• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Kolory w kuchni a apetyt

    20.08.2017. 17:14
    opublikowane przez: Redakcja

    Kuchnia to serce domu, w którym toczy się życie rodzinne oraz miejsce, gdzie przyrządzane są posiłki dla bliskich i gości. Dobierając odpowiednie kolory możemy się w niej zrelaksować lub dodać sobie energii. Chcesz jeść mniej – użyj niebieskiego koloru. Chcesz zachęcić niejadka do jedzenia – wybierz pomarańczowy.

    Jak dopasować kolorystykę kuchni do naszych potrzeb?

    Przede wszystkim trzeba zastanowić jak dużo czasu spędzamy w kuchni – czy tylko wypijamy tam kawę przed pójściem do pracy, czy często gotujemy dla rodziny i przyjaciół? Należy zastanowić się nad swoim charakterem, typem osobowości, prowadzonym trybem życia oraz nad tym, z kim mieszkamy. Jest to istotne, gdyż każdy człowiek inaczej reaguje na barwy. Jedne z nich będą odpowiednie dla spokojnego singla, a inne dla osoby żywej oraz ruchliwej, której wszędzie jest pełno. Ważne jest aby przestrzeń wokół kreować w sposób nie tylko miły dla oka, ale także dla ducha.

    Kolory a osobowość

    Osoba o usposobieniu nieco bardziej stonowanym potrzebuje solidnej dawki energii i ucieszy ją zdecydowana kolorystyka kuchni, żółcie, czerwienie wyraźne barwy ścian i mebli. A co jeżeli mamy do czynienia z kimś żywym, energicznym oraz ruchliwym? Taka osoba za pomocą bieli i szarości może się wyciszyć. W przypadku chęci wyciszenia się strzałem w dziesiątkę może być także użycie zieleni w dodatkach.

    – Fizjologicznie kolor wpływa na nasz organizm i na to jak się zachowujemy. Kolor zielony uspokaja, wycisza, powoduje, że nasz organizm nieco się tonuje – zdradza specjalista od visual merchandisingu, dr Marek Borowiński.

    Chcąc podświadomie wzbudzić apetyt w naszych dzieciach będących niejadkami – dobierzmy dodatki koloru pomarańczowego lub łososiowego, natomiast by skutecznie zniechęcić do nocnego podjadania, warto mieć lodówkę, talerze lub inne akcesoria w kolorze niebieskim lub granatowym.

    Najważniejsze są nasze upodobania

    Warto obserwować jakie kolory obecnie są trendy, lecz mimo wszystko to osobiste preferencje i własny komfort powinny być głównym wyznacznikiem przy wyborze kolorystyki kuchni. Każdy z nas ma inny gust, dlatego też różnić się między sobą będą wystroje wnętrz, w których mieszkamy. Niektórzy będą preferowali więcej natury, a inni więcej nowoczesności. Warto także zastanowić się nad wyborem odpowiadających nam surowców, takich jak np. drewno, szkło czy laminat. Należy pamiętać, że przestrzeń wokół nas ma wpływ na to jak się czujemy i zachowujemy.

    dr Marek Borowiński, Shop Doctor


    Czy wiesz że...? (wersja beta)
    Kuchnia bułgarska zalicza się do kuchni południowo-wschodniej Europy. Jest podobna do kuchni innych krajów bałkańskich. Znajdziemy w niej także dania kuchni rosyjskiej, włoskiej, greckiej, a nawet bliskowschodniej.   Kuchnia bułgarska zalicza się do kuchni południowo-wschodniej Europy. Jest podobna do kuchni innych krajów bałkańskich. Znajdziemy w niej także dania kuchni rosyjskiej, włoskiej, greckiej, a nawet bliskowschodniej. Kuchnia tajska – sztuka kulinarna Tajlandii. Na przestrzeni wieków kształtowała się pod wyraźnym wpływem kuchni chińskiej z północy i kuchni indyjskiej z zachodu. Choć generalnie pod wieloma względami bliższa tej pierwszej, wpływy kuchni indyjskiej są również wyraźne, przykładem może być częstsze niż w kuchni Chin występowanie ostrych dań typu curry. Mimo wyraźnych wpływów z zewnątrz oryginalność tajskiej kuchni wynika jednak głównie ze stosowanych przez Tajów własnych oryginalnych składników. Jednym z najbardziej charakterystycznych jest mleczko kokosowe oraz szereg aromatycznych przypraw takich jak trawa cytrynowa, świeży imbir czy liście limonki.

    Kuchnia tajska – sztuka kulinarna Tajlandii, powszechnie uważana za jedną z najlepszych i najbardziej oryginalnych kuchni świata. Na przestrzeni wieków kształtowała się pod wyraźnym wpływem kuchni chińskiej z północy i kuchni indyjskiej z zachodu. Choć generalnie pod wieloma względami bliższa tej pierwszej, wpływy kuchni indyjskiej są również wyraźne, przykładem może być częstsze niż w kuchni Chin występowanie ostrych dań typu curry. Mimo wyraźnych wpływów z zewnątrz oryginalność tajskiej kuchni wynika jednak głównie ze stosowanych przez Tajów własnych oryginalnych składników. Jednym z najbardziej charakterystycznych jest mleczko kokosowe oraz szereg aromatycznych przypraw takich jak trawa cytrynowa, świeży imbir czy liście limonki. Kuchnia niemiecka – to zbiorcza nazwa kilku popularnych kuchni regionalnych z różnych regionów Niemiec. Kuchnia niemiecka wbrew obiegowym opiniom jest bogata w różnorodność potraw i dań. To bogactwo tradycji wykracza poza uznane stereotypy dotyczące konsumpcji piwa, podawanego z wieprzowiną, kapustą i ziemniakami. Podobnie jak w kuchni polskiej ziemniaki stale towarzyszą daniom mięsnym a tylko od czasu do czasu zastępują je knedle z bułki, mąki i kaszy manny. Lokalne praktyki kulinarne, i wielość składników wzbogacone doświadczeniami sąsiadów wpływają na współczesny obraz kuchni niemieckich. W kuchni niemieckiej można spotkać wpływy włoskie, greckie, hiszpańskie, tureckie, polskie, czeskie i słowackie oraz dalekowschodnie. Potrawy kuchni niemieckiej są tłuste, pożywne i zazwyczaj podawane w dużych ilościach. Są zupełnym przeciwieństwem potraw francuskich – lekkich i pełnych finezji, ale odpowiadają gustom Niemców, zwłaszcza tych mieszkających na południu, którzy piją do potraw znaczne ilości piwa. Ważnym aspektem tej kuchni jest także dodawanie cukru do potraw słonych – to świadczy o wpływach słowiańskich.

    Kuchnia kreolska Luizjany - tradycje kulinarne wywodzące się z okolic Nowego Orleanu. W odróżnieniu od bardziej "chłopskiej" kuchni cajun opiera się na bardziej arystokratycznej kuchni francuskiej z silnym wpływem zwłaszcza kuchni hiszpańskiej i portugalskiej. Sałatka ziemniaczana oryg. nazwa Kartoffelsalat - potrawa kuchni niemieckich oraz kuchni pozostających pod wpływami niemieckimi. Sałatka przygotowywana jest przede wszystkim na bazie ziemniaków, ogórków, cebuli, majonezu, soli i pieprzu.

    Bodziec dyskryminacyjny zwany też bodźcem różnicującym to pojęcie z zakresu teorii warunkowania. Jego zastosowanie wynika stąd, że ze zwierzęciem trudno się porozumieć i np. wyjaśnić mu zasady oczekiwanego zachowania. Eksperymentatorowi zdaje się, że pies podczas warunkowania reaguje na światło (zaangażowane ośrodki wzrokowe) a on słyszy dźwięk klawisza (zaangażowane ośrodki słuchowe) włączającego to światło. Stąd reaguje tak samo na światło czerwone, zielone itd. Nawet jeśli nie ma dodatkowych, niezauważonych przez eksperymentatora bodźców, to psu może być obojętne jakiego koloru jest światło (psy nie widzą niektórych kolorów) i w którym miejscu się zapala. Takie zjawisko nazywamy generalizacją bodźca. Eksperymentator chcąc mieć pewność że zwierzę reaguje na ten i tylko ten bodziec np. światło koloru czerwonego musi go zróżnicować. W tym celu wzmacnia np. pokarmem tylko pożądaną reakcję i tylko na określony kolor światła, pozostałe kolory nie wzmacniane stają się bodźcami hamującymi (negatywnymi), na które reakcja odruchowa wygasa. Bodziec dyskryminacyjny zwany też bodźcem różnicującym to pojęcie z zakresu teorii warunkowania. Jego zastosowanie wynika stąd, że ze zwierzęciem trudno się porozumieć i np. wyjaśnić mu zasady oczekiwanego zachowania. Eksperymentatorowi zdaje się, że pies podczas warunkowania reaguje na światło (zaangażowane ośrodki wzrokowe) a on słyszy dźwięk klawisza (zaangażowane ośrodki słuchowe) włączającego to światło. Stąd reaguje tak samo na światło czerwone, zielone itd. Nawet jeśli nie ma dodatkowych, niezauważonych przez eksperymentatora bodźców, to psu może być obojętne jakiego koloru jest światło (psy nie widzą niektórych kolorów) i w którym miejscu się zapala. Takie zjawisko nazywamy generalizacją bodźca. Eksperymentator chcąc mieć pewność że zwierzę reaguje na ten i tylko ten bodziec np. światło koloru czerwonego musi go zróżnicować. W tym celu wzmacnia np. pokarmem tylko pożądaną reakcję i tylko na określony kolor światła, pozostałe kolory nie wzmacniane stają się bodźcami hamującymi (negatywnymi), na które reakcja odruchowa wygasa.

    Barwy chromatyczne (barwy kolorowe) - wszystkie kolory, w których można wyróżnić dominantę, choćby niewielką, jakiejś barwy - a więc są to wszystkie kolory prócz czerni, bieli i wszystkich szarości (które nazywamy barwami achromatycznymi).

    Kuchnia węgierska – kuchnia Węgier należy do kuchni środkowoeuropejskich, wyróżnia się jednak pośród nich charakterystycznymi cechami, co w połączeniu z jej wysoką jakością czyni z niej odrębne zjawisko wśród kuchni świata. Najbardziej znaną z tych cech jest obfite używanie jako przyprawy czerwonej papryki w proszku, współcześnie głównie słodkiej.

    Bemar (franc. bain-marie) należy do wyposażenia kuchni. Jest to rodzaj podgrzewacza, zwykle w postaci wózka do którego wkłada się naczynia z potrawami. Zastosowanie bemara wodnego, gdzie temperaturę utrzymywały palniki gazowe, pozwalało na zachowanie ciepła potraw bez obawy przypalenia nawet przez okres 1 godziny po wydaniu z kuchni. Kuchnia kubańska – tradycje kulinarne, powstałe na Kubie pod silnym wpływem kuchni europejskich, afrykańskich oraz kuchni kreolskiej sąsiednich wysp karaibskich, a także pierwotnej kuchni lokalnych Indian. Najbardziej popularnym rodzajem mięsa jest wieprzowina, podawana zazwyczaj z ryżem i czarną fasolą. Do dań mięsnych i rybnych podaje się często pokrojone smazone plátanos (specjalny rodzaj mączystych bananów). Ważną częścią tradycji kubańskiej są geste treściwe zupy, pozostające pod silnym wpływem kuchni hiszpańskiej. Czysto iberyjski rodowód ma zupa czosnkowa sopa de ajo. Do zup często dodaje się bulwy rosnących na miejscu tropikalnych roślin: malangas, boniatos, yuca i ñames. Kuba słynie także z doskonałych ryb i owoców morza, zwłaszcza krewetek. Podstawowe przyprawy to czosnek, kmin, oregano, liście kolendry oraz kwaśna odmiana pomarańczy. Bazę wielu potraw stanowi sofrito, pasta z siekanego czosnku, cebuli i zielonej papryki, podsmażanych na oliwie z oliwek.

    Dyskusja Wikipedii:Grafika na medal - propozycje/Bitwa nad Little Big Horn: Jak dla mnie teraz jest jeszcze bliżej ideału, poza odcieniami. A może wziąłbyś kolory bezpośrednio z (teraz już medalowej) mapki hipsometrycznej Żuław? Po co kombinować, jak mamy dobry wzór. Może się tylko okazać, że warto odjąć im trochę intensywności, żeby nie zakłócały pierwszego planu, czyli samej bitwy. -- kocio ✉ 15:17, 8 mar 2006 (CET) ODQL (ang. Object Database Query Language) &ndash język zapytań dla obiektowych baz danych z rozwinięciem o możliwość definiowania struktury bazy.

    Kuchnia kubańska - tradycje kulinarne, powstałe na Kubie pod silnym wpływem kuchni europejskich, afrykańskich oraz kuchni kreolskiej sąsiednich wysp karaibskich, a takze pierwotnej kuchni lokalnych indian. Najbardziej popularnym rodzajem mięsa jest wieprzowina, podawana zazwyczaj z ryżem i czarną fasolą. Do dań mięsnych i rybnych podaje się często pokrojone smazone plátanos (specjalny rodzaj mączystych bananów). Ważną częścią tradycji kubańskiej są geste tresciwe zupy , pozostające pod silnym wpływem kuchni hiszpańskiej . Czysto iberyjski rodowód ma zupa czosnkowa sopa de ajo. Do zup często dodaje się bulwy rosnących na miejscu tropikalnych roślin: malangas, boniatos, yuca i ñames. Kuba słynie także z doskonałych ryb i owoców morza, zwłaszcza krewetek. Podstawowe przyprawy to czosnek, kmin, oregano, liście kolendry oraz kwaśna odmiana pomarańczy. Bazę wielu potraw stanowi sofrito, pasta z siekanego czosnku, cebuli i zielonej papryki, podsmażanych na oliwie z oliwek.

    Dodano: 20.08.2017. 17:14  


    Najnowsze