• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Unijny projekt wspomaga leczenie chorób serca

    18.07.2011. 17:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Międzynarodowy zespół naukowców finansowany ze środków unijnych opracował nową, niskoenergetyczną metodę leczenia zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca, grupy schorzeń charakteryzujących się nieregularną aktywnością elektryczną serca.

    Dzięki dofinansowaniu w kwocie 12 mln EUR w ramach projektu EUTRIGTREAT (Identyfikacja i ukierunkowanie terapeutyczne powszechnych mechanizmów wywołujących arytmię), który uzyskał wsparcie z tematu "Zdrowie" Siódmego Programu Ramowego (7PR), zespół z Francji, Niemiec i USA pracował nad zredukowaniem energii potrzebnej do defibrylacji, leczenia polegającego na podaniu terapeutycznej dawki energii elektrycznej do serca pacjenta cierpiącego na arytmię serca.

    Tradycyjna defibrylacja polega na podaniu silnego impulsu elektrycznego - często bolesnego i niszczącego otaczające tkanki - który zmusza serce do ponownego podjęcia regularnych uderzeń. Nowa technika opracowana przez naukowców, zwana LEAP (Niskoenergetyczna stymulacja przeciw migotaniu, ang. Low-Energy Anti-fibrillation Pacing), wykorzystuje cewnik sercowy do wytwarzania sekwencji pięciu słabych sygnałów elektrycznych w sercu. Kilka sekund później serce ponownie bije równym rytmem, co oznacza, że ta metoda wymaga o 84% mniej energii impulsowej w porównaniu do tradycyjnej defibrylacji.

    W prawidłowo funkcjonującym sercu impulsy elektryczne rozchodzą się w mięśniu sercowym w regularnych i kontrolowanych odstępach, powodując skurcz i rozkurcz komór i przedsionków serca. W przypadku osób cierpiących na choroby z grupy arytmii serca, impulsy elektryczne mają tendencję do chaotycznego rozchodzenia się w sercu w sposób asynchroniczny. To utrudnia regularne bicie serca i nie pozwala dostarczyć odpowiednich ilości krwi do wszystkich części ciała.

    W artykule opublikowanym w czasopiśmie Nature naukowcy wyjaśniają implikacje tych odkryć badawczych dla opracowania bezbolesnej terapii zagrażających życiu zaburzeń rytmu serca.

    Chociaż LEAP i standardowa defibrylacja wydają się funkcjonować w podobny sposób, w rzeczywistości inicjują całkowicie odmienne procesy w sercu. Funkcjonowanie klasycznego defibrylatora polega na zastosowaniu bardzo silnego pola elektrycznego, które wzbudza wszystkie komórki organu poprzez podanie bolesnego i potencjalnie niszczącego wstrząsu wysokoenergetycznego, aby zakończyć na raz wszystkie elektryczne sygnały - proces zbliżony do wyłączenia i ponownego włączenia komputera, który nie pracuje prawidłowo. Metoda LEAP natomiast wykorzystuje sekwencję niskoenergetycznych impulsów, aby stopniowo zsynchronizować tkankę krok po kroku.

    Naturalne heterogeniczności serca, takie jak naczynia krwionośne czy tkanki tłuszczowa i włóknista, mogą służyć za źródło synchronizujących fal - jak wykazali naukowcy na podstawie doświadczeń i symulacji komputerowych w toku badań. Słabe impulsy elektryczne są wystarczające do stymulowania komórek w tych rejonach, ponieważ z każdym następnym impulsem aktywowanych jest coraz więcej heterogeniczności, co z kolei stopniowo wstrzymuje chaotyczną aktywność.

    "Heterogeniczności funkcjonują jak małe stanowiska kontrolne, które - aktywowane - potrafią 'przeprogramować' cały organ" - zauważa Valentin Krinsky, naukowiec z Institut Non-Linéaire de Nice.

    Ponad 10 mln osób w Europie i USA cierpi na migotanie przedsionków, najpowszechniej występującą arytmię serca. Odkrycia dokonane w toku badań mogą być również przydatne w zatrzymywaniu migotania komór, arytmii zagrażającej życiu, którą można powstrzymać jedynie za pomocą zewnętrznych lub wszczepianych defibrylatorów.

    "Opracowanie metody LEAP to przełomowe osiągnięcie i znakomity przykład udanej współpracy interdyscyplinarnej fizyków i lekarzy-naukowców, które bezpośrednio przekłada się na rozwój nowych metod leczenia arytmii serca zagrażających życiu" - mówi jeden z członków zespołu badawczego Markus Zabel z Centrum Uniwersyteckiego Göttingen.

    Projekt EUTRIGTREAT realizowany jest przez konsorcjum utworzone przez 15 partnerów z Belgii, Francji, Grecji, Holandii, Niemiec, Szwajcarii, USA, Wlk. Brytanii i Włoch. Głównym celem jest przeprowadzenie badań prowadzących do lepszego poznania mechanizmów inicjujących arytmie i powiązanych z nią biomarkerów ryzyka. Wiedza ta wspomoże profilaktykę i leczenie pacjentów zagrożonych nagłą śmiercią sercową (SCD).

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Defibrylacja, defibrylacja elektryczna – zabieg medyczny, stosowany podczas reanimacji. Polega na zastosowaniu impulsu elektrycznego prądu stałego o określonej energii poprzez powierzchnię klatki piersiowej w celu wygaszenia najpoważniejszych zaburzeń rytmu sercamigotania komór (łac. fibrillatio ventriculorum) oraz częstoskurczu komorowego bez tętna. Pobudzenie nawrotne (zwane również falą lub pętlą nawrotnego pobudzenia, ang. reentry, reentrant wave, reentrant excitation, circus movement, reciprocal excitation, reciprocating tachycardia) - obok aktywności wyzwalanej i wzmożonego automatyzmu jeden z trzech mechanizmów powstawania zaburzeń rytmu serca. Jest to najczęstszy patomechanizm w jakim powstają arytmie nadkomorowe i komorowe. Jest klasyfikowany jako zaburzenie przewodnictwa impulsów w sercu. Wszczepialny kardiowerter-defibrylator serca (ang. ICD, implantable cardioverter defibrillator) – wszczepialne urządzenie medyczne, mające za zadanie przerwać potencjalnie groźną dla życia arytmię i przywrócić rytm zatokowy serca. Wszczepienia urządzenia dokonuje się u chorych, u których pomimo leczenia farmakologicznego istnieje duże ryzyko wystąpienia groźnych dla życia (tak zwanych złośliwych) zaburzeń rytmu serca, mogących doprowadzić do nagłego zatrzymania krążenia i śmierci sercowej.

    Zaburzenie rytmu serca, arytmia, dysrytmia, niemiarowość serca – stan, w którym skurcze mięśnia sercowego są nieregularne, a ich częstotliwość wychodzi poza bezpieczny zakres 60-100 uderzeń na minutę. Stan taki często stanowić może zagrożenie dla życia, chociaż nie jest to regułą. Leki antyarytmiczne – grupa leków stosowanych w celu normalizacji nieprawidłowej akcji serca (arytmia sercowa), takiej jak migotanie przedsionków, trzepotanie przedsionków, tachykardii komorowej i migotania komór.

    Układ bodźcotwórczo-przewodzący (układ bodźco-przewodzący serca; układ bodźcowo-przewodzący) – określona grupa komórek serca, która ma zdolność do wytwarzania oraz rozprowadzania rytmicznych impulsów elektrycznych wywołujących skurcz serca. Migotanie przedsionków (łac. fibrillatio atriorum, ang. atrial fibrillation, AF) – najczęstsze zaburzenie rytmu serca, polegające na nieskoordynowanym pobudzeniu przedsionków serca, któremu może towarzyszyć szybka akcja komór.

    Przewlekła niewydolność serca (łac. insufficientia cordis chronica, ang. chronic heart failure) – postępujący zespół objawów wynikających ze zmniejszenia pojemności minutowej serca, któremu towarzyszą obiektywne dowody dysfunkcji mięśnia sercowego i odpowiadający na leczenie stosowane w niewydolności serca. Najczęstszą jego przyczyną jest choroba niedokrwienna serca. Ale może też być powikłaniem nadciśnienia, kardiomiopatii, zapalenia mięśnia sercowego. Tradycyjnie dzieli się niewydolność serca na lewo- i (lub) prawokomorową, oraz na skurczową i rozkurczową. Ostra niewydolność serca jest odmiennym klinicznie zespołem, który może (ale nie musi) rozwinąć się wskutek dekompensacji przewlekłej niewydolności serca, wymagającym innego postępowania i leczenia. Przewlekła niewydolność serca jest w krajach rozwiniętych pierwszą przyczyną hospitalizacji po 65. roku życia. Odpowiednio leczona u większości pacjentów może być kontrolowana, wciąż jednak jest stanem zagrażającym życiu, z roczną śmiertelnością rzędu 10%.

    Dodano: 18.07.2011. 17:17  


    Najnowsze