• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Są nadzieje na poprawę dostępu do leków dla chorych na SM

    19.01.2011. 10:04
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Są duże szanse, że program terapeutyczny leczenia chorych na stwardnienie rozsiane (SM) zostanie rozszerzony - poinformowała konsultant krajowa ds. neurologii prof. Danuta Ryglewicz we wtorek na konferencji prasowej w Warszawie.



    Nowa wersja programu zakłada wydłużenie terapii immunomodulującej (interferonem-beta lub octanem glatirameru) z 36 do 60 miesięcy u pacjentów, u których obserwuje się pozytywną reakcję na to leczenie, oraz zniesienie limitu wieku, który ograniczał możliwość włączania do programu chorych poniżej 16. roku życia i powyżej 39. roku życia.

    Program w nowej wersji został już opracowany i jeszcze w tym miesiącu powinien trafić do Agencji Oceny Technologii Medycznych (AOTM), gdzie będzie poddany ocenie Rady Konsultacyjnej agencji - powiedziała PAP Ryglewicz.

    Wprowadzone w nim zmiany nie są do końca zgodne z propozycjami zawartymi we wniosku, który w czerwcu 2010 r. do ministra zdrowia złożyło Polskie Towarzystwo Stwardnienia Rozsianego. "My wnioskowaliśmy o leczenie bez ograniczeń czasowych, tj. tak długo, jak przynosi ono efekty i pacjent czuje się lepiej" - powiedziała PAP sekretarz generalna towarzystwa Anna Gryżewska.

    Jak podkreśliła, obecnie we wszystkich krajach Unii Europejskiej (UE), nawet w biedniejszej od Polski Rumunii, leki immunomodulujące podaje się chorym tak długo, jak długo przynoszą one efekty. Terapia ta ogranicza liczbę rzutów (czyli nawrotów) SM i spowalnia jego postępy u ok. 30 proc. pacjentów z rzutowo-remisyjną (tj. najczęstszą) postacią choroby. W Polsce otrzymuje ją ok. 7-8 proc. chorych. Jest to odsetek najniższy w UE.

    Jak powiedział prezes Agencji Oceny Technologii Medycznych Wojciech Matusewicz, w przygotowaniu jest też drugi program terapeutyczny leczenia chorych na SM przeciwciałem monoklonalnym o nazwie natalizumab. Lek ten spowalnia rozwój choroby u 70 proc. pacjetów z rzutowo-remisyjną postacią SM. Jest jednak drogi - koszt miesięcznej terapii wynosi 7-7,5 tys. zł. Ponadto statystyki wskazują, że w trakcie terapii u 1 na 1000 pacjentów może wystąpić poważne powikłanie - tzw. postępująca wieloogniskowa encefalopatia. Jest to choroba mózgu wywoływana przez wirus JC, która rozwija się u osób ze znacznie osłabioną odpornością i może prowadzić do zgonu.

    Według Matusewicza, stanowisko Rady Konsultacyjnej Agencji odnośnie finansowania terapii natalizumabem ze środków publicznych było negatywne właśnie ze względu na podwyższone ryzyko tego powikłania. "Sam wypowiedziałem się jednak pozytywnie o stworzeniu takiego programu, pod warunkiem że cena leku zostanie obniżona tak, by wzrosła efektywność kosztowa terapii" - zaznaczył Matusewicz. Przypomniał też, że obecnie dostępny jest test na obecność przeciwciał przeciw wirusowi JC służący do oceny ryzyka rozwoju postępującej wieloogniskowej encefalopatii, co powinno ułatwić dobór pacjentów, którzy mogą stosować natalizumab.

    Stwardnienie rozsiane (SM) jest przewlekłą, postępującą chorobą ośrodkowego układu nerwowego, tj. mózgu i rdzenia kręgowego. W jej rozwoju udział biorą procesy autoagresywne. U chorych na SM komórki układu odporności rozpoznają jako obce i niszczą białka mieliny, która tworzy rodzaj izolatora na włóknach nerwowych i usprawnia przewodzenie sygnałów w mózgu i rdzeniu.

    Włókna z uszkodzoną osłonką działają znacznie wolniej, co prowadzi do wystąpienia rozmaitych objawów neurologicznych, jak np. jednostronne osłabienie ostrości wzroku, zaburzenia koordynacji ruchowej, niedowłady kończyn, zaburzenia mowy, zawroty głowy, męczliwość, zaparcia, zaburzenia w oddawaniu moczu, zaburzenia funkcji seksualnych, zaburzenia emocjonalne i pogorszenie sprawności umysłowej. W miarę postępów choroby uszkodzeniu i zniszczeniu podlegają też włókna nerwowe.

    Choroba stopniowo prowadzi do kalectwa i obecnie jest nieuleczalna. Uważa się, że jest ona najczęstszą przyczyną niesprawności ludzi młodych. Szczyt zachorowań na SM przypada między 20. a 40. rokiem życia.

    PAP - Nauka w Polsce, Joanna Morga


    hes/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)

    Jamistość rdzenia (łac. syringomielia, ang. syringomyelia) – przewlekła, dość rzadka choroba rdzenia kręgowego, a czasem także pnia mózgu (jamistość opuszki, syringobulbia) charakteryzująca się powstawaniem cewkowatych jam w rdzeniu kręgowym, zwykle w odcinku szyjnym, z tendencją do rozszerzania się na pozostałe odcinki. Choroba rozpoczyna się zwykle w trzeciej lub czwartej dekadzie życia i ma charakter powoli postępujący. Najczęstsze objawy to tzw. rozszczepienne zaburzenia czucia, osłabienie, często asymetryczne kończyn górnych z zanikami mięśniowymi, może dołączyć się także osłabienie kończyn dolnych i zaburzenia chodzenia a także (w późnym okresie choroby) zaburzenia zwieraczy. Przyczyna choroby pozostaje niejasna, chociaż interesujące jest współistnienie jej w dwóch trzecich przypadków z zespołem Arnolda-Chiariego. Leczenie jamistości rdzenia dotyczy przypadków z powiększającymi się jamami syringomielicznymi i polega na neurochirurgicznym drenażu jamy.

    Jamistość rdzenia (łac. syringomielia, ang. syringomyelia) – przewlekła, dość rzadka choroba rdzenia kręgowego, a czasem także pnia mózgu (jamistość opuszki, syringobulbia) charakteryzująca się powstawaniem cewkowatych jam w rdzeniu kręgowym, zwykle w odcinku szyjnym, z tendencją do rozszerzania się na pozostałe odcinki. Choroba rozpoczyna się zwykle w trzeciej lub czwartej dekadzie życia i ma charakter powoli postępujący. Najczęstsze objawy to tzw. rozszczepienne zaburzenia czucia, osłabienie, często asymetryczne kończyn górnych z zanikami mięśniowymi, może dołączyć się także osłabienie kończyn dolnych i zaburzenia chodzenia a także (w późnym okresie choroby) zaburzenia zwieraczy. Przyczyna choroby pozostaje niejasna, chociaż interesujące jest współistnienie jej w dwóch trzecich przypadków z zespołem Arnolda-Chiariego. Leczenie jamistości rdzenia dotyczy przypadków z powiększającymi się jamami syringomielicznymi i polega na neurochirurgicznym drenażu jamy.

    Jamistość rdzenia (łac. syringomielia, ang. syringomyelia) – przewlekła, dość rzadka choroba rdzenia kręgowego, a czasem także pnia mózgu (jamistość opuszki, syringobulbia) charakteryzująca się powstawaniem cewkowatych jam w rdzeniu kręgowym, zwykle w odcinku szyjnym, z tendencją do rozszerzania się na pozostałe odcinki. Choroba rozpoczyna się zwykle w trzeciej lub czwartej dekadzie życia i ma charakter powoli postępujący. Najczęstsze objawy to tzw. rozszczepienne zaburzenia czucia, osłabienie, często asymetryczne kończyn górnych z zanikami mięśniowymi, może dołączyć się także osłabienie kończyn dolnych i zaburzenia chodzenia a także (w późnym okresie choroby) zaburzenia zwieraczy. Przyczyna choroby pozostaje niejasna, chociaż interesujące jest współistnienie jej w dwóch trzecich przypadków z zespołem Arnolda-Chiariego. Leczenie jamistości rdzenia dotyczy przypadków z powiększającymi się jamami syringomielicznymi i polega na neurochirurgicznym drenażu jamy.

    Ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia (ang. Acute Disseminated Encephalomyelitis ADEM) – autoimmunologiczna demielinizacyjna choroba mózgu bardzo podobna do stwardnienia rozsianego (SM), które zazwyczaj jest chroniczną nawracającą i cofającą się chorobą młodych dorosłych, podczas gdy ADEM jest zazwyczaj jednofazową chorobą dzieci. Nieprawidłowe wyniki badań immunoglobulin w płynie mózgowo-rdzeniowym są znacznie rzadsze w ADEM niż w SM. W ADEM występuje uszkodzenie mózgu, które jest rzadkie w stwardnieniu rozsianym. ADEM zwykle występuje po zakażeniu z gorączką albo szczepieniu. U części chorych z początkowym rozpoznaniem ADEM, diagnozuje się później jednak stwardnienie rozsiane. Śmiertelność wynosi 5% i większość przeżywających posiada co najmniej małą niepełnosprawność.

    Natalizumab (preparaty handlowe Antegren i Tysabri) – przeciwciało monoklonalne przeznaczone do stosowania jako lek w terapii stwardnienia rozsianego (SM) oraz choroby Crohna.

    Przewlekła niewydolność serca (łac. insufficientia cordis chronica, ang. chronic heart failure) – postępujący zespół objawów wynikających ze zmniejszenia pojemności minutowej serca, któremu towarzyszą obiektywne dowody dysfunkcji mięśnia sercowego i odpowiadający na leczenie stosowane w niewydolności serca. Najczęstszą jego przyczyną jest choroba niedokrwienna serca. Ale może też być powikłaniem nadciśnienia, kardiomiopatii, zapalenia mięśnia sercowego. Tradycyjnie dzieli się niewydolność serca na lewo- i (lub) prawokomorową, oraz na skurczową i rozkurczową. Ostra niewydolność serca jest odmiennym klinicznie zespołem, który może (ale nie musi) rozwinąć się wskutek dekompensacji przewlekłej niewydolności serca, wymagającym innego postępowania i leczenia. Przewlekła niewydolność serca jest w krajach rozwiniętych pierwszą przyczyną hospitalizacji po 65. roku życia. Odpowiednio leczona u większości pacjentów może być kontrolowana, wciąż jednak jest stanem zagrażającym życiu, z roczną śmiertelnością rzędu 10%.

    Choroba Divry-Bogaerta, rozlana korowo-oponowa angiomatoza mózgu (ang. Divra-Bogaert disease) – rzadka (opisano pięcioro chorych) choroba neurodegeneracyjna. Występuje rodzinnie. Objawia się drgawkami, początek przypada na 3. dekadę życia. Późniejsze objawy to zaburzenia pola widzenia, bóle głowy o charakterze migrenowym, postępująca demencja. Neuropatologicznie stwierdza się rozlaną angiomatozę (naczyniakowatość) opon i kory mózgowej oraz cechy wtórnej encefalopatii niedokrwiennej. Chorobę opisali Divry i Ludo van Bogaert w 1946 roku.

    Dodano: 19.01.2011. 10:04  


    Najnowsze