Nowe badania bodźcem do dalszych poszukiwań skutecznej szczepionki przeciw malarii :: Artykuły / Polski Serwis Naukowy

Polecamy również:

Poznanie mechanizmu rozmnażania pasożyta może doprowadzić do przełomu w leczeniu malarii

Jak pasożyty malarii wykorzystują kamuflaż, by przechytrzyć organizm

Naukowcy odnaleźli zależność między pasożytami a profilaktyką infekcji pokomarowych

Polski naukowiec współodkrywcą pasożytów gąbek paleozoicznych

Naukowcy opracowali antygen do szczepionki przeciw malarii

Leki przeciwnowotworowe niszczą pasożyta wywołującego malarię

Naukowcy, których prace są finansowane z funduszy unijnych, wykazali, że można chronić zdrowych wolontariuszy przed malarią poprzez zakażenie ich pasożytami malarii w czasie podawania leku przeciwmalarycznego chlorochiny. Odkrycia, opisane w czasopiśmie New England Journal of Medicine (NEJM), budzą nadzieję na opracowanie w niedługim czasie skutecznej szczepionki przeciw tej śmiertelnej chorobie.

Malarię wywołują pasożyty Plasmodium przenoszone przez komary. Choroba zabija ponad milion osób rocznie, w tym wiele dzieci poniżej piątego roku życia. Opracowanie szczepionki przeciw malarii okazuje się niełatwe po części ze względu na fakt, że trudno jest naturalnie nabyć odporność na pasożyta, a po części ze względu na ciągły niedostatek wiedzy o tym, co decyduje o ochronnej odporności malarycznej człowieka.

Pomysł wykorzystania napromieniowanych pasożytów jako szczepionki pojawił się już jakiś czas temu, gdyż prowokują one reakcję immunologiczną, ale nie są w stanie w pełni się rozwinąć w organizmie człowieka. Jednakże ta technika jest skuteczna tylko wtedy, kiedy pacjent został ukąszony przez napromieniowane komary ponad 1.000 razy w czasie 5 lub więcej sesji szczepień. To sprawia, że jest ona raczej niepraktyczna.

Testy na zwierzętach pokazują, że odporność można osiągnąć poprzez wszczepienie pasożytów w normalnym stanie w trakcie podawania chlorochiny - leku, który zabija pasożyty pod koniec ich cyklu życiowego w organizmie człowieka. Co więcej, to leczenie wydaje się być znacznie skuteczniejsze od metody napromieniowanych pasożytów.

W ramach niewielkich badań, naukowcy z Francji, Holandii i Singapuru wszczepili 10 zdrowym wolontariuszom pasożyty malarii i podawali im chlorochinę. Wolontariusze zostali pokąsani przez komary zainfekowane pasożytami malarii trzy razy w miesięcznych odstępach. Dla porównania temu samemu leczeniu poddano pięciu wolontariuszy, których pokąsały niezainfekowane komary.

Osiem tygodni po ostatniej sesji z komarami i 4 tygodnie po ostatniej dawce chlorochiny, cała grupa 15 wolontariuszy została poddana ukąszeniom komarów zakażonych pasożytami malarii. Wolontariusze, którzy byli pokąsani przez komary na pierwszym etapie badań nie zachorowali, podczas gdy pięciu badanych z grupy kontrolnej wykazało objawy malarii i zostało poddanych leczeniu.

Kolejnym zagadnieniem do zbadania przez naukowców, które podjęte zostanie w ramach dalszych badań, jest długość trwania ochrony. Na wszelki wypadek, na koniec omawianego eksperymentu, wszystkich 15 wolontariuszy poddano standardowemu leczeniu przeciwmalarycznemu.

Naukowcy przyznają, że nawet ta metoda szczepienia jest niepraktyczna, jeśli chodzi o zastosowanie w stosunku do ogółu populacji. Jednak zwracają uwagę na fakt, że odkrycia sugerują, iż "idea szczepionki przeciwmalarycznej z całymi pasożytami zasługuje na dalsze rozważenie".

Odkrycia przyszły w samą porę, gdyż w innym artykule, w tym samym numerze czasopisma NEJM, naukowcy donoszą o wzrastającej odporności pasożytów malarii na związki artemisininu, które są obecnie najskuteczniejsze w zwalczaniu choroby.

Źródło: CORDIS

Więcej informacji:

Centrum Medyczne przy Uniwersytecie Radboud w Nijmegen:
http://www.umcn.nl

New England Journal of Medicine (NEJM):
http://content.nejm.org

Źródło danych: Centrum Medyczne przy Uniwersytecie Radboud w Nijmegen; New England Journal of Medicine (NEJM)
Referencje dokumentu: Roestenberg, M. et al. (2009) Protection against a malaria challenge by sporozoite inoculation. NEJM 361: 468-477.

komentuj publikację

Czy wiesz że...?

wersja BETA

Szczepionka przeciw wirusowi brodawczaka ludzkiego - szczepionki przeciwko onkogennym typom wirusa HPV 16 i 18. Szczepionki te chronią przed zmianami przedrakowymi, wywołanymi przez dwa najczęstsze typy wirusa HPV: 16 i 18, które łącznie odpowiadają za ponad 70% przypadków raka szyjki macicy na świecie. pełny tekst

Światowy Dzień Malarii (ang. World Malaria Day, fr. Journée mondiale du paludisme) święto ustanowione przez Światowe Zgromadzenie Zdrowia (WHA, WHO) w maju 2007 roku, upamiętniające globalną walkę z malarią. Obchodzone corocznie od 2008 roku w dniu 25 kwietnia. Jego celem jest wzrost świadomości społecznej dotyczącej malarii oraz redukcja skutków i skali choroby. pełny tekst

Jonas Edward Salk (ur. 28 października 1914 w Harlemie w Nowym Jorku, zm. 23 czerwca 1995) wirolog, jeden z najbardziej niedocenionych naukowców XX wieku. Wynalazca szczepionki przeciw grypie i szczepionki przeciw paraliżowi dziecięcemu. pełny tekst

Szczepionki DNA to zazwyczaj koliste plazmidy, które zawierają geny kodujące antygeny konkretnych patogenów, przeciwko którym chcemy uzyskać odporność. Taki materiał, wszczepiony do ciała pacjenta (zazwyczaj domięśniowo) prowadzi do ekspresji genów, które zawiera. W wyniku tego komórki człowieka produkują białka, na które reaguje układ odpornościowy, jak w przypadku zwykłego zakażenia, dając dzięki temu odporność przeciwko konkretnym antygenom. W jednym plazmidzie można zmieścić geny dla kilku epitopów, dlatego można uzyskać odporność nawet przeciw kilku rodzajom patogenów. W plazmidach stosuje się promotory takich wirusów, jak CMV (cytomegalowirus) czy SV40. Zastosowanie kompleksów DNAlipid po podaniu dożylnym daje lepszą odpowiedź, niż w przypadku podania DNA z samą tylko solą fizjologiczną. Obecnie przeprowadza się badania nad szczepionkami zapobiegającymi zakażeniom HIV, wirusami opryszczki, wirusowego zapalenia wątroby typu B, malarii, cytomegalii, grypy, wścieklizny, gruźlicy i innych. Dla szczepionek DNA przewiduje się również zastosowania na polu alergii, stwardnienia rozsianego, reumatoidalnego zapalenia stawów, chorób uwarunkowanych genetycznie oraz chorób nowotworowych. pełny tekst

Atowakwon (atovaquone, atavaquone) lek przeciwmalaryczny należący do grupy naftalenów. Atowakwon (nazwa chemiczna: hydroksy-1,3-naftochinon) jest analogiem ubichinonu wykazującym aktywność przeciw grzybom Pneumocystis jiroveci, zarodźcom malarii i Toxoplasma gondii. pełny tekst

Moduł "Czy wiesz że...?" (wersja testowa, beta): definicje/pojęcia wygenerowane w obrębie tego modułu pochodzą z Wikipedii i udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Dostęp do pełnej wersji każdego hasła (oraz dokładnch informacji na temat licencji, autora oraz edycji) możliwy jest po kliknięciu w odnośnik opisany jako "pełny tekst".