Wrońska Jolanta (ur. 1940) - archeolog i historyk archeologii. Ukończyła Instytut Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego w 1964 r. W latach 1966 1996 była pracownikiem Instytutu Historii Kultury Materialne PAN (obecnie Instytut Archeologii i Etnologii PAN). W 1979 roku obroniła pracę doktorską Warszawskie środowisko archeologiczne w latach 1900 1918. Promotorem pracy był prof. dr hab. A. Abramowicz. Autorka książek z historii archeologii polskiej: Archeolodzy warszawscy na początku XX wieku (1986) oraz Archeologia w periodykach warszawskich w drugiej połowie XIX wieku (1989) oraz wielu mniejszych publikacji jakie ukazały się m.in. w w czasopismach Archeologia Polski, Kwartalnik Historii Nauki i Techniki, Wiadomości Archeologiczne dotyczących zasłużonych starożytników polskich, historii zbiorów oraz rozwoju myśli i metod badań tej dziedziny nauki. pełny tekst

Wrońska Jolanta (ur. 1940) - archeolog i historyk archeologii. Ukończyła Instytut Archeologii Uniwersytetu Warszawskiego w 1964 r. W latach 1966 1996 była pracownikiem Instytutu Historii Kultury Materialnej PAN (obecnie Instytut Archeologii i Etnologii PAN). W 1979 roku obroniła pracę doktorską Warszawskie środowisko archeologiczne w latach 1900 1918. Promotorem pracy był prof. dr hab. A. Abramowicz. Autorka książek z historii archeologii polskiej: Archeolodzy warszawscy na początku XX wieku (1986) oraz Archeologia w periodykach warszawskich w drugiej połowie XIX wieku (1989) oraz wielu mniejszych publikacji jakie ukazały się m.in. w w czasopismach Archeologia Polski, Kwartalnik Historii Nauki i Techniki, Wiadomości Archeologiczne dotyczących zasłużonych starożytników polskich, historii zbiorów oraz rozwoju myśli i metod badań tej dziedziny nauki. pełny tekst

Archeologia Polski półrocznik wydawany od 1957 roku w Warszawie. Wydawcą jest Instytut Archeologii i Etnologii PAN. Publikuje oryginalne studia archeologiczne, w głównej mierze dotyczące ziem polskich do XIV wieku, poświęcone metodom i metodologii badań archeologicznych, dyskusje, polemiki. Są one publikowane z języku polskim i w językach kongresowych. pełny tekst

Michał Janusz Parczewski (ur. 1946 ) - prof. dr hab., polski archeolog specjalizujący się w archeologii średniowiecza, początkach kultury słowiańskiej w Polsce, wczesnośredniowiecznym osadnictwie w Karpatach. Pracownik Zakładu Archeologii Średniowiecza i Czasów Nowożytnych w Instytucie Archeologi UJ. Profesor w Instytucie Archeologii UJ oraz Instytucie Archeologii URz, członek Komitetu Słowianoznawstwa PAN oraz Komitetu Nauk Pra- i Protohistorycznych PAN. Studia z zakresu archeologii Polski i powszechnej ukończył w roku 1969 na Uniwersytecie Jagiellońskim. W roku 1978 obronił pracę doktorską, następnie w roku 1989 rozprawę habilitacyjną. W roku 1993 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego. Brał udział w ekspedycjach archeologicznych na terenie Małopolski i Śląska, a także w południowo-zachodniej Bułgarii w latach 1979-1982 oraz na Spitsbergenie w roku 1982. W roku 1996 odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi. Od 2009 r. członek Społecznego Komitetu Odnowy Zabytków Krakowa (SKOZK). pełny tekst

Andrzej Gołembnik - archeolog, absolwent i pracownik Instytutu Archeologii UW. Długoletni pracownik Przedsiębiorstwa Państwowego Pracownie Konserwacji Zabytków (PP PKZ). Specjalista w dziedzinie metodyki i metodologii archeologicznych badań wykopaliskowych - rzeczoznawca Ministra Kultury i Sztuki w tej dziedzinie. Przez szereg lat prowadził badania i brał udział w badaniach w krajach skandynawskich (Dania, Norwegia), gdzie zyskał uznanie i opinię specjalisty od badań średniowiecznych stanowisk miejskich. W latach 90. założył własną firmę archeologiczną, która koncentrowała się na badaniach ratowniczych w historycznym centrum Płocka. Jakość prac prowadzonych przez A. Gołembnika i ich wysoki poziom metodyczny skłonił Generalnego Konserwatora Zabytków do zorganizowania latem 1997 r. we współpracy z nim warsztatów archeologii terenowej dla konserwatorów zabytków archeologicznych - pracowników Państwowej Służby Ochrony Zabytków. W końcu lat 90. z ramienia Instytutu Archeologii UW prowadził badania archeologiczne w historycznym centrum Gdańska, ze szczególnym uwzględnieniem rejonu klasztoru dominikańskiego. Po powstaniu w 2002 r. Krajowego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków (KOBiDZ) podjął pracę w jego pracowni badań interdyscyplinarnych. Po zleceniu KOBiDZ w 2003 r. przez Muzeum Pałac w Wilanowie przeprowadzenia badań archeologicznych na terenie ogrodu i parku wilanowskiego A. Gołembnik został ich kierownikiem. Pod jego kierownictwem badania te stały się poligonem najnowocześniejszych metod dokumentacji procesu badawczego w archeologii z wykorzystaniem technik 3D, ortofotografii, programów AutoCAD i systemów GIS. pełny tekst