• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wsparcie chorego dziecka ważne w procesie leczenia

    08.10.2010. 00:25
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Obniżenie stresu, odbudowanie poczucia bezpieczeństwa i dobre relacje z rodziną mogą znacząco wspomóc proces zdrowienia chorego dziecka - podkreślali uczestnicy konferencji "Wsparcie psychologiczne chorego dziecka i jego rodziny" w Katowicach.

    Konferencję dla lekarzy, pielęgniarek oddziałów pediatrycznych, hematologicznych i onkologicznych, a także psychologów, pedagogów i studentów ostatniego roku medycyny, zorganizował Śląski Urząd Wojewódzki wspólnie z Fundacją Iskierka na rzecz dzieci z chorobą nowotworową.

    "Jesteśmy całością, nie rozdziela się już psychiki od somy. Są badania, które potwierdzają, że 60 proc. pacjentów kardiologicznych, którzy wiedzą, że ktoś ich kocha, mają do kogo wracać, zdrowieje szybciej. To, co leczy, to relacja i kontakt, nawet placebo podane z miłością działa. Jeśli więc to rzeczywiście dobry lek, w dodatku podany z miłością, musi zadziałać" - powiedziała psycholog z Polskiego Instytutu Ericksonowskiego Maria Marquardt.

    Jak podkreśliła, stres wpływa na system odpornościowy, obniżając umiejętności naszego zdrowienia. "Mamy więc podpowiedź, co możemy zrobić dla chorego dziecka, żeby stres obniżyć - odbudować bezpieczeństwo, pracować z całą rodziną" - powiedziała Marquardt.

    Psycholog i arteterapeutka Ewa Buchowiecka, specjalizująca się w pracy z dziećmi - pacjentami onkologicznymi, podkreśliła, że pomoc psychologa przydaje się rodzinie, kiedy dziecko jest chore, a rokowania niepewne.

    "Rodzice muszą sobie poradzić z własnym stresem, własnym kryzysem. Dopiero kiedy uporają się ze sobą, mogą być wrażliwymi odbiorcami, towarzyszami, ratownikami dzieci. Wszyscy mamy mechanizmy obronne, one są silne, mądre, potrzebujemy tylko wskazówki, kogoś doświadczonego, kto podpowie, co robić" - dodała.

    Jak podkreśliła jedna z organizatorek seminarium Mariola Mnich, zainteresowanie spotkaniem było olbrzymie, nie wszyscy chętni mogli w nim uczestniczyć ze względu na ograniczoną liczbę miejsc. Dlatego planowane są kolejne.

    Na nowotwory złośliwe co roku zapada ok. 1,2 tys. dzieci, a około 60 procent z nich udaje się wyleczyć. Co roku, dzięki postępowi medycyny, wzrasta populacja dorosłych wyleczonych w dzieciństwie z nowotworu. Objawy depresyjne czy lękowe u pacjenta ze zdiagnozowaną chorobą nowotworową pogłębiają jego złe samopoczucie. Na ostateczny przebieg i skutek leczenia wpływ ma wzmocnienie poczucia bezpieczeństwa chorego, ścisła współpraca z rodzicami oraz poprawa samooceny dziecka. LUN

    PAP - Nauka w Polsce

    abr/ jbr/bsz

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Komora hiperbaryczna (inaczej worek Gamowa lub komora ciśnieniowa) – Pierwotnie: Nadmuchiwany worek służący do leczenia m.in. choroby wysokościowej poprzez utrzymywanie chorego w warunkach wyższego ciśnienia atmosferycznego. Komora hiperbaryczna może być jedno- (tylko dla chorego) lub dwuosobowa (dla chorego i opiekuna). Obecnie stosuje się zaawansowane, stalowe, hermetyczne konstrukcje, które mogą pomieścić nawet kilkanaście osób. Rodzice – nazwa jednej z podstawowych relacji w rodzinie. W ogólnym znaczeniu, są to osoby, od których dziecko pochodzi bezpośrednio – ojciec i matka danego dziecka lub dzieci, czyli rodzeństwa. Rodzic to zarówno ojciec jak matka, ale w języku staropolskim oznaczało tylko ojca. Fakt posiadania dziecka przez kobietę i bycia matką to macierzyństwo, a fakt posiadania dziecka przez mężczyznę i bycia ojcem to ojcostwo. Bycie rodzicem to rodzicielstwo. Potocznie, ojciec to także tata (lub tatuś), a matka – mama (lub mamusia). Fundacja "Dom w Łodzi" to pierwszy i jak na razie jedyny w Polsce niepubliczny dom dziecka dla chorych dzieci. Powstała ona w 2006 roku, a już rok później przyjęła pierwszych podopiecznych w placówce mieszczącej się w Łodzi przy ulicy Wierzbowej 13, jej prezesem jest Jolanta Bobińska. W różnych okresach działalności ośrodka miał on pod opieką od dwójki do tuzina dzieci.

    Kojec dla dziecka - ogrodzenie tworzące małemu dziecku bezpieczną przestrzeń do zabawy. Małe dzieci, uczące się chodzić mają naturalną tendencję brania wszystkiego do buzi a tracąc równowagę w odruchu obronnym łapią wszystko co znajdzie się w zasięgu ich rąk. Mogą wtedy zrzucić sobie na głowę różne ciężkie i niebezpieczne przedmioty. Zamykając dziecko w kojcu z miękkim podłożem i dając mu bezpieczne zabawki uzyskuje się pewność że nic mu się nie stanie podczas chwilowej nieobecności opiekuna. Dużą popularnością cieszą się kojce-łóżeczka z możliwością opuszczenia (zdejmowania) jednej ścianki. Zdejmując lub opuszczając taką ściankę matka ułatwia sobie obsługę dziecka a jemu pozwala na samodzielne wchodzenie i wychodzenie z kojca (nie trzeba dziecka dźwigać). Dzieciństwo – jeden z okresów rozwojowych w życiu człowieka. Osobnika ludzkiego w tym okresie nazywa się dzieckiem. Dokładne granice tego okresu są trudne do określenia, ponieważ przechodzenie z okresu dziecięcego w dorosłość jest bardzo powolne i brak tu gwałtownych zmian, które mogłyby stanowić granicę. Według S. Baleya dzieciństwo to okres od ukończenia pierwszego roku życia do około 14 lat. Wtedy pamięć dziecka jest coraz lepsza, zaczyna odczuwać chęć kontaktu z rówieśnikami. Ma ogromną chęć poznawania świata przez co zadaje nieustające pytania. Nabywa różnych umiejętności, które będą mu niezbędne w dalszym życiu. W tym czasie kształtuje się charakter i osobowość dziecka.

    Funkcja bezpieczeństwa – w bezpieczeństwie teleinformatycznym elementarna właściwość, jaką mechanizm bezpieczeństwa powinien zapewniać chronionym zasobom. Poszczególne mechanizmy mogą różnić się zakresem oferowanych funkcji bezpieczeństwa oraz ich poziomem. Oddział dzienny - forma leczenia szpitalnego polegająca na przebywaniu chorego człowieka na oddziale leczniczym tylko w dzień, w godzinach przedpołudniowych. Po tym czasie pacjent powraca do domu aby ponownie (jeżeli zachodzi taka potrzeba) na drugi dzień powrócić na oddział w celu dalszego leczenia.

    Dziecko (w liczbie mnogiej: dzieci) – bezpośredni zstępny rodzica, od którego pochodzi bezpośrednio, tj. syn lub córka (potomstwo). Jest to nazwa podstawowej relacji w rodzinie. Dzieckiem przybranym jest dziecko współmałżonka z innego związku. Sieroctwo społeczne – stan określający sytuację i położenie społeczne dzieci, wychowywanych poza rodziną w domach dziecka lub w rodzinach zastępczych ze względów innych niż śmierć rodziców – najczęściej z powodu nie wywiązywania się rodziny z podstawowych obowiązków opiekuńczych.

    Niemowlę, okres niemowlęcy – dziecko od urodzenia do końca pierwszego roku życia. Wyodrębnienie to w psychologii rozwojowej dokonywane ze względu na szczególną wagę rozwoju małego dziecka w tym okresie. Wyodrębnienie okresu niemowlęctwa jest ważne także z uwagi na mnogość i intensywność przemian zachodzących w organizmie dziecka w tym czasie. Pierwszy miesiąc życia dziecka jest okresem noworodkowym.

    Późny okres dzieciństwa (okres szkolny) – (dziewczęta 7-10, chłopcy 7-12 lat), w okresie wczesnoszkolnym, w miejsce zabawy wchodzi stopniowo nauka. Następuje szybki rozwój mowy, pamięci, która staje się trwała. Kształtuje się umiejętność myślenia logiczno - abstrakcyjnego i rozwija się wiedza o świecie. W tym okresie dziecko staje się częścią grupy formalnej, jaką jest szkolna klasa. Pod wpływem rówieśników, rodziców, nauczycieli przedszkola i nauczania początkowego następuje socjalizacja. Dziecko uczy się uczestnictwa w życiu zbiorowym i przygotowuje się do samodzielnego odgrywania ról społecznych, oraz rozmaitych zabaw i gier wspomagający rozwój dziecka. Następuje wymiana zębów mlecznych na stałe. Okres ten niesie ze sobą wiele nowych zadań i zmian rozwojowych, które dziecko musi zrealizować, aby poradzić sobie z oczekiwaniami nauczycieli oraz rodziców.

    Wystarczająco dobra matka to termin utworzony przez Donalda Woodsa Winnicotta, oznaczający matkę, która na początku życia niemowlęcia dostosowuje się maksymalnie do jego potrzeb – między innymi przejmuje na siebie i koi wszelkie silne emocje dziecka, nawet te najbardziej nieznośne. Wystarczająco dobra matka pozwala następnie, w toku rozwoju dziecka, na stopniowe poszerzanie jego autonomii, adekwatnie do wieku dziecka. Choroba sieroca - zespół poważnych zaburzeń lub zahamowań rozwoju psychicznego dzieci; może również powodować objawy somatyczne. Inne nazwy: nieorganiczny zespół opóźnienia rozwoju, hospitalizm lub ogólnie zaniedbywanie dziecka.

    Alienacja rodzicielska (ang. parental alienation, PA) – zespół świadomych, bądź nieświadomych zachowań wywołujących zaburzenia w relacji pomiędzy dzieckiem, a drugim rodzicem na skutek niewłaściwych postaw jednego lub obojga głównych opiekunów, najbliższego otoczenia dziecka i funkcjonowania prawa rodzinnego i jego instytucji, w sytuacji rozchodzenia się rodziców. Stosowane metody alienacji rodzicielskiej to manipulowanie strachem i lękami dziecka, szantaż emocjonalny, utrudnianie kontaktów oraz inne negatywne działania. Podczas niej indukowane są dziecku negatywne emocje, postawy i przekonania wobec drugiego rodzica. Może przyczyniać się do powstawania zaburzeń emocjonalnych, rozwojowych, osobowościowych i psychicznych u dziecka. Często stosowana jest przez głównego opiekuna w działaniach mających doprowadzić do wykluczenia z życia dziecka drugiego rodzica. Alienacja rodzicielska jest formą przemocy emocjonalnej. Nieślubne dziecko – dziecko pochodzące ze związku pozamałżeńskiego, inaczej „z nieprawego łoża” (łac. illegitimi thori) lub dziecko naturalne (w prawie kanonicznym, w przeciwieństwie do dziecka prawego).

    Dodano: 08.10.2010. 00:25  


    Najnowsze