Naukowcy rzucają światło na aktywność słoneczną i temperatury arktyczne :: Artykuły / Polski Serwis Naukowy

Polecamy również:

Niezwykle niskie temperatury na obszarze Arktyki przyczyniają się do zmniejszenia powłoki ozonowej

Rosnące temperatury dają przewagę pasożytom nad rybami

Wyższe temperatury wody? Kłopot nie dotyczy dorsza

Dr Kozak bada wpływ temperatury otoczenia na tworzenie się tkanki tłuszczowej

Duńscy naukowcy przewidują wpływ letnich suszy na roślinność w przyszłości

Dziesięciolecia badań wskazują na wielkie topnienie lodu Arktyki

Niemieccy i rosyjscy naukowcy badający rozwój drzew na rosyjskim Półwyspie Kolskim odkryli, że podczas gdy części Arktyki niewątpliwie ochłodziły się w ciągu ostatnich około 100 lat, to uległy również znacznemu ociepleniu w czasie minionych dwóch dekad. Odkrycia, opisane w czasopiśmie Arctic, Antarctic and Alpine Research, rzucają światło na rekonstrukcję letnich temperatur od 1600 do 2000 r. przygotowaną na podstawie słojów drzew z regionów za północnym kołem podbiegunowym. Mówiąc w skrócie aktywność słoneczna ma wpływ na temperatury występujące w czasie letnich miesięcy na Arktyce.

Uzyskane wyniki wskazują, że temperatury w lipcu i sierpniu na Półwyspie Kolskim ulegały wahaniom w ciągu ostatnich ponad 400 lat. Dokładniej, wahały się między 10,4°C (1709) a 14,7°C (1957), a średnia wyniosła 12,2°C.

"Dane pokazują, że aktywność słoneczna mogła być jednym z głównych czynników decydujących o letnich temperaturach, niemniej od 1990 r. przysłoniły ją inne czynniki" - stwierdzają naukowcy z Centrum Badań Środowiskowych im. Helmholtza (UFZ) i Uniwersytetu Hohenheim - obydwa w Niemczech oraz z Instytutu Geografii Rosyjskiej Akademii Nauk w Moskwie.

W swoich pracach naukowcy wykorzystali 69 próbek sosen zwyczajnych (Pinus sylvestris) z Masywu Chibińskiego na Półwyspie Kolskim. Obszar, o którym mowa, łączy region północny z regionami kontynentalnymi Eurazji. Prąd Północnoatlantycki, silny i ciepły prąd oceaniczny, który jest kontynuacją Prądu Zatokowego - innego silnego, ciepłego i szybkiego prądu w Oceanie Atlantyckim - ma ogromny wpływ na strefę. To właśnie z powodu tej silnej aktywności naukowcy rozpoczęli wspólne badania klimatologiczne na tym terenie.

Półwysep Kolski znany jest ze swojego chłodnego klimatu z długą, ale umiarkowanie zimną zimą i chłodnym, wilgotnym latem. Zespół twierdzi, że średnia temperatura w tej części Arktyki waha się między -12°C w styczniu a +13°C w lipcu. Okres wegetacji trwa od 60 do 80 dni, a świerki, sosny i brzozy stanowią większość roślinności obecnej tu północnej tajgi.

Próbki drewna wykorzystane przez zespół zostały pobrane z trzech lokalizacji w górach Chibiny na wysokości od 250 do 450 metrów nad poziomem morza, blisko górnej granicy lasu. Drzewa są wrażliwe na zmiany temperatury i dostarczają naukowcom informacji potrzebnych do przeprowadzenia prawidłowych analiz.

"Oprócz temperatury, wzrost pozostaje pod silnym wpływem czynników niezwiązanych z klimatem, takich jak światło, składniki odżywcze, dostępność wody i konkurencja z innymi drzewami" - mówi Jurij M. Kononov z Rosyjskiej Akademii Nauk w Moskwie. "Zatem niezwykle istotne jest wyodrębnienie tych trendów, aby uzyskać cel klimatyczny w możliwie najczystszej postaci."

Niemieccy i rosyjscy naukowcy porównali swoje odkrycia z wynikami podobnych badań słojów drzew w szwedzkiej Laponii i na Syberii w Rosji. Okazało się, że zrekonstruowane temperatury letnie z ostatnich 400 lat są porównywalne, ponieważ wszystkie szeregi danych wykazały wzrost temperatury w latach 50. ubiegłego wieku. Półwysep Kola jest odmienny pod tym względem, że odnotowano na nim wyższe temperatury w latach 1935-1955.

Do roku 1990 krzywa spadła do poziomu z roku 1870, okresu, w którym rozpoczęła się era przemysłowa. Niemniej dane wskazują, że temperatury znowu zaczęły rosnąć w ciągu ostatnich 20 lat.

"Jedna rzecz jest pewna - ta część Arktyki ociepliła się po zakończeniu małej epoki lodowcowej około 250 lat temu, schładzała się od połowy ostatniego stulecia i ponownie zaczęła się ocieplać od 1990 r." - podsumowuje Tatjana Böttger z UFZ.

Za: CORDIS

komentuj publikację

Czy wiesz że...?

wersja BETA

Zanieczyszczenie termiczne, zanieczyszczenie cieplne zmiana temperatury środowiska zaburzająca naturalne procesy ekosystemu, wykraczająca poza naturalny zakres zmienności jego temperatury. Pojęcia zanieczyszczenia cieplnego zwykle używa się w odniesieniu do podwyższenia temperatury wody. W szerszych ujęciach dotyczy również obniżenia temperatury wody oraz podniesienia temperatury powietrza. pełny tekst

Zmysł temperatury, czucie temperatury, termorecepcja to zmysł, przez który organizm odbiera temperaturę. U większych zwierząt termorecepcja przeważnie odbywa się przez skórę. Szczegóły tego jak funkcjonują receptory temperatury nadal są w trakcie badań. Ssaki mają co najmniej dwa typy sensorów: te, które odpowiedzialne są za czucie gorąca (tj. temperatury powyżej stałej temperatury ciała) i te, które odpowiadają za czucie zimna (tj. temperatury poniżej stałej temperatury ciała). pełny tekst

Wykładnik krytyczny to stała liczba występująca wykładniku zależności jakiejś wielkości fizycznej od temperatury posiadającej rozbieżność potęgową wokół temperatury krytycznej (temperatury ciągłego przejścia fazowego). pełny tekst

Instrumentalne pomiary temperatury - w meteorologii i klimatologii, pomiary temperatury atmosfery i oceanów bezpośrednio z użyciem termometrów. Wystarczające dane do określenia średniej temperatury temperatury globu, zwanej temperaturą globalną, istnieją od około 1850 roku. pełny tekst

Moduł "Czy wiesz że...?" (wersja testowa, beta): definicje/pojęcia wygenerowane w obrębie tego modułu pochodzą z Wikipedii i udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Dostęp do pełnej wersji każdego hasła (oraz dokładnch informacji na temat licencji, autora oraz edycji) możliwy jest po kliknięciu w odnośnik opisany jako "pełny tekst".