Pouczająca katastrofa doświadczalnej rakiety Amelia :: Artykuły / Polski Serwis Naukowy

Polecamy również:

Michael Hanlon: "10 pytań, na które nauka nie znalazła (jeszcze) odpowiedzi" - recenzja

Nanorurki węglowe są obiecującym, "inteligentnym" materiałem do naprawy mózgu

10 najważniejszych odkryć naukowych roku 2009 według "Science"

Niebieska Karta - wyjaśnienie terminu; procedura "Niebieskie Karty"

Konkurs dla naukowców-fotografów - "Nauka w obiektywie"

Doświadczalna rakieta Amelia, zbudowana przez studentów Politechnki Warszawskiej rozbiła się sobotę po starcie z małego lotniska pod Mińskiem Mazowieckim. Nie zadziałał spadochron, mający sprowadzić ją na ziemię. "Wiemy już co mamy poprawić" - mówią konstruktorzy i deklarują, że za nieco ponad rok będą mieli nową - ponaddźwiękową rakietę, zdolną prowadzić doświadczenia meteorologiczne w dolnych warstwach atmosfery.

Pierwszy raz Amelia poleciała 17 kwietnia. Udało jej się osiągnąć pułap 400 metrów. Po zainstalowaniu dodatkowego wyposażenia ponownie znalazła się na wyrzutni.

Celem lotu doświadczalnego Amelii było m.in. sprawdzenie nowego systemu zapłonu silnika, napędzanego azotanem potasu. "Zapłon był dużo lepszy, start okazał się dużo dynamiczniejszy i wierzymy, że udało nam się osiągnąć większą wysokość niż w trakcie poprzedniego lotu" - powiedział PAP jeden z konstruktorów rakiety Adam Okniński z Sekcji Rakietowej Studenckiego Koła Astronautycznego Politechniki Warszawskiej.

Zawiódł jednak drugi z testowanych elementów - system odzysku rakiety. "Spadochron się nie otworzył. Pudełko ze spadochronem, ktore miało wyskoczyć razem z nim, być może splątało w jakiś sposób linki. Ale sami nie jesteśmy jeszcze pewni" - wyjaśnił Okniński.

Amelia wzniosła się, według oceny konstruktorów, ponad zakładaną wysokość 400 metrów i spadła ok. pół kilometra od miejsca startu. Upadła na miękką powierzchnię podmokłej łąki, nie uchroniło to jej jednak przed poważnymi uszkodzeniami. Studenci pracują nad odzyskaniem danych z urządzeń pokładowych - kamery i czujnika barometrycznego. Liczą na bezcenne informacje, które wykorzystają przy udoskonalaniu konstrukcji kolejnych rakiet.

"Wiemy, że na pewno musimy poprawić system odzysku. Mamy gotowe projekty rakiety, która będzie osiągać prędkości ponaddźwiękowe. To będzie konstrukcja solidniejsza, a jednocześnie lżejsza. Materiały będą oczywiście dużo droższe, ale też o wiele bardziej zaawansowane, które stosuje się w obecnie w przemyśle kosmicznym - włókno węglowe i włókno szklane" - mówił konstruktor.

Inny będzie też silnik i zastosowane w nim paliwo - podobne do tego, którego używa się w najnowocześniejszych rakietach. Nowa maszyna będzie w stanie wynosić na swoim pokładzie niewielkie urządzenia pomiarowe, które gdy znajdą się na większej wysokości wykonają np. pomiary meteorologiczne, ale nie tylko.

"Również są to eksperymenty związane z elektroniką. W dzisiejszych czasach ludzie wystrzeliwują eksperymenty na orbitę i elektronika musi być odporna na przyspieszenia i wstrząsy. My możemy ją testować" - powiedział Okniński.

Konkursy na takie urządzenia, jak podkreślił Okniński, organizowane są w kilku miejscach na świecie, ale do tej pory nie było żadnego w naszym regionie. Rakietowcy z Politechniki Warszawskiej chcą być tu pierwsi.

PAP - Nauka w Polsce, Urszula Rybicka

tot/bsz

komentuj publikację

Czy wiesz że...?

wersja BETA

Rakieta na paliwo stałe jest rakietą z silnikiem wykorzystującym paliwo stałe (paliwo/utleniacz). Pierwsze rakiety zasilane prochem były wykorzystywane w działaniach militarnych już w XII wieku w Chinach. Wszystkie rakiety korzystały z paliwa w stanie stałym lub w formie proszku aż do XX wieku, kiedy rakiety na paliwo płynne i rakiety z silnikiem hybrydowym umożliwiły osiągnięcie lepszych osiągów i większej kontroli. pełny tekst

Prędkość przy wypaleniu (burnout velocity) prędkość pocisku balistycznego lub kosmicznej rakiety transportowej jaką rakieta osiąga w momencie zakończenia pracy silnika napędowego bądź oddzielenia się ostatniego członu napędowego w pojazdach z napędem wieloczłonowym. W związku z faktem iż pocisk balistyczny bądź kosmiczne rakiety transportowe w różnych fazach lotu poruszają się z różnymi prędkościami, wielkość tę wykorzystuje się do celów naprowadzania pocisków balistycznych, porównawczych oraz opisowych prędkości pocisku balistycznego, czy tez rakiety nośnej. pełny tekst

Rakieta na paliwo stałe jest rakietą z silnikiem wykorzystującym paliwo stałe (paliwo/utleniacz). Pierwsze rakiety zasilane prochem były wykorzystywane w działaniach militarnych już w XII wieku w Chinach. Wszystkie rakiety korzystały z paliwa w stanie stałym lub w formie proszku aż do XX wieku, kiedy rakiety na paliwo płynne i rakiety z silnikiem hybrydowym umożliwiły osiągnięcie lepszych osiągów i większej kontroli. pełny tekst

Wzór Ciołkowskiego podstawowy wzór w technice rakietowej określający prędkość rakiety zużywającej podczas lotu paliwo, czyli rakiety zmieniającej masę. Wprowadzony został przez Konstantego Ciołkowskiego. W warunkach braku siły ciążenia i próżni przybiera postać pełny tekst

Saturn-Apollo 2 (również: Projekt Highwater) drugi testowy lot rakiety nośnej Saturn I, w której II i III człon były makietami. Lot suborbitalny na wysokość 143 kilometrów zakończył się planową eksplozją rakiety uwalniającą balast wody umieszczony w makietach wyższych stopni rakiety. Wybuch wytworzył chmurę lodu, której towarzyszyły zjawiska podobne do piorunów. Modyfikacje mające zmniejszyć mały wyciek paliwa, który nastąpił w trakcie lotu Saturn-Apollo 1, przyniosły oczekiwany rezultat. Rakieta osiągnęła maksymalną prędkość 6000 km/h i ciąg 600 Mg-siły. Lot trwał 150 sekund. pełny tekst

Moduł "Czy wiesz że...?" (wersja testowa, beta): definicje/pojęcia wygenerowane w obrębie tego modułu pochodzą z Wikipedii i udostępniane są na licencji Creative Commons: uznanie autorstwa, na tych samych warunkach, z możliwością obowiązywania dodatkowych ograniczeń. Dostęp do pełnej wersji każdego hasła (oraz dokładnch informacji na temat licencji, autora oraz edycji) możliwy jest po kliknięciu w odnośnik opisany jako "pełny tekst".