Nowe odkrycia na kurhanowym cmentarzysku kultury wielbarskiej :: Artykuły / Polski Serwis Naukowy

Polecamy również:

10 najważniejszych odkryć naukowych roku 2009 według "Science"

"Leonidy - meteorowa gratka roku" - wykład w warszawskim CAMK

Ekspozycja "Kość i złoto - początki sztuki egipskiej" w Bielsku-Białej

80-lecie Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego

Niebieska Karta - wyjaśnienie terminu; procedura "Niebieskie Karty"

Cmentarzysko w Nowym Łowiczu znajduje się na terenie największego w Europie poligonu wojsk NATO w Drawsku (gmina Kalisz Pomorski). Jak dotąd odkryto tutaj 67 kurhanów na obszarze o długości ponad 200 m i szerokości dochodzącej do 65 m. Badania w ostatnich sezonach wykopaliskowych pozwoliły lepiej zrozumieć zwyczaje pogrzebowe ludzi zamieszkujących ten teren prawie 2 tys. lat. temu. Wykopaliska są prowadzone wspólnie przez pracowników Uniwersytetu Warszawskiego - dr. Adama Cieślińskiego i Muzeum w Koszalinie - Andrzeja Kasprzaka. W ostatnich latach zostały objęte patronatem honorowym Ministra Obrony Narodowej oraz rektora Uniwersytetu Warszawskiego.

"Do 2010 roku udało się przebadać 60 kurhanów, co stanowi 90 proc. zarejestrowanych mogił. W sumie z kurhanami, włączając w to pochówki wtórnie wkopane w nasypy, było związanych 104 groby - 55 ciałopalnych i 49 szkieletowych" - wyjaśnia jeden z kierujących badaniami dr Adam Cieśliński z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego.

Na aż 164 pochówki natrafiono w płaskiej części cmentarzyska - pomiędzy kurhanami. Co ciekawe, zmarłych złożonych w tej części nekropolii częściej kremowano, natomiast przewaga ciałopalenia w przypadku osób pochowanych w kurhanach jest niewielka.

Cmentarzysko funkcjonowało we wczesnym i początkach młodszego okresu wpływów rzymskich, czyli od początku II do ok. połowy III wieku n.e.

W czasie ostatnich dwóch sezonów wykopaliskowych przebadano m.in. kurhan oznaczony numerem 18. W jego centralnej części archeolodzy natknęli się na przepaloną, intensywnie czarną ziemię - pozostałości stosu ciałopalnego. Wśród szczątków stosu znajdowały się fragmenty unikatowej sprzączki wykonanej z brązu. Tuż pod spodem mieściła się jama grobowa.

"Wewnątrz złożone były przepalone ludzkie kości, którym towarzyszyły metalowe elementy stroju ? brązowe zapinki, jedne z najstarszych z dotychczas odkrytych na stanowisku, z początku II w n.e. Oprócz tego zmarłą osobę, najprawdopodobniej kobietę, wyposażono w ostatnią drogę w dwa gliniane naczynia, być może pierwotnie zawierające jedzenie i napitek" - wyjaśnia dr Cieśliński.

Dzięki wykopaliskom archeolodzy dowiedzieli się, że najwcześniejszy obszar użytkowania nekropolii był szerszy i obejmował teren od południowo-zachodniego narożnika do centralnej partii cmentarzyska.

"Najnowsze wykopaliska potwierdziły bardzo wysoką rangę stanowiska w Nowym Łowiczu. Niemal całościowe odsłonięcie tak dużego stanowiska kurhanowego stanowi sytuację wyjątkową w badaniach nad okresem wpływów rzymskich w Europie Środkowej. Z pewnością taka sytuacja pozwoli przeprowadzić nowe i wiarygodne analizy odnoszące się do liczebności czy struktury społecznej ówczesnej ludności" - uważa archeolog.

Na ślady po działalności starożytnych natknięto się w tym rejonie w 1891 roku. Jednak profesjonale badania wykopaliskowe rozpoczęły się dopiero w 1988 roku z inicjatywy ś.p. Krystyny Hahuły z Muzeum w Koszalinie. Z uwagi na lokalizację stanowiska na poligonie w pracach archeologów brali udział żołnierze - w 2005 roku saperzy armii brytyjskiej z pomocą ciężkiego sprzętu usypali rekonstrukcje dwóch przebadanych wcześniej kurhanów.

PAP - Nauka w Polsce, Szymon Zdziebłowski

agt/bsz

komentuj publikację

Czy wiesz że...?

wersja BETA

Grupa olsztyńska- wchodziła w skład kręgu kultur zachodniobałtyjskich. Stanowiska tej kultury występowały od V wieku n.e., a rozwijały się w VI-VII w. n.e. na terenach Pojezierza Mazurskiego oraz na terenach gdzie wcześniej występowały stanowiska kultury bogaczewskiej oraz niewielka część terenów kultury wielbarskiej. Powiązani z plemieniem Galindów pełny tekst

Kultura zachodniobałtyjska - inaczej krąg kultur zachodniobałtyjskich. Stanowiska tej kultury znane są na północny wschód od kultury wielbarskiej i przeworskiej, między rzekami Pasłęką i Niemnem. Występowały od przełomu er, aż do połowy V. wieku. pełny tekst

Muzeum Regionalne w Kraśniku oddział Muzeum Lubelskiego. Powstało w 1976 r. w związku z obchodami 600-lecia Kraśnika. Posiada zbiory regionalne historyczne i etnograficzne, a nade wszystko znane daleko poza Kraśnikiem zabytki archeologiczne. Zbiory etnograficzne prezentują zabytki związane z kulturą i sztuką ludową regionu: kolekcję ceramiki urzędowskiej od XVIII w. po czasy współczesne, duży zbiór eksponatów dotyczących kultury materialnej wsi i plastyki obrzędowej. Najciekawsze zbiory historyczne to księgi z biblioteki klasztoru Kanoników Regularnych, fotografie dawnego Kraśnika i jego mieszkańców, dokumenty z okresu okupacji. Ciekawe są zbiory militariów z I i II wojny światowej oraz oporządzenia wojskowego. Zabytki archeologiczne pochodzą głównie z licznych badań własnych muzeum, m.in. cmentarzyskach ciałopalnych z epoki brązu w Świeciechowie, cmentarzysku z późnego okresu lateńskiego w Pikulach i cmentarzysku z okresu wpływów rzymskich w Kraśniku-Piaskach, a także na Zamczysku - siedzibie dawnych właścicieli Kraśnika. pełny tekst

Moduł "Czy wiesz że...?" (wersja testowa, beta): definicje/pojęcia wygenerowane w obrębie tego modułu pochodzą z Wikipedii i udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Dostęp do pełnej wersji każdego hasła (oraz dokładnch informacji na temat licencji, autora oraz edycji) możliwy jest po kliknięciu w odnośnik opisany jako "pełny tekst".