• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Wyniki badań wskazują, że nocne hałasy podwyższają ciśnienie krwi

    26.01.2012. 17:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Nocne hałasy, takie jak huk przelatującego samolotu bądź odgłosy ruchu ulicznego, mogą spowodować wzrost ciśnienia krwi, nawet jeżeli nie budzą ze snu - takie są wyniki nowego badania przeprowadzonego w ramach finansowanego ze środków UE projektu HYENA (Hypertension and exposure to noise near airports - nadciśnienie a ekspozycja na hałas w pobliżu lotnisk). Badanie opublikowane właśnie przez "European Heart Journal" wskazuje na potrzebę zmniejszenia poziomu hałasu emitowanego przez samoloty, w celu ochrony zdrowia osób mieszkających niedaleko lotnisk.

    Według Światowej Organizacji Zdrowia o wysokim ciśnieniu tętniczym (zwanym również nadciśnieniem) można mówić w momencie, gdy wynosi ono lub przekracza 140/90 mmHg. Osoby cierpiące na nadciśnienie są bardziej narażone na choroby serca i nerek oraz na udar i demencję.

    Związane z hałasem zakłócenia snu uznawane są za jeden z najbardziej szkodliwych dla zdrowia aspektów ekspozycji na hałas w środowisku. Badania przeprowadzone w laboratoriach snu wykazały, że hałas może wpływać zarówno na ciśnienie krwi, jak i na rytm serca. Dotąd niewiele było jednak badań, które poddawałyby to oddziaływanie analizie w warunkach pozalaboratoryjnych.

    W omawianym najnowszym badaniu naukowcy monitorowali ciśnienie krwi u 140 ochotników śpiących w domach zlokalizowanych w pobliżu czterech dużych europejskich lotnisk: londyńskiego Heathrow (Wielka Brytania), mediolańskiej Malpensy (Włochy), lotniska w Atenach (Grecja) oraz sztokholmskiej Arlandy (Szwecja). Poziom hałasu w sypialniach mierzono cyfrowo, a ciśnienie krwi ochotników odnotowywano automatycznie co 15 minut.

    Wyniki pokazały, że ciśnienie krwi znacznie wzrosło po wystąpieniu zdarzenia akustycznego o natężeniu powyżej 35 decybeli, nawet jeżeli ochotnik nie obudził się ze snu, a więc nie odnotował zakłócenia świadomie. Zdarzenia akustyczne powodowane przez samoloty prowadziły do wzrostu ciśnienia skurczowego (podczas skurczu serca) średnio o 6,2 mmHg, zaś rozkurczowego (podczas rozkurczu serca) średnio o 7,4 mmHg.

    Hałas o większym natężeniu wywoływał większy wzrost ciśnienia krwi - i tak podniesienie poziomu hałasu emitowanego przez samolot o 5 decybeli powodowało wzrost ciśnienia o średnio 0,66 mmHg.

    Podobne wyniki zaobserwowano w przypadku innych źródeł hałasu, takich jak ruch uliczny, co sugeruje, że to natężenie hałasu, a nie jego źródło decyduje o reakcji ciśnienia krwi u osoby śpiącej.

    - Wiedzieliśmy, że hałas związany z ruchem lotniczym może powodować rozdrażnienie, ale nasze badanie wykazało, że może też mieć szkodliwy wpływ na ludzkie zdrowie, co ma szczególne znaczenie w świetle planów rozbudowy międzynarodowych lotnisk - powiedział dr Lars Jarup z Imperial College w Londynie, jeden z autorów badania. - Nasze badania pokazują, że hałas przelatujących w nocy samolotów może natychmiast oddziaływać na ciśnienie krwi i zwiększać ryzyko wystąpienia nadciśnienia. Oczywiste jest dla mnie, że należy podjąć środki mające na celu ograniczenie hałasu generowanego przez samoloty, zwłaszcza w godzinach nocnych, aby chronić zdrowie osób mieszkających w sąsiedztwie lotnisk.

    Wcześniejsze badania konsorcjum HYENA pokazały, że u osób mieszkających pod korytarzami powietrznymi międzynarodowego lotniska przez przynajmniej pięć lat ryzyko wystąpienia wysokiego ciśnienia krwi jest większe niż u osób zamieszkujących cichsze rejony. Naukowcy planują teraz zbadanie, czy połączenie narażenia na hałas i zanieczyszczenia powietrza zwiększa ryzyko wystąpienia chorób serca.

    Projekt HYENA został sfinansowany w ramach obszaru tematycznego "Jakość życia i zarządzanie żywymi zasobami" piątego programu ramowego (5PR).

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Nadciśnienie płucne (łac. hypertensio pulmonalis, ang. pulmonary hypertension, PH) – stan, w którym dochodzi do podwyższenia ciśnienia krwi w krążeniu małym (krążenie płucne). Prawidłowe wartości ciśnienia krwi w tętnicy płucnej wynoszą: Autoregulacja ciśnienia tętniczego krwi - inaczej samoregulacja. Dotyczy zarówno odpływu krwi z całego zbiornika tętniczego dużego, jak i przepływu krwi przez poszczególne obszary naczyniowe. W momencie wzrostu ciśnienia tętniczego ściany małych tętniczek są silniej rozciągane, w odpowiedzi na co silniej się kurczą. Wzrost ciśnienia w zbiorniku tętniczym powoduje dalsze zwężanie światła naczyń oporowych, dzięki czemu ilość krwi odpływającej ze zbiornika się nie zmienia. Hipotensja (niedociśnienie), również hipotonia – obniżenie ciśnienia tętniczego poniżej 100 mmHg ciśnienia skurczowego lub 60 mmHg ciśnienia rozkurczowego. Problem dotyczy około 15% społeczeństwa.

    Puszczanie krwi (upuszczanie krwi, flebotomia) – zabieg pseudoleczniczy często wykonywany w dawnej praktyce medycznej. Znany już od starożytności i popularny aż do końca XIX w. Flebotomia polega na wycofaniu z układu krwionośnego znaczącej ilości krwi. Dawniej wierzono iż zapobiega powstawaniu wielu chorób i przypadłości. Obecnie praktyka ta ze względu na brak potwierdzonej skuteczności została zarzucona z wyjątkiem kilku nielicznych przypadków. W przeszłości użycie tej metody może wydawać się uzasadnione jedynie w przypadkach nadciśnienia ze względu na brak znajomości innych środków leczniczych. Upuszczenie krwi mogło powodować korzystne objawy u pacjenta poprzez zmniejszenie ciśnienia krwi, co było wynikiem spadku objętości krwi w organizmie. Nadciśnienie złośliwe (łac. hypertonia maligna, ang. malignant hypertension) – ciężka postać nadciśnienia tętniczego przebiegająca z wysokimi wartościami ciśnienia (zazwyczaj 120-140 mmHg rozkurczowego), uszkodzeniem małych naczyń w siatkówce i ostrą, szybko postępującą niewydolnością nerek i serca, a także innych narządów.

    Nadciśnienie tętnicze oporne (NTO) – postać nadciśnienia tętniczego, w którym nie uzyskuje się docelowych wartości ciśnienia tętniczego krwi, pomimo jednoczesnego stosowania 3 leków hipotensyjnych z różnych grup, stosowanych w optymalnych dawkach, przy czym diuretyki powinny być jedną ze stosownych grup leków. Jako nadciśnienie tętnicze oporne klasyfikuje się też często trudności z obniżeniem ciśnienia skurczowego poniżej 160 mm Hg u pacjentów w podeszłym wieku. Ciśnienie onkotyczne - rodzaj ciśnienia osmotycznego powodowanego przez białka obecne w osoczu krwi. Ciśnienie onkotyczne równoważy ciśnienie krwi w naczyniach krwionośnych, dzięki czemu nie dochodzi do utraty wody z naczyń. Główną rolę w regulowaniu ciśnienia onkotycznego odgrywają albuminybiałka produkowane w wątrobie. W stanach chorobowych, w których następuje obniżenie poziomu białek w osoczu (np. przy białkomoczu lub niedożywieniu), zmniejszone ciśnienie onkotyczne prowadzić może do powstania obrzęku.

    Fenoldopam (łac. Fenoldopamum) – organiczny związek chemiczny, syntetyczny lek, będący obwodowym agonistą receptorów dopaminergicznych D1A. Stosowany jest w terapii nadciśnienia tętniczego. Obniża ciśnienie krwi poprzez wazodilatację tętniczek, zmniejszając obciążenie następcze. Powoduje również zwiększone wydalanie sodu przez nerki. Możliwymi efektami ubocznymi jego stosowania mogą być hipotonia oraz zwiększone ciśnienie śródgałkowe. Odruch Cushinga - zespół reakcji organizmu ludzkiego na zwiększone ciśnienie, spowodowane obrzękiem mózgu. Jeśli ciśnienie wewnątrzczaszkowe wzrośnie do poziomu 15 mm Hg, jest to niebezpieczne dla życia. Odruch powoduje początkowo wzrost ciśnienia tętniczego, mający zachować perfuzję mózgową. Potem następuje bradykardia, w końcu zmniejsza się częstotliwość oddechów. Kiedy ciśnienie wewnątrzczaszkowe wzrośnie do krytycznego poziomu, ustaje przepływ krwi, dochodzi do spadku ciśnienia tętniczego, zwolnienia tętna i zgonu chorego.

    Efekt białego fartucha – reakcja pacjenta w obecności personelu medycznego związana z nagłym wzrostem ciśnienia krwi. Obserwowana w przypadkach nadciśnienia tętniczego, w okresie ciąży, w cukrzycy II typu.

    Choroba nadciśnieniowa: Choroba nadciśnieniowa to stan stale podwyższonego ciśnienia tętniczego (nadciśnienie tętnicze), które wywołuje szereg reakcji i zmian chorobowych w całym układzie krwionośnym, a także w różnych organach, zwłaszcza w mózgu, nerkach i narządzie wzroku. W chorobie nadciśnieniowej ciśnienie tętnicze utrzymuje się powyżej 140/90 mm Hg i więcej.

    Nadciśnienie naczyniowonerkowe (NNN, ang. renovascular hypertension) – nadciśnienie tętnicze spowodowane przez niedokrwienie nerki i nadmierną aktywację układu RAA. Jest najczęstszą postacią nadciśnienia tętniczego wtórnego o potencjalnie odwracalnej przyczynie, odpowiadając za około 1-2% wszystkich przypadków nadciśnienia tętniczego. Wazokonstrykcja - termin oznaczający skurcz mięśni gładkich w ścianie naczyń krwionośnych, czyli zwężenie światła naczyń. Konsekwencją jest podniesienie ciśnienia krwi. Tego rodzaju reakcja pojawia się pod wpływem wielu różnorakich czynników, zarówno pochodzenia endogennego (hormon wazopresyna), jak i egzogennego (stres). Zjawisko wazokonstrykcji wykorzystuje się w praktyce klinicznej do podniesienia ciśnienia tętniczego lub zmniejszenia miejscowego przepływu krwi.

    Ciśnienie tętna (amplituda ciśnienia, amplituda tętna, ang. pulse pressure, PP) - różnica pomiędzy ciśnieniem tętniczym skurczowym i rozkurczowym. Prawidłowo wynosi ono około 30-50 mmHg. Niewydolność serca (łac. insufficiaentia cordis) – stan, w którym nieprawidłowa struktura lub funkcjonowanie serca upośledza zdolność do zapewnienia wystarczającego przepływu krwi zgodnie z zapotrzebowaniem organizmu. Nie należy mylić niewydolności serca z niewydolnością krążenia. Do częstych przyczyn niewydolności serca należą: zawał mięśnia sercowego, nadciśnienie, choroba niedokrwienna serca, choroby zastawkowe i kardiomiopatie. Niewydolność serca występująca po raz pierwszy, niezależnie od dynamiki zmian jest określana jako świeża.

    Dodano: 26.01.2012. 17:17  


    Najnowsze