózgu (j. ang. Traumatic brain injury, TBI) zwane również urazem wewnątrzczaszkowym występuje kiedy mózg doznaje urazu wskutek działania zewnętrznej siły. Uszkodzenia można klasyfikować ze względu na ostrość obrażeń, mechanizm powstania (zamknięte np. wskutek uderzenia, lub otwarte np. rana postrzałowa), lub inne czynniki (np. lokalizacje urazu bądź obszar obrażeń). Sformułowanie uraz głowy zwykle odnosi się do urazowego uszkodzenia mózgu. Jest to jednak pojęcie mające szersze znaczenie, ponieważ obejmuje także urazy innych organów niż mózg (np. skóry głowy, lub czaszki). Eksploracja stanowisk archeologicznych - pod tym pojęciem rozumiemy sposoby postępowania w trakcie wykopalisk. Metoda badawcza musi być dostosowana indywidualnie dla każdego rodzaju stanowiska. Inaczej wyglądają badania na stanowisku jednowarstwowym a inaczej na stanowisku wielowarstwowym. W czasie badań dąży się do odsłonięcia i zadokumentowania aktywności ludzkiej w przeszłości. Kiedy odsłaniane są jak największe fragmenty warstwy mówimy o wykopaliskach szerokopłaszczyznowych. Umożliwiają one rejestrację zmian w obrębie stanowiska poprzez dokumentację następstwa warstw w pionie, przekrojów, stratygrafii. Należy tak prowadzić eksplorację aby możliwe było odtworzenie trójwymiarowego obrazu nieodwracalnie zniszczonego przez nas w trakcie badań stanowiska archeologicznego. Celem pracy na stanowisku jest zgodna z rzeczywistością i jak najdokładniejsza rejestracja układu zabytków ruchomych i nieruchomych z ich kontekstem. Niezbędne do tego jest dokładne prowadzenie badań.

    Homoioteleuton (gr. ὁμοιοτέλευτον homoióteleuton, łac. similiter desinens, pol. podobieństwo zakończeń) – figura retoryczna, która uwypukla identyczne końcówki gramatyczne tak samo odmieniających się części mowy (dwóch czasowników, dwóch rzeczowników, rzeczownika i określającego go przymiotnika itp.).

    Czas przyszły – kategoria gramatyczna (czas gramatyczny) czasownika, która najczęściej wskazuje i nazywa późniejszą czynność lub późniejszy stan niż moment mówienia lub pisania o nich, np. pójdę, kupię, będę spał. W języku polskim od czasowników dokonanych tworzy się czas przyszły prosty odpowiadający formą czasowi teraźniejszemu, a od czasowników niedokonanych - czas przyszły złożony.

    Zakręt wrzecionowaty (łac. gyrus fusiformis) to część płata skroniowego kory mózgowej, w klasyfikacji Brodmanna oznaczony jako obszar 37. Imiesłów przymiotnikowy czynny – tworzony jest od czasowników niedokonanych mówiących o sprawcy czynności teraźniejszej. Tworzy się go za pomocą cząstki -ący (np. biorący, tworzący, rozumiejący, piszący itp.). Cząstkę tę dodaje się do tematu 3. os. l. mn. czasu teraźniejszego czasownika (np. pisać→pisz-ą→pisz-ący→piszący; rozumieć→rozumiej-ą→rozumiej-ący→rozumiejący...). Podobnie jak przymiotnik odmienia się przez liczby, przypadki i rodzaje. W przeciwieństwie do przymiotnika nie odmienia się przez stopnie.

    Dodano: 01.03.2010. 15:27  


    Najnowsze