• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Zidentyfikowano enzym niezbędny dla rozwoju łożyska i płodu

    27.09.2009. 11:42
    opublikowane przez: Piotr aewski-Banaszak

    Enzym niezbędny dla rozwoju łożyska i prawidłowego wzrostu płodu - zidentyfikowali naukowcy z Wielkiej Brytanii. Jak napisali na łamach pisma "Endocrinology", odkrycie to może pomóc zapobiegać skutkom zaburzeń wzrostu w okresie prenatalnym.

    Jak przypomina jedna z autorek pracy dr Melissa Westwood z Uniwersytetu w Manchesterze, aby płód mógł się prawidłowo rozwijać w macicy musi pobierać składniki odżywcze i tlen od matki.

    Pośredniczy w tym struktura o nazwie łożysko. Wraz z upływem czasu, gdy potrzeby rozwijającego się dziecka rosną, łożysko musi powiększyć swoje rozmiary. W przeciwnym razie wzrost płodu ulega zahamowaniu. "To może mieć poważny negatywny wpływ na zdrowie noworodka. I, jak wynika z ostatnich badań, dramatycznie zwiększać ryzyko różnych schorzeń w wieku dorosłym" - podkreśla dr Westwood.

    Naukowcy zdają sobie sprawę, że do optymalnego rozwoju łożyska potrzebny jest cały system współdziałających ze sobą cząsteczek. Dr Westwood wraz z kolegami zidentyfikowała teraz jego kolejny element - enzym z grupy fosfataz tyrozynowych, nazywany w skrócie SHP-2. Pośredniczy on w działaniu wielu różnych czynników wzrostu w komórkach ludzkiego organizmu, m.in. insulinopodobnych czynników wzrostu (IFG). Badania prowadzone na komórkach z ludzkiego łożyska wykazały, że enzym SHP-2 jest niezbędny do tego, by IGF mogły pobudzać wzrost łożyska. Zablokowanie aktywności enzymu powodowało, że komórki dzieliły się tylko w niewielkim stopniu pod wpływem czynników wzrostu. Zdaniem autorów, oddziaływanie na enzym SHP-2 i inne cząsteczki współpracujące z czynnikami wzrostu może być skuteczną metodą interwencji w przypadkach spowolnienia wzrostu płodu.

    Jednak, terapia wykorzystująca to odkrycie powinna być zaplanowana z wielka ostrożnością. "Większość naszych tkanek posiada SHP-2, które spełnia tam minimum jedną istotną rolę, dlatego trzeba by ograniczyć działanie takiej terapii wyłącznie do łożyska. Choć jest to możliwe, to z pewnością stanowi duże wyzwanie" - komentuje dr Westwood.

    Źródło:
    PAP - Nauka w Polsce

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Hemoglobina płodowa (HbF lub α2γ2) - to główne białko transportujące tlen u ludzkiego płodu w ciągu ostatnich 7 miesięcy rozwoju w macicy i noworodka do około 6 miesiąca życia. Funkcjonalnie hemoglobina ta różni się od hemoglobiny osób dorosłych tym, że wykazuje wyższe powinowactwo do tlenu i wysyca się nim przy niższym ciśnieniu parcjalnym. Dzięki temu rozwijający płód ma lepszy dostęp do tlenu z krwi matki. Ma to duże znaczenie, ponieważ miejscem wymiany gazowej między matką a płodem jest łożysko w którym dochodzi do wymiany tlenu i dwutlenku węgla. W łożysku stężenie tlenu nie jest wysokie, więc hemoglobina odłącza tlen. Gdyby we krwi płodu była taka sama hemoglobina jak we krwi matki, nie mogłaby wiązać dużych ilości tlenu. HbF w warunkach tlenowych łożyska bardzo silnie wiąże tlen, bo wysyca się nim przy niższych stężeniach i może go przenosić z łożyska do narządów płodu. Przedwczesne odklejenie łożyska (przedwczesne oddzielenie łożyska, łac. ablatio placentae praecox, ang. placental abruption, abruptio placentæ) – powikłanie ciąży, polegające na częściowym lub całkowitym oddzieleniu się prawidłowo usadowionego łożyska od ściany macicy, po 20. tygodniu ciąży i przed przewidywanym terminem porodu. Jest najczęstszą przyczyną krwawień pochwowych w II i III trymestrze ciąży, stanowiąc 31% przyczyn krwotoków. Łożysko błoniaste - jedna z wad rozwojowych płodu. Powikłanie to występuje bardzo rzadko. W rozwoju łożyska nie następuje podział na kosmówkę kosmatą i gładką. Na całym jaju płodowym mogą występować tkanki łożyska przy całkowitym braku błon pozałożyskowych lub występujących w bardzo małych ilościach. Wymiary łożyska są duże, grubość natomiast mała. Z reguły występuje krwawienie ciążowe lub porodowe.

    Ręczne wydobycie łożyska (łac. ablatio placentae manualis) – zabieg położniczy polegający na ręcznym odklejeniu łożyska od ściany macicy w przypadku, gdy nie dochodzi do niego spontanicznie. Przeprowadzany jest w znieczuleniu. Polega na wprowadzeniu przez położnika ręki do jamy macicy i stopniowym odseparowaniem łożyska od endometrium, postępując od obwodu. Łożysko walcowe – należy do grupy łożysk tocznych. Łożyska te mają charakter rozłączny, tj. przynajmniej jeden z pierścieni pozbawiony jest jednej bieżni, umożliwiając montaż i nieznaczne przemieszczenia względem oprawy w czasie pracy. Nazwa pochodzi od walcowego kształtu elementów tocznych. Łożyska walcowe dzięki liniowej powierzchni styku między wałecznkiem a bieżnią potrafia przenosić znacznie większe obciążenia promieniowe niż inne typy łożysk (posiadają większą nośność). Są bardzo wrażliwe na niewspółosiowość wału i oprawy. Wyróżniamy łożyska walcowe typu N, NU, NJ, NUP. Typ N i NU nie może przenosić żadnych sił osiowych, gdzie NJ czy NUP mogą przenosic do max 5% max obciązenia. Podobne właściwości mają łożyska dwurzędowe i wielorzędowe. Dzięki małej średnicy zewnętrznej, dużej nośności oraz sztywności stosuje się je do łożyskowania walcarek, wrzecion obrabiarek do metali. Przy odpowiedniej eksploatacji na przykład w przekładniach walcarek, łożyska mogą pracować nawet po 20-30 lat.

    Metabolity wtórne – grupa związków organicznych, które nie są bezpośrednio niezbędne do wzrostu i rozwoju organizmu. Synteza związków określanych jako metabolity wtórne jest charakterystyczna dla roślin wyższych, grzybów i bakterii. Poznano kilkadziesiąt tysięcy związków zaliczanych do metabolitów wtórnych. Szacuje się, że może istnieć około 200 000 takich związków. W przypadku niektórych związków chemicznych występujących w komórkach roślinnych, ocena czy jest on bezpośrednio niezbędny do działania organizmu jest trudna. Metylotransferaza - enzym przenoszący resztę metylową pomiędzy związkami uczestniczącymi w reakcji, zmieniając w ten sposób ich działanie.

    Regulatory wzrostu i rozwoju roślin, regulatory wzrostu, regulatory rozwoju – drobnocząsteczkowe substancje o zróżnicowanej budowie chemicznej, które w organizmach roślinnych inicjują lub modyfikują przebieg procesów życiowych. Do grupy tej nie zalicza się metabolitów pierwotnych, a jedynie metabolity wtórne oraz substancje syntetyczne stosowane w celu modyfikacji naturalnego wzrostu i rozwoju roślin. Wzrost i rozwój roślin – proces wzrostu i rozwoju zachodzące jednocześnie lub oddzielnie w organizmie rośliny. Przez wzrost w fizjologii rozwoju rozumie się proces nieodwracalnego powiększania ciała rośliny. Wzrost zachodzi w określonych strefach rośliny w wyniku podziałów komórek i zwiększania ich objętości. Rozwój rozumiany szeroko obejmuje zarówno wzrost, jak i różnicowanie, tworzenie wzorca i morfogenezę. W sensie wąskim rozwój obejmuje różnicowanie, a morfogeneza jest efektem wzrostu i różnicowania.

    Model wzrostu Harroda-Domara to model wzrostu gospodarczego stosowany w ekonomii rozwoju wyjaśniający wzrost tempa rozwoju gospodarczego zależny od poziomu oszczędności i produktywności kapitału. Sugeruje to, iż nie ma dla gospodarki naturalnych powodów do zrównoważonego wzrostu gospodarczego. Model został opracowany przez ekonomistów Roya Harroda w 1939 roku i Evseya Domara w 1946 roku. Model wzrostu Harroda-Domara jest prekursorem modelu wzrostu Solowa.

    Kinureninaza - enzym katalizujący reakcję rozpadu 3-hydroksykinureniny na alaninę i 3-hydroksyantranilan pod wspływem cząsteczki wody. Dla sprawnego działania enzym ten optrzebuje fosforanu pirydoksalu (PLP).

    Met-enkefalina jest endogennym opioidowym peptydem działającym jako neuroprzekaźnik, który naturalnie występuje w wielu tkankach ludzkich oraz zwierzęcych. Często nazywana jest opioidowym czynnikiem wzrostu (OGF). Jednym z głównych miejsc występowania jest segment II rogu grzbietowego rdzenia kręgowego, a także w ośrodkowym układzie nerwowym. Powstaje z prekursora – proenkefaliny A, która jest kodowane przez gen PPE. Gen ten koduje białko składające się z 267 aminokwasów, w tym sześciu sekwencji met-enkefaliny oraz jedną sekwencję leu-enkefaliny, heptapeptydu Met-enkefalina-Arg6-Phe7 i oktapeptydu met-kefalina-Arg6-Phe7-Leu8. Enkefaliny zostają uwolnione z proenkefaliny poprzez działanie proteazy, nie pochodzą natomiast z β-endorfin, których pro hormonem jest proopiomelanokortyna. Analogiczna do grupy 3-hydrksylowej w morfinie uważana jest reszta tyrozyny (pozycja 1). Oprócz roli neuroprzekaźnika met-enkefalina posiada także aktywność cytokin, do których zazwyczaj nie jest zaliczany z powodu swoich niewielkich rozmiarów. Wpływa on na komórkę poprzez oddziaływanie z receptorem nazwanym Zeta (ζ), ponieważ uważano, że jest kolejnym receptorem opioidowym. Jednak po zsekwencjonowaniu zastał nazwany receptorem opioidowego czynnika wzrostu (OGFr). Receptory OGF zidentyfikowano w wielu prawidłowych oraz nowotworowych komórkach i tkankach, które nie wykazywały żadnej homologi do klasycznych receptorów opioidowych. OGF reguluje powielanie się komórek oraz organizację tkanek w okresie rozwoju, nowotworzenia, odnowy komórkowej, gojenia ran i angiogenezy. Wiele ludzkich rakowych linii komórkowych jest inhibowanych przez OGF in vitro. Potwierdzono hamujący wpływu OGF na wzrost: Wrodzone błędy metabolizmu (ang. inborn errors of metabolism) stanowią dużą grupę genetycznie uwarunkowanych chorób, których podłożem jest biochemiczne zaburzenie jakiegoś szlaku metabolicznego. Większość związana jest z uszkodzeniem pojedynczego genu, który koduje określony enzym odpowiedzialny za przekształcanie pewnego substratu (związku chemicznego) w określony produkt. W większości z tych schorzeń objawy chorobowe związane są albo z gromadzeniem się w nadmiernych ilościach substratu (który jest toksyczny lub szkodliwy), albo niemożnością wyprodukowania określonego produktu niezbędnego do prawidłowego funkcjonowania organizmu.

    Dodano: 27.09.2009. 11:42  


    Najnowsze