• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • W przygotowaniu nowa szczepionka przeciw leiszmaniozie

    05.02.2013. 11:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Unia Europejska walczy z globalnym ociepleniem poprzez dążenie do redukcji zużycia energii, promowanie odnawialnych źródeł energii i korzystanie z systemu handlu uprawnieniami do emisji. Globalne ocieplenie sprowadziło jednak kolejne problemy. Już w 2007 r. wybuch chikungunyi w prowincji Rawenna we Włoszech był powodem podwyższonego zaniepokojenia organów publicznej opieki zdrowotnej. Ryzyko reintrodukcji w Europie niektórych z egzotycznych chorób wektorowych stało się gorącym tematem. Ostatnio wybuchy leiszmaniozy miały miejsce we wszystkich krajach Europy Południowej, gdzie odnotowywanych jest co roku 700 przypadków wśród ludności autochtonicznej (3.950 przy uwzględnieniu Turcji).

    Leiszmanioza to choroba, która rozprzestrzenia się przez ukąszenie samicy moskita. Pośród objawów leiszmaniozy skórnej mogą znaleźć się: trudności z oddychaniem; rany na skórze, które mogą przekształcić się we wrzody; zatkany nos; biegunka; gorączka; wymioty i zmęczenie, by wymienić zaledwie kilka. Zgon następuje w wyniku komplikacji spowodowanych innymi zakażeniami, a nie z powodu samej choroby. Choroba rozprzestrzenia się z powodu kilku czynników ryzyka, a klimat jest zaledwie jednym z nich. Obecne strategie leczenia obejmują rozmaite leki, których podawanie nieraz prowadzi do wykształcania się oporności. Co więcej, tego typu terapie są zazwyczaj dosyć kosztowne w stosunku do faktycznej zamożności dotkniętych narodów.

    Aby rozwiązać ten problem, międzynarodowe konsorcjum siedmiu partnerów, w skład którego weszły kraje z obszarów endemicznych, podjęło prace nad projektem RAPSODI. Projekt jest finansowany ze środków unijnych Siódmego Programu Ramowego - HEALTH-2007-2.3.4-2 w celu opracowania bezpiecznej i skutecznej szczepionki, która uruchomi reakcję immunologiczną o szerokim spektrum ochronnym przeciw większości lub wszystkim gatunkom wiciowców z rodzaju Leishmania wywołującym leiszmaniozę na świecie. Jedna szczepionka będzie wówczas podawana w celu ochrony przed różnymi fenotypami klinicznymi (a mianowicie leiszmaniozą trzewną, skórną i skórno-śluzówkową, odpowiednio VL, CL i ML).

    Ponadto w ramach projektu RAPSODI zaproponowano ustalenie wszystkich powiązanych analiz niezbędnych do dalszych testów klinicznych, takich jak dobór odpowiednich chorych i ocena skuteczności szczepionki. Chociaż szczepionka nie wydaje się jeszcze gotowa do zastosowania u ludzi, w toku projektu udało się stworzyć wspólny protokół diagnozowania choroby, opowiadający się za jedną wizją globalnego problemu leiszmaniozy przy uwzględnieniu specyfiki regionalnej. Projekt podbudował społeczność naukową, kraje rozwijające się i możliwości naukowe w kontekście prac badawczych nad szczepionką, która pozwoli opanować leiszmaniozę.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Denga – potencjalnie śmiertelna wirusowa choroba odzwierzęca, przyjmująca postać gorączki krwotocznej, występująca u ludzi i niektórych małp. Patogenem odpowiedzialnym za wywołanie choroby są wirusy dengi z rodziny Flaviviridae, przenoszone przez komary z rodzaju Aedes, głównie Aedes albopictus i Aedes aegypti. Do głównych objawów poza wysoką gorączką należą silne bóle i sztywność stawów. Występuje endemicznie w strefie subtropikalnej i tropikalnej. Ze względu na brak szczepionki i skutecznych leków antywirusowych możliwe jest tylko leczenie objawowe. Szczepionka modelowa – szczepionka, która naśladuje skład jakościowo-ilościowy, sposób produkowania oraz parametry bezpieczeństwa szczepionki przeciwko grypie, która zostanie użyta w przyszłości w przypadku wystąpienia pandemii. Szczepionka modelowa zostaje więc opracowana z wyprzedzeniem w stosunku do wybuchu ewentualnej pandemii grypy. Peperomia galioides Kunth – gatunek rośliny z rodziny pieprzowatych (Piperaceae). Pochodzi z tropikalnych regionów Meksyku, Ameryki Środkowej i Ameryki Południowej. Jest uprawiana w wielu krajach świata. W 1995 r. naukowcy wykryli w tej roślinie związek chemiczny piperogalin charakteryzujący się dużą aktywnością w zwalczaniu trzech gatunków pierwotniaków Leishmania wywołujących chorobę zwaną leiszmaniozą, oraz pierwotniaka o nazwie świdrowiec amerykański (Trypanosoma crusi), wywołującego chorobę Chagasa.

    Leiszmanioza (łac. leishmaniasis, ang. leishmaniasis) – grupa chorób pasożytniczych, wywoływanych przez wiciowce z rodzaju Leishmania. Przenoszona poprzez muchówki (moskity) z rodzajów Lutzomyia (w Nowym Świecie) i Phlebotomus (w Starym Świecie). Choroba wzięła swą nazwę od nazwiska szkockiego patologa Williama Booga Leishmana. To on w 1901 zidentyfikował obce organizmy w śledzionach osób zmarłych z powodu "gorączki z Dum-Dum". Szczepionka prepandemiczna przeciw grypie – szczepionka nowej generacji przeciwko grypie ptasiej. Jest przeznaczona do podawania osobom dorosłym (18–60 lat) w celu ochrony przed grypą ptasią, którą wywołuje szczep wirusa grypy A oznaczony H5N1. Zawiera fragmenty inaktywowanego (zabitego) wirusa A(H5N1) oraz system adiuwantowy. Wirus ptasiej grypy H5N1 jest uważany przez WHO za odmianę wirusa, która może stać się przyczyną kolejnej pandemii, w przypadku, gdyby doszło do jego mutacji i przekształcenia w szczep zaraźliwy dla człowieka. W związku z tym szczepionka jest przeznaczona do ewentualnych szczepień masowych. Charakteryzuje się zdolnością wywoływania odporności krzyżowej oraz ochrony przed nowymi odmianami wirusa H5N1. Została dopuszczona do obrotu 26 września 2008 na terenie wszystkich krajów UE decyzją Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (CHMP) po zapoznaniu się z materiałami i wynikami badań przedstawionymi przez producenta, jednocześnie zobowiązując go do monitorowania działań niepożądanych tak długo, jak szczepionka będzie znajdowała się w obrocie. Na rynku farmaceutycznym występuje pod nazwą Prepandrix® i Pandemrix®. Producentem jest firma GSK Biologicals.

    MMR (ang. Measles-Mumps-Rubella, łac. Vaccinum morbillorum, parotitidis et rubellae vivum, pol. Szczepionka przeciw odrze, śwince i różyczce żywa) – trójskładnikowa szczepionka przeciw odrze, śwince i różyczce wprowadzona do użytku po raz pierwszy w 1988 roku w Wielkiej Brytanii. W związku z tym, że Brytyjczycy zaobserwowali wzrost liczby zapaleń mózgu i opon mózgowych, który powiązano z zawartym w szczepionce szczepem wirusa świnki Urabe AM 9 wprowadzono szczepionkę drugiej generacji (MMR II) stosowaną do dziś. W Polsce dostępne są dwie szczepionki drugiej generacji typu MMR: Szczepionka przeciw grypie – zmieniana co roku szczepionka, chroniąca przed wirusem grypy charakteryzującym się dużą zmiennością antygenową. Szczepionka przeciw grypie sezonowej zawiera trzy najczęściej występujące zabite szczepy wirusa: dwa typy wirusów A (H3N2 i H1N1) oraz jeden typ wirusa B.

    Szczepionka – preparat pochodzenia biologicznego, zawierający antygen, który stymuluje układ odpornościowy organizmu do rozpoznawania go jako obcy, niszczenia i utworzenia pamięci poszczepiennej. Dzięki tej pamięci, w przypadku kolejnego kontaktu z antygenem (infekcji), odpowiedź immunologiczna wykształca się szybciej i jest silniej wyrażona (odporność wtórna), co ma uniemożliwić naturalny przebieg choroby, wraz z wykształceniem się typowych dla niej objawów klinicznych. W skład szczepionki może wchodzić żywy, o osłabionej zjadliwości (atenuowany) lub zabity drobnoustrój, a także inne fragmenty jego struktury czy metabolity. Szczepionka może być skierowana przeciwko jednemu czynnikowi chorobotwórczemu (szczepionka monowalentna) lub skojarzona przeciwko kilku czynnikom jednocześnie (poliwalentna). Niepożądane odczyny poszczepienne (NOP) – każde zaburzenie stanu zdrowia, jakie występują po szczepieniu. Mogą one być wynikiem indywidualnej reakcji organizmu człowieka szczepionego na podanie szczepionki, błędu podania szczepionki, złej jej jakości bądź zjawisk od szczepienia niezależnych, a tylko przypadkowo pojawiających się po szczepieniu.

    Szczepionka przeciw grypie pandemicznej (syn. szczepionka pandemiczna przeciwko grypie lub szczepionka pandemiczna) – szczepionka przeciw grypie zawierająca antygen szczepu wirusa grypy, który wywołał pandemię, lub którego podejrzewa się o możliwość jej wywołania, stosowana w profilaktyce grypy w oficjalnie ogłoszonej pandemii. Szczepionkę podaje się w postaci iniekcji domięśniowej. Pierwszą dawkę wybranego dnia, a drugą co najmniej 3 tygodnie później.

    Dodano: 05.02.2013. 11:17  


    Najnowsze