Polarstern zakłada obserwatorium na Oceanie Arktycznym :: Artykuły / Polski Serwis Naukowy

Polecamy również:

Konkurs na dostarczanie kompetencji badawczych dla obserwatorium bezpieczeństwa i zdrowia

Środowisko astronomiczne na temat Europejskiego Obserwatorium Południowego (ESO)

Wyniki badań wskazują na ścisły związek między różnorodnością biologiczną życia w głębinach morskich a funkcjonowaniem ekosystemów

ICM UW na 45. miejscu w Światowym Rankingu Centrów Badawczych

Naukowcy: podziemne zgazowanie węgla możliwe; wymaga dalszych badań

Naukowcy badają wpływ zmian klimatu na kaskady ciężkiej wody Oceanu Arktycznego

Naukowcom, których prace są finansowane ze środków unijnych, udało się założyć nowe obserwatorium głębinowe do monitorowania wulkanu błotnego w regionie arktycznym. Jednostkę obserwacyjną założono podczas 24. ekspedycji arktycznej statku badawczego Polarstern, na przełomie lipca i sierpnia. Badania są częścią projektu ESONET (Europejska sieć obserwatoriów morskich), dofinansowanego na kwotę 7 mln EUR z Szóstego Programu Ramowego (6PR) UE.

Obserwatorium będzie dostarczać informacji na temat dynamiki przyszłych erupcji gazów i pokazywać, w jaki sposób wpłyną one na głębokie warstwy wody Morza Norweskiego. Obiekt obejmuje 16 odrębnych stacji na głębokościach do 5.500 metrów. Naukowcy pod kierunkiem ekspertów z Bremy, Niemcy, są w stanie określić zmiany po 10 latach badań ekosystemu głębinowego Oceanu Arktycznego.

"Założenie długoterminowego obserwatorium to ważny krok w projekcie ESONET" - mówi dr Dirk De Beer, koordynator projektu z Instytutu Mikrobiologii Morskiej im. Maxa Plancka w Niemczech.

"Złożenie skomplikowanej konstrukcji obserwatorium zgodnie z planem było możliwe dzięki pomocy partnerów z Niemiec, Francji i Norwegii zaangażowanych w projekt. To kolejny dowód na to, że dobra współpraca instytutów uczestniczących w programie stanowi ważny element europejskich badań morskich."

W badaniach na pokładzie lodołamacza Polarstern, który jest własnością Instytutu Alfreda Wegenera (AWI), w sumie wzięło udział 50 naukowców z 7 krajów.

Naukowcy wyjaśnili, że ocenią również inny obszar zlokalizowany na zachód od Spitsbergenu, norweskiej wyspy, największej w archipelagu Svalbard na Oceanie Arktycznym. Ten teren obserwacji, zwany "Hausgarten", podlega AWI ds. Badań Polarno-Morskich - członka Stowarzyszenia Niemieckich Centrów Badawczych im. Helmholtza. Hausgarten jest kluczowym obszarem dla projektu ESONET.

Zdaniem zespołu badawczego, cieśnina Fram między wschodnią Grenlandią a wyspą Spitsbergen jest jedynym głębinowym połączeniem między środkowym Oceanem Arktycznym a Północnym Atlantykiem.

Naukowcy twierdzą, że zaobserwowali wzrost temperatury wody o jedną dziesiątą stopnia Celsjusza na głębokości 2.500 metrów. Odkryli również, że nasycenie tlenem zmniejszyło się w warstwie granicznej między dnem morskim a wodą oraz, że skład wspólnoty zwierząt zmienił się znacznie szybciej niż zakładano.

"Tego czy rzeczywiście obserwujemy konsekwencje szybkiej zmiany w Oceanie Arktycznym na głębokości kilku tysięcy metrów, czy też jesteśmy świadkami naturalnych zmian zachodzących przez kilka dziesięcioleci dowiemy się po analizie zebranych przez nas danych i wyników dalszych badań" - wyjaśnia dr Michael Klages, naukowiec z AWI i kierownik naukowy wyprawy.

Oprócz zainstalowania obserwatorium na Morzu Norweskim, naukowcy rozpoczęli w czasie wyprawy budowę długoterminowego obserwatorium LOOME (Długoterminowa obserwacja erupcji wulkanów błotnych). Celem LOOME jest pogłębienie wiedzy na temat wulkanu błotnego Haakon Mosby, znajdującego się w południowo-zachodniej części Morza Barentsa; zwłaszcza na temat tego, co dzieje się w środku wulkanu.

Według zespołu, wulkan błotny Haakon Mosby znajduje się na głębokości 1.250 metrów i ma średnicę około 1,5 kilometra. Błoto, gazy i woda są wyrzucane ze środka aktywnego wulkanu błotnego na powierzchnię dna morskiego z głębokości około trzech kilometrów. Strumień słabnie wraz z oddalaniem się od głównego szybu do zewnętrznych krańców tej struktury - jak informują naukowcy. Wodziany gazu błotnego znaleziono na miejscu, skutecznie pomagają ustabilizować obszar.

Źródło: CORDIS

Więcej informacji:

Stowarzyszenie Niemieckich Centrów Badawczych im. Helmholtza:
http://www.helmholtz.de/en/

Instytut im. Alfreda Wegenera:
http://www.awi.de/de/

Instytut Mikrobiologii Morskiej im. Maxa Plancka:
http://www.mpi-bremen.de/

Źródło danych: Stowarzyszenie Niemieckich Centrów Badawczych im. Helmholtza
Referencje dokumentu: Na podstawie informacji uzyskanych ze Stowarzyszenia Niemieckich Centrów Badawczych im. Helmholtza

komentuj publikację

Czy wiesz że...?

wersja BETA

Wyspa Somerset kanadyjska wyspa na Oceanie Arktycznym, należąca do Archipelagu Arktycznego, administracyjnie należy do terytorium Nunavut. Jej powierzchnia wynosi 24 786 km, co czyni ją 12. kanadyjską wyspą pod względem wielkości i 10. w Archipelagu Arktycznym. Wyspa jest niezamieszkana. pełny tekst

Wyspa Króla Mackenzie należąca do Kanady bezludna wyspa w Archipelagu Arktycznym na Oceanie Arktycznym. Należy do archipelagu Wysp Królowej Elżbiety. pełny tekst

Obserwatorium Astronomiczne Uniwersytetu Jagiellońskiego im. Mikołaja Kopernika, zwane także Obserwatorium Krakowskim obserwatorium astronomiczne powstałe w 1792 r. pełny tekst

Wyspa Bylota wyspa na Oceanie Arktycznym, wchodząca w skład Archipelagu Arktycznego, położona przy północno-zachodnim wybrzeżu Ziemi Baffina. Administracyjnie należy do Kanady i wchodzi w skład terytorium Nunavut. Jej powierzchnia wynosi 11 067 km, co czyni ją 17. wyspą pod względem wielkości w Kanadzie i 15. w Archipelagu Arktycznym. Na wyspie nie ma stałych mieszkańców. Nazwa wyspy pochodzi od odkrywcy Roberta Bylota. pełny tekst

Wir Morza Beauforta system oceanicznych prądów morskich znajdujący się na Oceanie Arktycznym, akumulujący słodką wodę pochodzącą z topniejącej pokrywy lodowej i spływających z Syberii wód rzecznych. pełny tekst

Moduł "Czy wiesz że...?" (wersja testowa, beta): definicje/pojęcia wygenerowane w obrębie tego modułu pochodzą z Wikipedii i udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Dostęp do pełnej wersji każdego hasła (oraz dokładnch informacji na temat licencji, autora oraz edycji) możliwy jest po kliknięciu w odnośnik opisany jako "pełny tekst".