• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wmurowano kamień węgielny pod Światowe Centrum Leczenia Częściowej Głuchoty

    26.10.2010. 13:04
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Kamień węgielny pod budowę Światowego Centrum Leczenia Częściowej Głuchoty (World Partial Deafness Center) wmurowano w Kajetanach pod Warszawą. Ośrodek ma być otwarty pod koniec 2011 roku.

    Idea budowy Światowego Centrum Leczenia Częściowej Głuchoty powstała dzięki osiągnięciom Instytutu Fizjologii i Patologii Słuchu (IFPS) Kajetanach. Powstające Centrum ma być sercem światowej otochirurgii, audiologii, foniatrii, rehabilitacji, miejscem realizacji innowacyjnych programów badawczych, klinicznych i dydaktycznych.

    Prof. Skarżyński, przyszły dyrektor Centrum Leczenia Częściowej Głuchoty w rozmowie z PAP powiedział, że będzie to placówka unikalna w skali światowej. "Ma ona zintegrować, wykorzystać możliwości środowiska naukowców uczelni i instytutów w Polsce oraz umożliwić szeroko rozumianą współpracę międzynarodową w tej dziedzinie. Centrum, poza częścią badawczą i wdrożeniową, znacznie poszerzy dostęp do badań diagnostycznych i rehabilitacji pacjentów z różnymi uszkodzeniami słuchu, zwłaszcza z częściową głuchotą. Tacy pacjenci przez długi czas nie mieli dostępu do efektywnej pomocy" - dodał.

    Polska była dotychczas ważnym centrum leczenia głuchoty dzięki IFPS. Tam w 2002 r. prof. Henryk Skarżyński przeprowadził pierwszą na świecie operację wszczepienia implantu ślimakowego pacjentowi z częściową głuchotą. Dwa lata później, pierwszy raz w historii, zoperowano Kajetanach dziecko z podobną przypadłością. Obecnie w instytucie wykonuje się najwięcej na świecie operacji poprawiających słuch. świecie.

    Przed pionierską operacją z 2002 r. wśród specjalistów panowało przekonanie, że ingerencja w ucho wewnętrzne osób z częściową głuchotą grozi uszkodzeniem resztek słuchu. Prof. Skarżyński dowiódł, że wszczepiając implant ślimakowy można zachować nawet najmniejsze resztki słuchowe, zarazem umożliwiając pacjentowi słyszenie dźwięków z zakresu średnich i wysokich częstotliwości. Było to możliwe dzięki zastosowaniu implantów z niestandardowymi elektrodami oraz nowej metody chirurgicznej.

    Początkowo międzynarodowi eksperci byli sceptycznie nastawieni do polskich doniesień, ale w ostatnich latach na świecie podejmuje się coraz więcej prób leczenia częściowej głuchoty tą metodą.

    Zespół prof. Skarżyńskiego opracował wiele nowatorskich metod diagnostyki i leczenia zaburzeń słuchu oraz rehabilitacji pacjentów, którzy na nie cierpią. Naukowcy skonstruowali np. bezkontaktowy aparat słuchowy dla niemowląt oraz implant słuchowy z innowacyjną elektrodą, która zapewnia większą stymulację dźwiękami, przez co pozwala na lepsze rozumienie mowy i lepszą rehabilitację.

    Na budowę Centrum przeznaczono około 100 mln zł. Jedna trzecia nakładów potrzebnych na realizację projektu to środki własne IFiPS, a dwie trzecie pochodzi ze środków Unii Europejskiej. Naukowcy zapowiadają, że w centrum będą realizowane m.in. prace nad nowym systemem implantów do ucha środkowego i wewnętrznego; badania nad terapią genową głuchoty, terapią szumów usznych oraz regeneracją uszkodzonego ucha wewnętrznego. Planują też rozpocząć pilotażowy program badania słuchu u dzieci z całej Europy.

    PAP - Nauka w Polsce

    lt/jjj/tot/bsz

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    PDCI (akronim z ang. partial deafness cochlear implantation) – metoda leczenia częściowej głuchoty przy pomocy wszczepienia implantu ślimakowego. Henryk Skarżyński (ur. 3 stycznia 1954 w Rosochate-Kościelne) – polski lekarz otolaryngolog, audiolog i foniatra, twórca i dyrektor Instytutu Fizjologii i Patologii Słuchu oraz Światowego Centrum Słuchu w Kajetanach. Od roku 2011 Konsultant Krajowy w dziedzinie Otorynolaryngologii. Implant ślimakowy – zaawansowane urządzenie elektroniczne, wszczepiane podczas operacji chirurgicznej osobom z obustronną głuchotą lub obustronnym głębokim niedosłuchem zmysłowo-nerwowym. Implant ślimakowy pozwala na rehabilitację osoby z głębokim niedosłuchem zmysłowo-nerwowym. Pacjent zyskuje nie słuch fizjologiczny, ale słuch do niego jakościowo zbliżony. Całość systemu implantu ślimakowego składa się z dwóch części: wewnętrznej, wszczepianej pod skórę, umieszczanej w loży kostnej przygotowanej przez chirurga w zagłębieniu kości czaszki, oraz części zewnętrznej, przetwarzającej sygnały akustyczne w sygnały elektryczne, przekazywane dalej do części wewnętrznej. Elektroda części wewnętrznej umieszczona w ślimaku bezpośrednio pobudza nerw słuchowy, wywołując wrażenia słuchowe.

    Wojewódzki Specjalistyczny Szpital Dziecięcy w Olsztynie istnieje od ponad czterdziestu lat. Zaspokaja potrzeby zdrowotne dzieci i młodzieży do okresu noworodkowego do 18. roku życia w zakresie diagnostyki, leczenia szpitalnego, rehabilitacji leczniczej i ambulatoryjnej opieki specjalistycznej. Jeśli jest niezbędna kontynuacja leczenia Szpitalu, możliwa jest opieka nad pacjentami do wieku 25 lat. Część swojej oferty Szpital kieruje również do pacjentów dorosłych. Dotyczy to przede wszystkim badań diagnostycznych, ale także porad specjalistycznych i rehabilitacji leczniczej. Próba Webera (ang. Weber test) – subiektywna metoda badania słuchu polegająca na przyłożeniu wprawionego w drgania stroika do czoła lub szczytu czaszki pacjenta. Zadaniem chorego jest określenie w którym uchu dźwięk słyszany jest głośniej. W przypadku zdrowych badanych dźwięk słyszany jest jednakowo w obu uszach. Badanemu z przewodzeniowym uszkodzeniem słuchu dźwięk wyda się głośniejszy w chorym uchu. Dzieje się tak ponieważ ucho to nie słyszy dźwięków otoczenia i może skupić się wyłącznie na odbiorze dźwięków przewodzonych drogą kostną. Taka sytuacja może być nawet uzyskana eksperymentalnie poprzez zatkanie jednego ucha palcem. Natomiast chory z odbiorczym uszkodzeniem słuchu będzie lepiej słyszał stroik w uchu zdrowym.

    Badanie słuchu – jest to ocena reakcji organizmu powstałej w wyniku stymulacji dźwiękowej. Badania słuchu dzielą się na badania subiektywne i badania obiektywne. Subiektywne badania słuchu, w przeciwieństwie do badań obiektywnych, wymagają aktywnej współpracy osoby badanej (od osoby badanej wymaga się świadomej informacji zwrotnej np. czy dźwięk jest słyszalny). Badania słuchu można podzielić również na badania progowe oraz nadprogowe. Celem badań progowych jest określenie najcichszego możliwego do usłyszenia dźwięku, w badaniach nadprogowych oceniana jest percepcja dźwięku powyżej progu słyszenia. Guz worka endolimfatycznego (guz woreczka endolimfatycznego, ang. endolymphatic sac tumor, ELST) – rzadki typ guza nowotworowego wywodzącego się z worka śródchłonki. Występuje szczególnie często u chorych z zespołem von Hippla-Lindaua. ELST charakteryzuje się miejscową złośliwością: rozrasta się niszcząc piramidę kości skroniowej i struktury ucha wewnętrznego, czego następstwem jest różnego stopnia upośledzenie słuchu, do całkowitej głuchoty włącznie. ELST może naciekać nerwy czaszkowe - twarzowy i przedsionkowo-ślimakowy. Guz rośnie w kierunku móżdżku w sposób przypominający inne nowotwory tej okolicy i dając objawy zespołu kąta mostowo-móżdżkowego. Wczesne rozpoznanie choroby jest szczególnie ważne, ponieważ zabieg chirurgiczny może zapobiec nieodwracalnej utracie słuchu.

    Otoemisja akustyczna (ang. otoacoustic emission - OAE) - nazywana przez niektórych emisją otoakustyczną jest to jedna z obiektywnych metod diagnostycznych stosowanych w audiologii. Metoda ta pozwala na wykrycie niedosłuchu odbiorczego pochodzenia ślimakowego. Działanie OAE opiera się na zjawisku fizjologicznym o tej samej nazwie odkrytym w 1978 roku przez Davida Kempa. Polega ono na emisji przez ucho wewnętrzne dźwięków w odpowiedzi na bodziec akustyczny (trzask) lub spontanicznie. Słaby sygnał emitowany jest przez ucho wewnętrzne do otoczenia (przewód słuchowy zewnętrzny), skąd może być rejestrowany za pomocą aparatu do pomiaru OAE. Warsztaty terapii zajęciowej, WTZ – placówki wyodrębnione organizacyjnie i finansowo, które mają na celu stwarzanie osobom z niepełnosprawnością możliwości uczestniczenia w rehabilitacji społecznej i zawodowej. Terapia realizowana jest poprzez terapię zajęciową .

    Centrum Medyczne w Teksasie (ang. Texas Medical Center, hiszp. Centro Médico de Texas) – największe centrum medyczne w Stanach Zjednoczonych oraz na świecie. Siedziba centrum znajduje się w Houston, w stanie Teksas, niemniej jednak kilka placówek badawczych znajduje się Galveston, na terenie tamtejszego uniwersytetu. W skład kompleksu wchodzi 49 instytucji zajmujących się różnymi dziedzinami medycyny, 13 szpitali specjalistycznych, dwie szkoły medyczne, 4 centra stomatologiczne, centrum nauk farmaceutycznych oraz zdrowia publicznego. Cały obszar, które zajmuje centrum medyczne jest łącznie większy niż centrum miasta Dallas. Corocznie Texas Medical Center jest odwiedzane przez 5 milionów pacjentów, w tym ponad 10 tysięcy wizyt pacjentów spoza Stanów Zjednoczonych. W 2010 roku Centrum Medyczne Uniwersytetu stanu Teksas w Galveston stało się oficjalnie częścią Texas Medical Center, a zarazem pierwszą instytucją tego typu w kraju włączaną w skład centrum znajdującą się poza granicami miasta Houston.

    Głuchoniemota – głuchota (zwykle wrodzona) połączona z niemotą. Pomimo wrodzonej głuchoty człowiek jest jednak w stanie nauczyć się mówić, dlatego obecnie odstępuje się od tego określenia.

    Narodowe Centrum Radioterapii Hadronowej – budowany ośrodek leczenia nowotworów powstający w krakowskich Bronowicach. Ośrodek ma zostać w pełni uruchomiony 2014 roku w postaci Centrum Cyklotronowego Bronowice. Zespół głuchoty, ślepoty i hipopigmentacji Jemenitów (ang. Yemenite deaf-blind hypopigmentation syndrome) – rzadki zespół wad wrodzonych, opisany w 1990 roku przez Warburga i wsp. u rodzeństwa Jemenitów. Istnieją przesłanki, że chorobę powodują mutacje w genie homeotycznym SOX10. Dziedziczenie jest autosomalne recesywne.

    Dodano: 26.10.2010. 13:04  


    Najnowsze