• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Zespół niespokojnych nóg sprzyja zaburzeniom erekcji

    10.01.2010. 13:21
    opublikowane przez: Piotr aewski-Banaszak

    U starszych mężczyzn z zespołem niespokojnych nóg (RLS) częściej występują zaburzenia erekcji - informuje pismo "Sleep".

    Zespół niespokojnych nóg (restless legs syndrome, RLS), zwany też zespołem Ekboma, to pojawiające się przed zaśnięciem nieprzyjemne doznania w nogach (czasem także w rękach) - mrowienie, ciarki, szarpanie lub kłucie. Ruchy nóg przynoszą ulgę cierpiącej osobie; chęć poruszania nimi staje się niemal nieodparta. Czasami ruchy te uniemożliwiają zaśnięcie przez wiele godzin, a w czasie snu mogą prowadzić do kopania ściany lub osoby śpiącej obok.

    Takie problemy może mieć nawet co dziesiąta osoba, zwłaszcza chorzy na cukrzycę i ludzie mało wysportowani. Ciągłe niewyspanie odbija się na ich pracy i życiu osobistym. Zaobserwowano także związek RLS z podwyższonym ryzykiem zawału.

    Badania przeprowadzone na 23 119 mężczyznach w wieku od 56 do 91 lat przez zespół doktora Xianga Gao z Harvard Medical School wykazały, że zaburzenia erekcji występowały o 16 procent częściej u mężczyzn, u których objawy RLS pojawiają się od pięciu do 14 razy na miesiąc, natomiast przy 15 lub więcej epizodach RLS - aż o 78 procent częściej. Ponieważ zależność ta wydaje się niezależna od wieku, masy ciała, stosowania leków antydepresyjnych, występowania lęku i innych potencjalnych czynników ryzyka, wydaje się, że oba zaburzenia mogą mieć wspólne podłoże. Zdaniem doktora Gao może chodzić o niedobór dopaminy w centralnym układzie nerwowym.

    Źródło:
    PAP - Nauka w Polsce

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Zespół niespokojnych nóg (zespół Wittmaacka-Ekboma, choroba Ekboma, łac. asthenia crurum paraesthetica, anxietas tibiarum, ang. restless legs syndrome, RLS) – zespół objawów polegający na występowaniu uczucia zmęczenia i niepokoju nóg, którym towarzyszą różnego rodzaju parestezje, przejawiające się jako uczucie występowania mrówek pod skórą lub uczucie pienienia się krwi w żyłach. Charakterystyczną cechą zespołu jest jego ustępowanie lub znaczne złagodzenie pod wpływem ruchu. Okresowe ruchy kończyn w czasie snu (ang. Periodic Limb Movement Disorder, PLMD), dawniej określane jako mioklonie nocne – zaburzenie snu charakteryzujące się występowaniem krótkotrwałych, silnych skurczach mięśni kończyn dolnych w trakcie snu. Często współistnieją z innymi zaburzeniami snu (bezsennością, narkolepsją, zespołem niespokojnych nóg). PLMD rozpoznawane są na podstawie wywiadu i wyniku polisomnografii. Karl Axel Ekbom (ur. 23 września 1907 w Göteborgu, zm. 15 marca 1977 w Uppsali) – szwedzki neurolog. Pamiętany jest za opisy zespołu niespokojnych nóg (zespół Wittmaacka-Ekboma) i halucynozy pasożytniczej (zespół Ekboma). Był profesorem neurologii na Uniwersytecie w Uppsali od 1958 do 1974 roku.

    Halucynoza pasożytnicza (halucynoza dotykowa, zespół Ekboma) – szczególna postać psychozy parafrenicznej. Chory ma omamy drążących pod jego skórą pasożytów. Występuje szczególnie często u osób uzależnionych od metamfetaminy. Opisana po raz pierwszy przez szwedzkiego neurologa Karla Axela Ekboma (autora opisu zespołu niespokojnych nóg, znanego też jako zespół Wittmaacka-Ekboma). Zespół lęku napadowego zwany też lękiem napadowym, zespołem paniki lub zespołem lęku panicznego – rodzaj zaburzenia lękowego, które objawia się występowaniem epizodów silnego strachu (przerażenia). Napady lęku zwykle występują niespodziewanie i nie są związane z realnym zagrożeniem lecz ze zbyt bujną wyobraźnią. Typową treścią obaw podczas napadu jest przekonanie, że za chwilę straci się życie, rozum lub przytomność. Większość napadów ma racjonalne podłoże – istnieje konkretny bodziec zagrażający (np. katastrofa samochodowa). Kiedy napady nie mają jasnego początku są nieprzewidywalne. Osoby cierpiące na zespół paniki są często przekonane, że zaraz umrą (bardzo silnie łomocze im serce, mają zaburzenia widzenia, uczucie duszenia się), sądzą zazwyczaj, że mają "atak serca". Rozpoznanie ustala się po kilku tego typu atakach, podczas których wyklucza się somatyczne przyczyny ich wystąpienia. Paniczny lęk może występować z różną częstotliwością, średnio ok. dwa razy w tygodniu i trwa 10-20 minut. Napadowi towarzyszą nieprzyjemne doznania somatyczne, trudności w rozumowaniu i poczucie nieuchronnej katastrofy kończące się ogólnym wyczerpaniem organizmu. Nasilony lęk zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia napadu paniki, zaś same napady mogą powodować długotrwały lęk antycypacyjny, powodowany obawą wystąpienia napadu. Często współwystępują z agorafobią która może być przyczyną jak również ich skutkiem.

    Tadalafil – lek przeznaczony dla mężczyzn z zaburzeniem erekcji. Należy do grupy leków nazywanych inhibitorami fosfodiesterazy typu 5. Po stymulacji seksualnej, tadalafil pomaga w rozszerzeniu naczyń krwionośnych członka, co umożliwia napływ krwi do członka. W wyniku tego dochodzi do poprawy erekcji. Tadalafil nie pomaga pacjentom, u których nie występują zaburzenia erekcji. Klasterowy ból głowy (ang. cluster headache) zwany dawniej bólem głowy Hortona występuje znacznie rzadziej niż migrena lub bóle głowy typu napięciowego, ale dokładna częstość jego występowania nie jest znana. Wydaje się, że w wielu przypadkach pozostaje nierozpoznany. Często bywa mylony z migreną czy nerwobólem. Nazwa pochodzi od angielskiego słowa cluster, które oznacza m.in. zgrupowanie, skupisko. Napady bólowe występują okresowo. Okresy te zwane rzutami lub klasterami pojawiają się w różnych odstępach czasu (najczęściej 1-2 rocznie) i trwają z różną długością, nawet do kilku miesięcy. Również długość napadów bólu jest rozmaita. Bardzo silny ból, który zlokalizowany jest zwykle po jednej stronie w okolicy oczodołu może trwać od kilku, kilkunastu minut do trzech godzin. W ciągu doby (częściej w nocy) może wystąpić do 8 napadów. Na ogół ból określany jest jako świdrujący, kłujący, palący czy żrący. Niekiedy może on promieniować do szczęki, karku lub ramienia. Mogą mu towarzyszyć: łzawienie i zaczerwienienie spojówek, pocenie twarzy, wyciek i uczucie zatkania nosa, opadanie powieki i zwężenie źrenicy po stronie występowania bólu (zespół Hornera). W czasie bólu chorzy zazwyczaj chodzą wkoło, bywają pobudzeni. Klasterowe bóle głowy mogą wystąpić w każdym wieku, nawet u małych dzieci, jednak najczęściej rozpoczynają się około 20.-30. roku życia. Kilkakrotnie częściej dotyczą mężczyzn. Przyczyna nie jest do końca wyjaśniona. Leczenie powinno być zawsze prowadzone przez lekarza specjalistę.

    Zaburzenie somatyzacyjne (daw. zespół Briqueta) to forma zaburzenia somatoformicznego, charakteryzująca się skargami na długotrwałe schorzenia fizyczne (lub zranienia), mające swój początek przed trzydziestym rokiem życia, które są niedostatecznie wyjaśnione niezależnymi potwierdzeniami choroby somatycznej i prowadzą do pogorszenia jakości życia. Uważa się, że zaburzenie występuje dziesięć razy częściej u kobiet niż u mężczyzn. Jaktacje (zaburzenia snu z rytmicznymi ruchami ciała, RMD) – zaburzenie snu występujące najczęściej 3-15% dzieci w wieku 4-8 lat objawiające się występowaniem rytmicznych stereotypowych ruchów głowy lub całego ciała o częstotliwości 0,5–2 Hz podczas zasypiania lub budzenia się ze snu płytkiego. Jaktacje trwają od kilku do kilkunastu minut. Występowanie tego zaburzenia u dorosłych nie przekracza 1%.

    Zespół Lennoxa-Gastauta rozwija się między 1-8 miesiącem życia, częściej u chłopców. W sumie stanowi ok. 5-10% przypadków zespołów padaczkowych u dzieci. Podobnie jak zespół Westa należy do grupy padaczek lekoopornych. Objawy zespołu są zróżnicowane. Mogą to być napady atoniczne, z nagłą utratą napięcia mięśni i upadkiem, lub też napady miokloniczne ze skurczem grup mięśniowych. W zespole tym mogą się również zdarzyć miokloniczno-astatyczne objawy będące połączeniem dwóch wspomnianych wcześniej typów. Są one przez to dość niebezpieczne dla zdrowia a nawet życia dziecka, gdyż towarzyszą im liczne obrażenia ciała w trakcie upadku. Ostatnim rodzajem są nietypowe napady nieświadomości, z dłuższym okresem trwania (>20 sek.), automatyzmami, częściowymi utratami przytomności. Są one charakterystyczne dla tego zespołu. Następstwem tych dochodzących do 100/dzień napadów jest opóźnienie rozwoju i zaburzenia mowy.

    Emetofobia – lęk przed wymiotowaniem lub przebywaniem w pobliżu osób wymiotujących. W niektórych przypadkach u osób cierpiących na tę fobię dochodzi do zaniku życia towarzyskiego i pojawiania się w publicznych miejscach (ze strachu że ktoś mógłby niedaleko nich zwymiotować), a także mogą występować zaburzenia w jedzeniu – chorzy mogą bać się że po zjedzeniu czegoś mogą zwymiotować; dlatego mogą być mylnie diagnozowani jako chorzy na anoreksję. Osoby z emetofobią mogą zadawać sobie wiele trudu, aby nie zwymiotować lub nie zobaczyć innych wymiotujących osób.

    Zaburzenia afektywne (nastroju) – grupa zaburzeń endogennych, w których okresowo występują zaburzenia nastroju, emocji i aktywności. Zaburzenia te mogą się przejawiać występowaniem zespołów depresyjnych, hipomaniakalnych i maniakalnych oraz stanów mieszanych.

    Dodano: 10.01.2010. 13:21  


    Najnowsze