Nieemisyjne Napędy Relatywistyczne

Typ 1

Wiemy, że przy prędkości bliskiej prędkości c, wzrost prędkości wiąże się ze wzrostem masy.
W układzie substancja porusza się po okręgu z prędkością bliską c i przyśpieszeniem a. Dodatkowo okrąg wykonuje specyficzny ruch posuwisto-zwrotny wzdłuż osi obrotu, znajdującej się po środku okręgu.
Specyfika tego ruchu polega na tym, iż jest to ruch w jedną stronę szybszy, w drugą wolniejszy. Odcinki ruchu posuwisto-zwrotnego w jedną i w drugą stronę są tej samej długości.
W odcinku ruchu posuwisto-zwrotnego, który substancja poruszająca się po okręgu pokonuje wolniej, przyśpieszenie (którego działanie jest bardziej rozciągnięte w czasie) spowoduje większy przyrost masy, niż na odcinku w którym substancja poruszająca się po okręgu porusza się szybciej.
Przyrosty masy decydują o oddziaływaniu okręgu w ruchu posuwisto-zwrotnym na układ. Różnica sił reakcji układ-poruszająca się złożonym ruchem substancja między ruchem w jedną i w drugą stronę (w ruchu p. z.) decyduje o poruszaniu się układu z przyśpieszeniem w jedną ze stron (w zależności od tego, czy okrąg przyśpiesza, zwalnia i od tego w którą stronę ruch posuwisto-zwrotny porusza się szybciej, a w którą wolniej).

Typ 2

Wiemy, że przy prędkości bliskiej prędkości c, wzrost prędkości wiąże się ze wzrostem masy.
Substancja porusza się z prędkością bliską c w akceleratorze, który zbudowany jest między innymi z dwóch podłużnych, równoległych „rur”. W obu „rurach” znajdują się mechanizmy zwalniające substancję. Dodatkowo w akceleratorze znajdują się mechanizmy: bardzo przyśpieszający substancję (po jednej stronie akceleratora) i zwalniający (po drugiej stronie akceleratora) których kierunki działania znajdują się pod kątem 90 stopni do kierunków działania wcześniej mawianych dwóch mechanizmów zwalniających w obu „rurach”.
Prędkość substancji w akceleratorze, choć zmienia się w zależności od tego, w którym miejscu akceleratora substancja się znajduje, w każdym „cyklu” jest taka sama.
Układ funkcjonuje w ten sposób, że w „rurze”, do której dociera szybsza i cięższa substancja, na mechanizm spowalniający tej „rury” działają większe siły, niż na mechanizm spowalniający w drugiej „rurze”, gdzie dociera wolniejsza i lżejsza substancja.
Skutkuje to przyśpieszeniem układu, będącym efektem superpozycji sił na układach zwalniających w obu równoległych „rurach”.
Rozwiązaniem optymalnym jest połączenie dwóch układów o przeciwbieżnym (względem siebie) ruchu substancji. Ma to na celu uniknięcie efektu działania dodatkowych sił, które mogą pojawić się w układzie.


link do obrazka:
http://www.geocities.com/aspagnito