• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Skomplikowana operacja żuchwy w Bydgoszczy

    18.11.2010. 13:04
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Operację rekonstrukcji żuchwy u 40-letniej kobiety z dysplazją włóknistą przeprowadzono w Szpitalu Uniwersyteckim im. dr. Jana Biziela w Bydgoszczy. Pacjentce wycięto część żuchwy i na to miejsce wszczepiono płat skórno-mięśniowo-kostny z podudzia.



    Jak poinformował dr Piotr Winiarski, dysplazja trzonu żuchwy u kobiety objawiała się przyrastaniem kości żuchwy, przez co doszło do deformacji twarzy. Skutkiem było nie tylko oszpecenie, ale także trudności przy jedzeniu. Kilkukrotne zabiegi obciosywanie kości nie przynosiły trwałych skutków.

    Operację na oddziale otolaryngologii przeprowadził zespół złożony m.in. z chirurga szczękowego, chirurga naczyniowego i laryngologa. W czasie zabiegu z płata skóry, mięśni i kości strzałkowej podudzia uformowano żuchwę według wcześniej przygotowanego szablonu, a następnie połączono z innymi tkankami i naczyniami. Po przyjęciu się przeszczepu pacjentka zostanie poddana zabiegowi wszczepienia implantów zębów.

    Operacje żuchwy zdeformowanej wskutek dysplazji - czyli nieprawidłowego rozwoju komórek - dotychczas rzadko były wykonywane w Polsce. Przeprowadzano je m.in. w Warszawie i Gliwicach.  RAU

    PAP - Nauka w Polsce

    hes/ krf/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Retrogenia, czyli tyłożuchwie morfologiczne – wada z grupy dotylnych wad zgryzu, związana z zahamowaniem doprzedniego wzrostu żuchwy oraz ze zmianami w budowie tej kości. W wadzie tej skrócony trzon żuchwy jest przegięty w kierunku tylnym. Palpacyjnie wyczuć można zagłębienie na dolnym brzegu trzonu kości, a kąt żuchwy jest zauważalnie powiększony. Guzowatość bródkowa nie jest wykształcona. W większości przypadków zmianom tym towarzyszy skrócenie gałęzi żuchwy. Mikrognacja (mikrognatyzm, hipoplazja żuchwy, łac. micrognathia, ang. micrognathia, micrognathism) – wada wrodzona polegająca na nieprawidłowo małej żuchwie. Może mieć charakter deformacji, gdy na żuchwę w życiu płodowym działa wewnątrzmacicznie ucisk; wtedy nierzadko niedorozwój żuchwy jest asymetryczny. Wada ta w ciągu pierwszego roku życia zwykle zanika i żuchwa ma prawidłowy zarys. Mikrognacja może mieć też charakter malformacji, i wynikać z pierwotnego zaburzenia wzrostu żuchwy; wada taka spotykana jest w wielu zespołach wad, takich jak: Zgryz – pojęcie dynamiczne określające stosunek łuków zębowych szczęki i żuchwy w każdej pozycji żuchwy, jest indywidualny dla każdego osobnika.

    Rękoczyn Esmarcha (ang. Esmarch maneuver, Triple Airway manoeuvre) – manewr wykonywany w celu udrożnienia górnych dróg oddechowych. Znajduje zastosowanie u pacjentów bez zębów, z krótką lub grubą szyją lub zmianami usztywniającymi odcinek szyjny kręgosłupa. Istotą rękoczynu Esmarcha jest odgięcie głowy do tyłu i przemieszczenie żuchwy do przodu w ten sposób, by zęby dolne (o ile pacjent je posiada) znalazły się przed zębami górnymi. Następnie żuchwa jest przyciskana w tej pozycji do szczęki, przy utrzymanej pozycji odgięcia głowy. W przypadku podejrzenia uszkodzeń odcinka szyjnego kręgosłupa niekiedy stosuje się zmodyfikowany rękoczyn Esmarcha polegający wyłącznie na wysunięciu żuchwy. Zwarcie – terminem tym określamy wzajemne pozycje (statyczne i dynamiczne) żuchwy i szczęk w których zęby obu łuków zębowych kontaktują się ze sobą w jakikolwiek sposób. W bezzębiu zwarcie definiujemy jako wzajemny stosunek żuchwy i szczęk względem trzech płaszczyzn.

    Zespół nadczynności przytarczyc i guza szczęki lub żuchwy (ang. hyperparathyroidism-jaw tumor syndrome, HPT-JT) – rzadki zespół uwarunkowany genetycznie, objawiający się pierwotną nadczynnością przytarczyc, predyspozycją do kostniejącego włókniaka żuchwy lub szczęki, guza Wilmsa, torbieli lub potworniaków. Zespół Marcusa Gunna (zespół/fenomen Gunna, ang. Marcus Gunn Jaw-Winking syndrome) – rzadki zespół neurologiczny, polegający na podnoszeniu się opadniętej powieki podczas ruchów żuchwy, np. otwierania ust, uśmiechu, skręceniu żuchwy w przeciwną stronę (współruch żuchwowo-powiekowy). Zespół został opisany przez szkockiego okulistę Roberta Marcusa Gunna w 1883 roku.

    Ganasze – dolna część tylnych krawędzi żuchwy konia, będąca zarazem miejscem przyczepu mięśni żuchwy. Dzięki budowie ganaszy i stosunkowo długiemu potylicznemu odcinkowi szyi, możliwe jest uzyskanie pionowego położenia głowy konia, co wykorzystywane jest w sportach jeździeckich poprzez tzw. ganaszowanie, uzyskiwane nieprawidłowo przez równoczesne naciskanie boków konia łydkami i ściąganie wodzy, a normalnie jest jednym z efektów prawidłowego zebrania. Guzowatość bródkowa (łac. protuberantia mentalis) – struktura kostna znajdująca się na przednim odcinku żuchwy (łac. mandibula) w miejscu połączenia trzonów żuchwy (łac. corpus mandibulae). Jest cechą wybitnie ludzką, żaden inny organizm nie posiada bródki. Wśród dziś żyjących ras ludzkich najsłabiej jest ona rozwinięta u Australijczyków. Brak bródki (bródka ujemna) stanowi u człowieka rzadką osobniczą odmianę.

    Artykulator - mechaniczne urządzenie używane w ortodoncji i chirurgii szczękowo-twarzowej, w którym są usytuowane gipsowe modele szczęk. Praca artykulatora służy do zmienienia położenia (fiksowania) gipsowej szczęki i żuchwy. Zadaniem artykulatora jest zobrazowanie specjalistom jak zmieni się układ szczęk i warunków zgryzowych pacjenta po zabiegu chirurgicznym.

    Żyła zażuchwowa- (łac.vena retromandibularis), dawniej żyła twarzowa tylna lub żyła skroniowo-szczękowa. Powstaje z połączenia żyły skroniowej powierzchownej z żyły skroniowej środkowej. Położona jest do przodu od małżowiny usznej, dalej biegnie w miąższu ślinianki przyusznej, bocznie od tętnicy szyjnej zewnętrznej i ku tyłowi od gałęzi żuchwy, następnie na wysokości kąta żuchwy zagina się ona ku przodowi i nad lub pod mięśniem dwubrzuścowym wpada do żyły twarzowej.

    Zgryz – położenie żuchwy w stosunku do szczęki. W zależności od tego położenia oraz ustawienia zębów względem siebie zgryz u psów możemy podzielić na następujące typy: Kość przedzębowa (łac. os praedentale) – „dodatkowa” kość żuchwy znajdująca się na jej początku i poszerzająca kość zębową (główną kość żuchwy). Występuje ona u dinozaurów ptasiomiednicznych (Ornithischia), u których stanowi przystosowanie do roślinożerności. Stykając się z kością przedszczękową tworzy dziobopodobną strukturę. U ceratopsów była ona przeciwstawna do kości rostralnej (łac. os rostrale).

    Mięsień szeroki szyi (łac. platysma) – jest to duży, płaski, powierzchniowy mięsień szyi. Jego przyczep początkowy znajduje się w tkance podskórnej, na poziomie II i III żebra. Biegnie ku górze i kończy się na powięzi przyuszniczej i żwaczowej oraz powyżej brzegu żuchwy od guzka bródkowego do pierwszego zęba trzonowego. Jego głównym zadaniem jest opuszczanie dolnej wargi i żuchwy w czasie wykonywania ruchów twarzy – odgrywa dużą rolę w mimice. Przesuwa usta ku dołowi, nadając twarzy wyraz wściekłości lub przerażenia. Współuczestniczy w ruchach dolnej wargi. Jego napięcie zmniejsza nacisk na żyły szyjne, umożliwiając łatwiejszy odpływ krwi żylnej z głowy. Przodozgryz – jako odstępstwo od zgryzu prawidłowego może dotyczyć zarówno samych zębów jak i całych szczęk. Ważne jest ustalenie, czy szczęka i żuchwa są normalnie rozwinięte, czy też występują odstępstwa od normy (np. połączenie makrogenii – zbyt dużej żuchwy z mikrognacją – niedorozwiniętą szczęką górną). Prawie we wszystkich przypadkach przodozgryz wymaga leczenia, gdyż zaburza funkcje gryzienia i życia, może przyczynić się do wystąpienia chorób przyzębia i zaburzeń czynności stawu skroniowo-żuchwowego, a także dlatego, że od osiągnięcia pewnego wieku można go korygować już tylko chirurgicznie.

    Policzek (buccae)– parzysta część twarzy człowieka. W płaszczyźnie poziomej zajmuje okolicę od kąta ust do małżowiny usznej. W płaszczyźnie strzałkowej zajmuje okolicę od łuku jarzmowego do dolnego brzegu żuchwy. Kawasphenodon – rodzaj sfenodonta z rodziny hatteriowatych (Sphenodontidae) żyjącego w późnej kredzie na terenach Ameryki Południowej. Został opisany w 2005 roku przez Sebastiána Apesteguíę w oparciu o niekompletną lewą część żuchwy (MACN Pv RN1098) odkrytą w górnokampańskich litoralnych osadach formacji Los Alamitos w prowincji Río Negro w Argentynie. Holotyp obejmuje środkową część żuchwy, bez spojenia i okolic wyrostka dziobiastego. Jej tylny fragment jest bardzo wysoki i obniża się ku przodowi, który u dorosłych osobników był bezzębny. Kompletna żuchwa mierzyła około 11 cm długości, co dowodzi, że Kawasphenodon jest jednym z największych sfenodontów. Od innych przedstawicieli tego kladu Kawasphenodon różnił się obecnością pojedynczego głębokiego rowka na tylnej stronie zębów dodatkowych. Oprócz holotypu do Kawasphenodon Apesteguía przypisał również dwa fragmenty żuchwy z zachowanymi zębami (MACN Pv RN1099a i b). Inne szczątki sfenodontów odkryte w ich pobliżu nie mogą być z pewnością uznane za należące do tego rodzaju, dlatego Apesteguía przypisał je jedynie do bliżej nieokreślonych Sphenodontidae.

    Dodano: 18.11.2010. 13:04  


    Najnowsze