• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Toksyczne soki owocowe?

    24.02.2010. 21:14
    opublikowane przez: Piotr aewski-Banaszak

    Bardzo dokładne analizy składu chemicznego dostępnych handlowo soków owocowych przechowywanych w plastikowych opakowaniach wykonanych z PET - poli(tereftalan etylenu) - wskazują, iż soki te zawierają w swym składzie podwyższony poziom antymonu.

    Obecnie prowadzone są prace badawcze, które mają ustalić źródło antymonu - toksycznej substancji, której poziom w niektórych wypadkach przekraczał normę ustanowioną dla wody pitnej - donosi "Journal of Environmental Monitoring".

    Kilka lat temu naukowcy odkryli, iż z tak zwanych butelek PET, do zamkniętych w nich cieczy, przenika w małych ilościach antymon. Substancja ta jest obecna w polimerze, jako pozostałość poprodukcyjna. Do syntezy poli(tereftalanu etylenu) wykorzystuje się katalizator - trójtlenek antymonu, który jest podejrzewany o rakotwórcze właściwości.

    Najnowsze badania przeprowadzone przez naukowców z University of Copenhagen (Dania) oraz University of Crete (Grecja) wskazują, iż poziom antymonu w sokach owocowych przechowywanych w opakowaniach wykonanych z PET może przekraczać normy europejskie określające dozwolone stężenie tego pierwiastka w wodzie pitnej!

    Badania polegały na bardzo szczegółowej analizie chemicznej dostępnych handlowo soków owocowych, które sprzedawane były w opakowaniach wykonanych z PET.Wykorzystując spektrometr ICP-MS (ang. inductively-coupled plasma mass spectrometry) naukowcy określili ilość antymonu w 42 butelkach różnego typu soków (porzeczkowych, truskawkowych, malinowych itp.), których wspólną cechą był czerwony kolor. Badano także syrop miętowy i karmelowy.

    W trakcie analiz okazało się, iż w niektórych przypadkach poziom antymonu w sokach owocowych znacznie przekraczał dozwolone dla wody pitnej stężenie antymonu. Niechlubnym rekordzistą okazał się sok z czarnej porzeczki, w którego składzie wykryto 2,7 razy wyższe stężenie toksycznej substancji niż dopuszczalne przez normę europejską (5 ug/L - norma dotyczy wody pitnej).

    Według naukowców, na obecnym etapie badań nie można jednoznacznie wskazać źródła skażenia soków antymonem. W tym celu prowadzone są bardzo intensywne prace badawcze, które mają jednoznacznie określić skąd do soków przenika taka ilość toksycznej substancji chemicznej. Głównym podejrzanym są niewłaściwie wykonane butelki PET, choć brane są również pod uwagę inne scenariusze, np. nieodpowiednio przeprowadzona produkcja soków. Badany jest również wpływ podwyższonego stężenia cukrów na zwiększoną ilość antymonu w sokach (cukry mogłyby ułatwiać wypłukiwanie antymonu z plastiku).

    Pikanterii sprawie dodaje fakt, iż choć stężenie antymonu (względem normy dla wody pitnej) przekroczone zostało w 20 procentach badanych soków, to jednak prawo Unii Europejskiej nie zostało złamane w żadnym z przypadków. Jest to wynik braku odpowiednich regulacji dotyczących stężenia antymonu w produktach spożywczych (innych niż woda pitna).

    Źródło:
    PAP - Nauka w Polsce

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Kermesyt – błyszcz antymonu, blenda antymonu. Minerał z gromady siarczków,; tlenosiarczek antymonu. Ma piękną wiśniową barwę, która z czasem ciemnieje. Nazwa pochodzi z języka perskiego: quarmizq = czerwony. Jest minerałem rzadkim, występuje tylko w niektórych rejonach Ziemi. Dawniej był znany pod nazwami: Trichlorek antymonu, SbCl3nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu solnego i antymonu. W warunkach standardowych jest miękką substancją o ostrym zapachu. W obecności wody ulega hydrolizie do chlorku antymonylu i kwasu solnego: Jodosiarczek antymonu, SbSI – nieorganiczny związek chemiczny, połączenie antymonu, siarki i jodu. Posiada właściwości półprzewodnikowe.

    Kwas fluoroantymonowy – nazwa stosowana dla mieszanin kwasu fluorowodorowego (HF) i pentafluorku antymonu (SbF5) w różnych stosunkach. Mieszanina ta jest zaliczana do superkwasów. Dla stosunku reagentów 1:1 powstaje związek o wzorze HSbF6. Pentachlorek antymonu, SbCl5nieorganiczny związek chemiczny, sól kwasu solnego i antymonu. W wodzie ulega hydrolizie na kwas antymonowy i kwas solny:

    Zagęszczony sok – produkt otrzymany z soku owocowego lub warzywnego jednego lub więcej gatunków, poprzez usunięcie metodami fizycznymi określonej ilości wody. Najczęściej wodę usuwa się w wyniku odparowania pod zmniejszonym ciśnieniem w tzw. wyparkach. Aby nie tracić z parą wodną aromatu soku, oddziela się go na kolumnach aromatowych. W wyniku zagęszczenia masa i objętość soku zmniejsza się nawet 6-krotnie. Pozwala to na znaczne oszczędności magazynowania i transportu zagęszczonego soku. Jeśli produkt przeznaczony jest do bezpośredniej konsumpcji, usunąć należy co najmniej 50% wody. W większości zagęszczone soki owocowe i warzywne są wykorzystywane do produkcji soków odtworzonych z soków zagęszczonych oraz nektarów i napojów owocowych i warzywnych. Dyrektywa Azotanowa – podstawowy dokument Unii Europejskiej w sprawie ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzące ze źródeł związanych z rolnictwem. Zgodnie z ustanowioną dyrektywą o jakości wody pitnej, stężenie azotanów w takiej wodzie nie może przekraczać 50 mg NO3 lub 11,3 mg N–NO3 w 1 dm.

    Dyrektywa azotanowa – podstawowy dokument Unii Europejskiej w sprawie ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzące ze źródeł związanych z rolnictwem. Zgodnie z ustanowioną dyrektywą o jakości wody pitnej, stężenie azotanów w takiej wodzie nie może przekraczać 50 mg NO3 lub 11,3 mg N–NO3 w 1 dm. Izomalt - niskokaloryczny i nie powodujący próchnicy masowy środek słodzący o niskiej higroskopijności łatwo krystalizujący. Daje dobrą klarowność, zapobiega lepieniu się cukierków oraz umożliwia długi okres przechowywania. Nadmierne spożycie może wywołać efekt przeczyszczający. Jest to syntetyczna substancja słodząca. Ponadto pełni funkcję przeciwzbrylającą i wypełniającą. Izomalt dodawany jest do bezalkoholowych napojów bez dodatku cukru, dietetycznych produktów mlecznych, soków owocowych o obniżonej kaloryczności, deserów, wyrobów cukierniczych, gumy do żucia, piwa bezalkoholowego, dżemów, marmolad, galaretek, wafli, pieczywa, śniadaniowych przetworów zbożowych, musztardy, sosów i likierów. Maksymalna, dopuszczalna, dzienna dawka izomaltu nie powinna przekraczać 50g. Jednorazowa ilość substancji nie powinna być większa niż 20-30g.

    Szara woda – Europejska Norma 12056-1 definiuje szarą wodę jako wolną od fekaliów zabrudzoną wodę. W praktyce jest to nieprzemysłowa woda ściekowa wytwarzana w czasie domowych procesów takich jak mycie naczyń, kąpiel czy pranie, nadająca się w ograniczonym zakresie do powtórnego wykorzystania. W tradycyjnym gospodarstwie domowym 50—80% wody ściekowej może być wykorzystanej jako szara woda. Do wykorzystania nadaje się niemal cała woda, jakiej używa się w domu, z wyjątkiem wody po spłukaniu toalet. Szara woda znacznie różni się od wody powstałej po spłukaniu ubikacji zarówno ilością, jak i różnorodnością zawartych w niej chemikaliów i bakterii (od odchodów po toksyczne środki chemiczne). Szara woda zawdzięcza swą nazwę mętnemu wyglądowi oraz statusowi, który nie kwalifikuje jej jako wody czystej pitnej ani też jako wody silnie skażonej. Zgodnie z powyższą definicją, jeśli szara woda zawiera znaczące ilości odpadów kuchennych czy też silne środki chemiczne, należy ją zakwalifikować jako ściek.

    Hydroksymetylofurfural (HMF) – organiczny związek chemiczny, substancja zapachowa. Jest składnikiem pszczelego miodu, soków owocowych, mleka, a także tytoniu papierosowego. Powstaje m.in. w procesie reakcji Maillarda, podczas której dochodzi do odłączenia trzech cząsteczek wody z cząsteczki glukozy lub fruktozy. Dochodzi do tego m.in. podczas przegrzania (już od temp. 45 °C), a także gdy miód jest narażony na długotrwałe działanie promieni słonecznych.

    Wodorotlenek antymonu(III) – nieorganiczny związek chemiczny. Jest związkiem amfoterycznym o przewadze własności zasadowych. W wodzie praktycznie się nie rozpuszcza. Otrzymuje się go w postaci białego osadu o zmiennym składzie Sb2O3•nH2O działaniem zasad na sole Sb lub kwasami na antymoniany. Osad uwodnionego tlenku łatwo traci wodę i przechodzi w bezwodny Sb2O3. Bezpieczeństwo wodne – pojęcie określające zdolność danej populacji do zapewnienia sobie dostępu do źródeł wody pitnej. Zapewnienie bezpieczeństwa wodnego jest narastającym problemem gdyż mają na niego wpływ takie czynniki jak przyrost naturalny, susze, zmiany klimatu, zjawiska El Niño i La Niña, coraz większe zanieczyszczenie istniejących źródeł wody, zbędne zużycie wody przez przemysł i nadmierne zużywanie wód gruntowych i artezyjskich. Poziom bezpieczeństwa wodnego ulega drastycznej redukcji w wielu krajach świata zjawisko to określa się z języka angielskiego jako „water stres”.

    Long drink - koktajl alkoholowy podawany w ilości 200-250 ml w szklankach koktajlowych typu Tumbler (lub Highball). W odróżnieniu od koktajlu typu short drink, long drink to napój orzeźwiający o stosunkowo niskiej zawartości alkoholu (8-15%) sporządzany z dodatkiem dużej ilości soków owocowych, warzywnych lub innych napojów (cola, tonik, woda sodowa). Nadzwyczajny poziom piętrzenia - najwyższe dopuszczalne, krótkotrwałe położenie zwierciadła spiętrzonej wody ponad maksymalnym poziomem piętrzenia . Nadzwyczajny poziom piętrzenia (określany również żargonowym terminem "nadpiętrzenie") jest wymieniany w dokumentacji wodno-prawnej dotyczącej niektórych zbiorników posiadających takie możliwości piętrzenia wody, a jest określany w metrach nad poziomem morza (m n.p.m.) i podawany z dokładnością do 1 cm.

    Koncentrat owocowy - zagęszczony sok owocowy, który otrzymuje się ze świeżych i najczęściej klarowanych, nie utrwalonych soków owocowych poprzez fizyczne oddzielenie części wody. Koncentrat owocowy posiada duże wartości odżywcze. Antymonowodór, SbH3nieorganiczny związek chemiczny antymonu i wodoru. Bezbarwny, toksyczny gaz o nieprzyjemnym zapachu. Ogrzewany rozkłada się na pierwiastki składowe.

    Pewter − niskotopliwy stop trzech metali: cyny (90-98%), antymonu (0,5-8%) i miedzi (0,25-2,5%). Jest wysoce kowalny, plastyczny i twardy. Miedź i antymon pełnią głównie rolę utwardzającą. Gorsze gatunki pewteru zawierają dodatkowo ołów, który nadaje mu niebieskawy odcień. Temperatura topnienia waha się w granicach od 170 do 230 °C i zależy od konkretnej ilości poszczególnych składników. Jego skład opracowali i używają głównie angielscy metalurdzy.

    Dodano: 24.02.2010. 21:14  


    Najnowsze