Nowa metoda rzuca światło na śmierć ryb w zakwaszonych jeziorach :: Artykuły / Polski Serwis Naukowy

Polecamy również:

Czy zakwaszenie szwedzkich jezior jest zjawiskiem naturalnym?

W jaki sposób bakterie mogą się samorzutnie przystosowywać się do zmian w środowisku

Dziesiąta berlińska konferencja na temat ludzkiego wymiaru globalnych zmian środowiskowych - Berlin, Niemcy

Naukowcy badają wpływ zmian klimatu na kaskady ciężkiej wody Oceanu Arktycznego

Naukowcy opracowali szybką metodę określania genów odpowiedzialnych za wirulencję prątków gruźlicy

Naukowcy badają, w jaki sposób mózg przetwarza nowe słowa

Czy zastanawialiście się kiedyś, w jaki sposób ryby znikają z zakwaszonych regionów? Naukowcy ze Szwecji opracowali metodę pokazującą, kiedy i w jaki sposób te wodne stworzenia zniknęły z zakwaszonych jezior. Odkrycia dokonane w toku badań pogłębią naszą wiedzę na temat odbudowy jezior w zakwaszonych regionach.

Naukowcy z Uniwersytetu w Gothenburgu twierdzą, że mikroskopijne pozostałości wymarłych larw wodzienia (Chaoborus spp.) mogą powiedzieć coś o warunkach życia ryb, ich ginięciu oraz zakwaszeniu jezior w całej Szwecji. Zespół wykorzystał w swoich badaniach osady z dna jezior.

"To jak podróż w czasie" - wyjaśnia Fredrik Palm, doktorant z Wydziału Zoologii Uniwersytetu w Gothenburgu. "Ryby prawie nie pozostawiają po sobie szczątków, kiedy umierają, ale jeżeli zamiast nich zbadana zostanie obecność organizmów, na które ryby mają wpływ, wówczas można znaleźć wyraźniejsze ślady. Analizując żuwaczki (części gębowe) larw wodzienia (Chaoborus) w osadach jeziornych można odtworzyć historię jeziora do początków XIX w."

Wydaje się, że zakwaszenie wody leży ekologom na sercu. Ostatnie badania pokazały, jak duża część jezior szwedzkich jest dotknięta zakwaszeniem. Z tego powodu bioróżnorodność otrzymuje potężny cios i coraz większa liczba ryb ginie.

Według ekspertów pracujących w terenie istnieje wyraźna współzależność między ginięciem ryb a obecnością larw wodzienia w jeziorach. Zespół z Gothenburgu jest przekonany, że naukowcy mogą wykorzystać żuwaczki larw wodzienia zachowane w osadach dennych jezior do ustalania śmierci ryb i innych zmian w jeziorach dotyczących ryb, na które silny wpływ ma zakwaszanie.

Najnowsze narzędzie daje naukowcom ogromny impuls przede wszystkim dlatego, że tego typu próbki zostały zebrane po raz pierwszy, a dane historyczne na temat zmian, jakie dotknęły zbiorowisko ryb były niedostępne. Zespół twierdzi, że zapewnia to również naukowcom możliwość ustalenia wieku próbek osadów i okresu pojawienia się zmian.

"Analiza żuwaczek wodzienia, które wydobyliśmy z osadów dennych może nam przynieść informacje na temat zmian różnych zbiorowisk ryb" - mówi Palm. "Możemy nie tylko wywnioskować, czy ryby wyginęły, ale również stwierdzić, w jaki sposób różne gatunki ryb zostały dotknięte. Płocie są na przykład bardziej wrażliwe na zakwaszanie od okoni, a nam udało się również wykazać w perspektywie historycznej, czy w jeziorach występowały karpiowate. Szczątki zooplanktonu wrażliwego na kwas mogą być równolegle wykorzystywane do wykazania trendów postępującego zakwaszania jezior."

Metoda ta dostarcza danych na temat zmian w zbiorowości ryb w jeziorze w ciągu kilku ostatnich wieków. Za pomocą tej samej metody można również ustalić, jak przywrócić biologię zakwaszonego jeziora.

Według naukowców perspektywa historyczna oferowana przez tę metodę może przynieść analizy naturalnej zmienności w ekosystemach jeziornych.

Palm wraz z kolegami przeprowadził badania w szwedzkich regionach Västra Götaland i Bohuslän. Szczególny nacisk położono na jezioro G?rdssjön w Ucklum, które stanowiło przez wiele dekad ośrodek badań nad zakwaszaniem w kraju.

Za: CORDIS

komentuj publikację

Czy wiesz że...?

wersja BETA

Holocentropus picicornis chruścik (Insecta: Trichoptera) z rodziny Polycentropodidae. Larwy żyją w jeziorach (limnal) w strefie elodeidowej, oraz w strefie helofitów, najliczniej w jeziorach dystroficznych i jeziorach śródleśnych. Gatunek o rozmieszczeniu holarktycznym. Larwy są drapieżne, zjadają drobne organizmy wodne, budują lejkowate sieci łowne, połączone z mieszkalną norką. Sieć zbudowana jest z nici jedwabnych. Postacie doskonałe (imago) spotykane są w pobliżu jezior, aktywne wieczorem i w nocy, przylatują do światła. pełny tekst

Wielkie Jeziora Afrykańskie - nazwa używana w stosunku do skupiska jezior w Afryce Wschodniej, które wypełniają tektoniczne zagłębienia Wielkich Rowów Afrykańskich. Nazwa ta została nadana na wzór Wielkich Jezior Północnoamerykańskich. Zazwyczaj, gdy mowa o Wielkich Jeziorach Afrykańskich, chodzi o następujące jeziora: pełny tekst

Holocentropus dubius chruścik (Insecta: Trichoptera) z rodziny Polycentropodidae. Larwy żyją w jeziorach (limnal) w strefie elodeidowej, najliczniej w jeziorach dystroficznych i jeziorach śródleśnych. Larwy są drapieżne, zjadają drobne organizmy wodne, budują lejkowate sieci łowne, połączone z mieszkalną norką. Sieć zbudowana jest z nici jedwabnych. Postacie doskonałe (imago) spotykane są w pobliżu jezior, aktywne wieczorem i w nocy, przylatują do światła. Tyrfofilny limnebiont, preferuje elodeidy oraz jeziora małe, zanikające i torfowiskowe. Larwy występują głównie w elodeidach, ale spotykane także w oczeretach i na dnie mulistym. pełny tekst

Cyrnus insolutus chruścik (Insecta: Trichoptera) z rodziny Polycentropodidae. Gatunek ginący w Polsce. Larwy żyją w jeziorach (limnal), najliczniej w jeziorach dystroficznych i torfowiskowych. Dobry bioindykator, w ciągu sukcesyjnym jezior pojawia się w ostatnich stadiach, zastępując inne gatunki z tej rodziny: Cyrnus trimaculatus (jeziora oligotroficzne), Cyrnus crenaticornis (jeziora mezotroficzne ), Cyrnus flavidus (jeziora eutroficzne), Holocentropus dubius (początek dystrofizacji). Larwy są drapieżne, zjadają drobne organizmy wodne, budują lejkowate sieci łowne, połączone z mieszkalną norką. Sieć zbudowana jest z nici jedwabnych. Postacie doskonałe (imago) spotykane są w pobliżu jezior, aktywne wieczorem i w nocy, przylatują do światła. pełny tekst

Moduł "Czy wiesz że...?" (wersja testowa, beta): definicje/pojęcia wygenerowane w obrębie tego modułu pochodzą z Wikipedii i udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Dostęp do pełnej wersji każdego hasła (oraz dokładnch informacji na temat licencji, autora oraz edycji) możliwy jest po kliknięciu w odnośnik opisany jako "pełny tekst".