Mikrofilantropia: nowe źródło finansowania dla nauki :: Artykuły / Polski Serwis Naukowy

Polecamy również:

Zaproszenie do składania propozycji projektów badań naukowych i rozwoju technologii w ramach wspólnej inicjatywy technologicznej "Czyste niebo".

Grant startowy organizacji ERC jako pomoc w rozpoczęciu niezależnych badań naukowych nad cukrzycą

Przyszłość zapowiada zacieśnienie współpracy UE-USA w dziedzinie badań naukowych

Zaproszenie do składania ofert na badanie korzyści z realizacji unijnych celów dotyczących bioróżnorodności oraz określenia brakujących kwalifikacji obecnie dostępnych kadr

SHE - nowy program wsparcia dla kobiet żyjących z HIV

Komisja kieruje uwagę w stronę finansowania ITER

Mikrofilantropia to model filantropii oparty na małych, bezpośrednich interakcjach, pomiędzy potrzebującymi finansowego wsparcia, a tymi, którzy mogą takiego wsparcia udzielić. Ten stosunkowo nowy i coraz bardziej popularny model finansowania wielu przedsięwzięć, może także pomagać w zdobywaniu funduszy na realizację projektów naukowych.

Idea mikrofilantropii czerpie inspirację z powstałego wcześniej modelu mikrofinansowania oraz pomysłu mikrokredytu, które są obecnie szeroko stosowane w różnych rejonach świata, w celu pomocy ubogim. Za pioniera nowoczesnej koncepcji mikrofinansowania uważa się bangladeskiego ekonomistę Muhammada Yunusa, który jest także współzałożycielem słynnego, udzielającego mikrokredytów na dużą skalę, banku Grameen. Wraz z to instytucją został on uhonorowany Pokojową Nagrodą Nobla za wysiłki na rzecz budowy dobrobytu i oddolnej propagacji rozwoju społecznego.

Podobnie jak głównym motywem stojącym za stworzeniem systemu mikrofinansowania, była pomoc ludziom biednym w wyjściu z ubóstwa, przy pomocy budowy systemu drobnych pożyczek, mikrofilantropia ma pomagać w osiągnięciu podobnych rezultatów, jednak za pomocą bezzwrotnych mikrodotacji i małych darowizn. Platformy pośredniczące w kontakcie i wymianie pomiędzy tymi, którzy potrzebują zasobów, a tymi, którzy mają ich nadwyżki, stają się coraz bardziej popularne, zaś Internet okazał się doskonałym medium promującym ten rodzaj pomocy. Zdając sobie sprawę z sukcesów programów wykorzystujących taki model sięgania po potrzebne środki, możliwością finansowania swojej pracy dzięki mikrofilantropii, zainteresowali się niedawno także naukowcy.

Przykładem inicjatywy wykorzystującej pomysł mikrofilantropii w nauce, jest niedawno powstała strona internetowa SciFlies.org, która ma być w zamierzeniu twórców platformą, łączącą chętnych do przeznaczenia drobnych sum pieniędzy w szczytnym celu z szukającymi dodatkowych źródeł finansowania dla swoich projektów naukowcami.

Zasady działania platformy SciFlies, są następujące. Naukowcy chcący zdobyć finansowanie dla swoich badań rejestrują własny profil na stronie. Następnie wysyłają zarządzającym stroną aplikację ze swoim projektem. Projekt ten jest oceniany przez recenzentów, na zasadach podobnych do tych, jakie obowiązują w przypadku publikacji naukowych lub aplikacjach o grant, w typowych instytucjach naukowych (twórcy strony starają się współpracować z recenzentami pracującymi dla największych instytucji fundujących granty na świecie m.in. amerykańskimi NIH - ang. National Institutes of Health ). Zaakceptowane projekty umieszczane są na stronie i stanowią bazę, z której zainteresowani darczyńcy, mogą wybierać programy badawcze, które chcą sponsorować. Finansowanie projektu nie rozpoczyna się, dopóki nie zostaną zgromadzone pełne, zgłoszone w zapotrzebowaniu przez wnioskodawcę fundusze. Aby w pełni realizować ducha mikrofilantropii, opierającej się przecież na jak najbardziej bezpośrednim kontakcie darczyńców i odbiorców wsparcia, wnioskujący o dotacje umieszczają w profilach swoje zdjęcia oraz dzielą się także osobistymi informacjami o sobie, źródłach swej motywacji czy życiowej filozofii. Ponadto, według regulaminu, każdy donator po rozpoczęciu sponsorowanego przez niego projektu, na bieżąco informowany jest o jego postępach oraz, oczywiście, jego wynikach końcowych.

Główna idea projektu, podobnie jak całej mikrofilantropii, zasadza się na obserwacji, że nie zawsze liczy się suma dotacji, ale ważna jest raczej ilość darczyńców. W mikrofilantropii promowana jest również zasada, że lepiej przeznaczyć tę samą kwotę dla większej ilości potrzebujących/przedsięwzięć, niż wypłacać ją jednemu beneficjentowi. Takie podejście przynosi obydwu stronom większe korzyści. Dlatego też, chcący wesprzeć naukę swoimi pieniędzmi, nie są na platformie SciFlies namawiani do przeznaczania na ten cel wielkich sum, ale raczej drobnej pomocy, ale za to przeznaczonej na kilka projektów.

Twórcy SciFlies nie kryją, że liczą na sukces i szybki rozwój swojej inicjatywy. Wskazują oni, że dzięki mikroinwestycjom możliwa będzie realizacja setek badań, które dotychczas musiałyby długo czekać na finansowanie z innych źródeł, lub nie otrzymałyby pieniężnego wsparcia wcale. Są oni zdania, że ich platforma może być szczególnie pomocna dla badaczy realizujących mniejsze, ograniczone w swej skali projekty, które wymagają stosunkowo niewielkiego - ale paradoksalnie, często właśnie z tego względu trudnego do pozyskania - wkładu pieniężnego. Ponadto, jako dodatkową zaletę starania się o finansowania przez ich stronę, autorzy SciFlies wskazują fakt, że dzięki ich platformie, badacze zyskują także nowe możliwości promowania swojej pracy oraz informowania o niej szerokiej publiczności.
Osobom niezajmującym się zawodowo nauką, inicjatywy takie jak SciFlies, oferują z kolei możliwość przyczynienia się do przełomowych odkryć w nauce oraz niezależnego od instytucji, samodzielnego wsparcia dziedzin badań, które osobiście uważają one za ważne.

Można mieć nadzieję, biorąc pod uwagę wszystkie wymienione korzyści, że zastosowanie mikrofilantropii w nauce okaże się sukcesem i w przyszłości platformy takie jak SciFlies, będą pełniły nie tylko rolę dodatkowego źródła finansowania projektów naukowych, ale także staną się medium, dzięki któremu, szerokie rzesze społeczeństwa, będą mogły angażować się w rozwój nauki. Dzięki podobnym inicjatywom, być może, przyspieszeniu ulegnie tempo rozwoju badań, szczególnie w wielu zmarginalizowanych obecnie z różnych powodów, dziedzinach. Przyniesie to korzyści zarówno beneficjentom pomocy, jak i darczyńcom, choćby poprzez satysfakcję, że ich ciężko zarobione pieniądze, przyczyniły się do ważnych i przełomowych odkryć w wielu dyscyplinach nauki.

Więcej informacji na temat SciFlies.org i jego twórców (w języku angielskim) można znaleźć tutaj oraz tutaj .
Stronę projektu odwiedzić można klikając na adres: http://www.sciflies.org/ .
Przykład innego przedsięwzięcia wykorzystującego ideę mikrofilantropii w celu gromadzenia funduszy na badania naukowe (związane z obszarem „czystych” źródeł energii), można znaleźć pod adresem: http://eurekafund.org/.

komentuj publikację

Czy wiesz że...?

wersja BETA

Komitet Badań Naukowych (KBN) - zgodnie z zapisem Ustawy z 12 stycznia 1991 był to naczelny organ administracji rządowej do spraw polityki naukowej i naukowo-technicznej Polski. Ustawa z dnia 8 października 2004 r. o zasadach finansowania nauki przekazała jego zadania w zakresie finansowania ministrowi właściwemu dla spraw nauki. pełny tekst

Paweł Modrzyński (ur. 1976) pracownik Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, od 2008 kanclerz UMK, czyli najwyżej postawiony w hierarchii pracownik administracji uczelni, doktor nauk ekonomicznych. Modrzyński jest absolwentem Wydziału Nauk Ekonomicznych i Zarządzania UMK, studiów podyplomowych z rachunkowości i studiów MBA. Doktoryzował się z tematyki finansowania polskich uczelni wyższych (tytuł rozprawy doktorskiej Budżetowe i pozabudżetowe źródła finansowania państwowego szkolnictwa wyższego w Polsce, promotor prof. dr hab. Leszek Dziawgo), jest autorem publikacji naukowych z tego zakresu (Polskie prawo bankowe a standardy Unii Europejskiej, Toruń 2002). Przed objęciem funkcji kanclerza, był w UMK odpowiedzialny za projekty europejskie. pełny tekst

Adiunkt (łac. adiunctus dołączony) stanowisko w szkołach wyższych i placówkach naukowo-badawczych dla pracowników naukowych lub naukowo-dydaktycznych posiadających stopień naukowy doktora lub doktora habilitowanego. W przeciwieństwie do samodzielnych pracowników nauki określani są czasem mianem pomocniczych pracowników nauki. Na niektórych polskich uczelniach jest przyjętym zwyczajem, że po obronieniu habilitacji naukowiec uzyskuje stanowisko profesora, jednak na wielu (zwłaszcza państwowych) uczelniach nie jest to automatyczne i zależy bardziej zarówno od polityki wydziału, jak i dostępności etatów (finansowania). pełny tekst

Paweł Modrzyński (ur. 1976) pracownik Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, od 2008 kanclerz UMK, czyli najwyżej postawiony w hierarchii pracownik administracji uczelni, doktor nauk ekonomicznych. Modrzyński jest absolwentem Wydziału Nauk Ekonomicznych i Zarządzania UMK, studiów podyplomowych z rachunkowości i studiów MBA. Doktoryzował się z tematyki finansowania polskich uczelni wyższych (tytuł rozprawy doktorskiej Budżetowe i pozabudżetowe źródła finansowania państwowego szkolnictwa wyższego w Polsce, promotor prof. dr hab. Leszek Dziawgo), jest autorem publikacji naukowych z tego zakresu (Polskie prawo bankowe a standardy Unii Europejskiej, Toruń 2002). Przed objęciem funkcji kanclerza, był w UMK odpowiedzialny za projekty europejskie. pełny tekst

Nauki o obronności - jedna z dyscyplin naukowych wchodzących w skład obszaru nauk społecznych i dziedziny nauk społecznych, utworzona Uchwałą Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 28 stycznia 2011 r. zmieniającą uchwałę w sprawie określenia dziedzin nauki i dziedzin sztuki oraz dyscyplin naukowych i artystycznych (M.P. 2011 nr 14 poz. 149). pełny tekst

Moduł "Czy wiesz że...?" (wersja testowa, beta): definicje/pojęcia wygenerowane w obrębie tego modułu pochodzą z Wikipedii i udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Dostęp do pełnej wersji każdego hasła (oraz dokładnch informacji na temat licencji, autora oraz edycji) możliwy jest po kliknięciu w odnośnik opisany jako "pełny tekst".