• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Bez radykalnej redukcji emisji czeka nas globalna katastrofa z powodu zanieczyszczenia powietrza

    06.08.2012. 16:26
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Jeżeli chodzi o redukcję emisji, to nie ma więcej czasu do stracenia - niezbędne są zmiany; i to szybko! Wyniki finansowanych ze środków unijnych, nowych badań Europejskiej Unii Nauk o Ziemi (EGU) - wskazujące, że większość światowej populacji będzie narażona na gorszą jakość powietrza w 2050 r., jeżeli będziemy trzymać się modelu "wszystko po staremu" - dostarczają dalszych dowodów na coraz większą pilność problemu.

    W artykule opublikowanym w czasopiśmie EGU pt. "Atmospheric Chemistry and Physics", naukowcy z Arabii Saudyjskiej, Cypru, Danii, Niemiec i Włoch przewidują, że około roku 2050, szybko zbliżającego się kamienia milowego, od którego dzieli nas zaledwie 40 lat, przeciętny obywatel świata będzie narażony na podobne zanieczyszczenie powietrza, co obecnie przeciętny obywatel Azji Wschodniej.

    Zanieczyszczenie powietrza jest poważnym zagrożeniem zdrowotnym, które ma się zwiększać wraz z nasilaniem się działalności przemysłowej. Wedle Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), zanieczyszczenie powietrza w miastach doprowadza obecnie do około 1,3 mln zgonów rocznie na świecie.

    Badania uzyskały wsparcie z kilku projektów finansowanych ze środków unijnych: C8 (Spójne obliczenia kontinuum chemia-chmura i zmiana klimatu na Cyprze), który uzyskał dofinansowanie na kwotę 2.196.000 EUR w formie grantu Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERBN) dla doświadczonych naukowców; CIRCE (Badania zmian klimatu i ich oddziaływania - środowisko śródziemnomorskie), który otrzymał 10.000.000 EUR z tematu "Zrównoważony rozwój, zmiany globalne i ekosystemy" Szóstego Programu Ramowego (6PR); EDEISA (Rozbudowana, rozproszona europejska infrastruktura dla aplikacji superkomputerowych), dofinansowany na kwotę 7.000.000 EUR z tematu "Infrastruktury badawcze" 6PR oraz następca EDEISA w Siódmym Programie Ramowym (7PR): DEISA2 (Rozproszona europejska infrastruktura dla aplikacji superkomputerowych 2), który otrzymał grant w wysokości 10.237.000 EUR z tematu "Infrastruktury badawcze" 7PR.

    Naukowcy przeanalizowali oddziaływanie emisji antropogenicznych na jakość powietrza przy założeniu utrzymywania się dotychczasowych trendów emisji oraz braku wdrożenia dodatkowych działań w celu ograniczenia zmian klimatu i zanieczyszczenia powietrza. Ocenili jakość powietrza w latach 2005, 2010, 2025 i 2050 za pomocą modelu chemii atmosferycznej, który wykorzystuje podstawowe wzory matematyczne do prognozowania meteorologii i składu chemicznego atmosfery.

    Współautorka raportu z badań, Greet Janssens-Maenhout ze Wspólnego Centrum Badawczego (WCB) Komisji Europejskiej we Włoszech, zauważa: "Obecnie postęp w negocjacjach klimatycznych post Kioto jest powolny i nie ma pewności, jak ukształtowane zostaną strategie dotyczące jakości powietrza na szczeblu globalnym. W regionach rozwijających się gospodarczo wdrażanie działań ukierunkowanych na redukcję emisji może być mniej skuteczne ze względu na zdecydowaną intensyfikację działalności w poszczególnych sektorach. W krajach borykających się ze spowolnieniem gospodarczym, wdrażanie kosztownych działań dotyczących jakości powietrza może okazać się trudne w nadchodzących latach".

    Wyniki pokazują, że jeżeli nie zostaną podjęte działania, to w roku 2025 i 2050 Azja Wschodnia będzie narażona na wysokie poziomy substancji zanieczyszczających, takich jak dwutlenek azotu i dwutlenek siarki. Z drugiej strony, Północne Indie i arabski region Zatoki Perskiej odczują wyraźny wzrost poziomu ozonu.

    W raporcie z badań podkreślono również, że zanieczyszczenie powietrza znacznie wzrośnie w Europie i Ameryce Północnej, ale nieporównywalnie mniej niż w Azji, ze względu na wpływ strategii łagodzenia realizowanych od ponad dwóch dekad.

    W toku badań po raz pierwszy ujęto wszystkie pięć głównych substancji zanieczyszczających powietrze, o których wiadomo, że mają negatywny wpływ na zdrowie człowieka: PM2.5, dwutlenek azotu, dwutlenek siarki, ozon i tlenek węgla. Naukowcy wzięli pod uwagę substancje zanieczyszczające uwalniane w ramach działalności prowadzonej przez człowieka oraz występujące naturalnie, takie jak pył pustynny, pył morski i emisje wulkaniczne.

    We wnioskach z międzynarodowych badań czytamy, że "zdecydowane działania i dalsze efektywne ustawodawstwo" są niezbędne, aby "uniknąć drastycznego pogorszenia się jakości powietrza, co może mieć poważny wpływ na zdrowie ludzi".

    Autor naczelny, Andrea Pozzer, z Instytutu Chemii im. Maxa Plancka w Niemczech, stwierdza: "Pokazaliśmy, że dalsze ustawodawstwo w zakresie kontroli i redukcji emisji antropogenicznych jest potrzebne, zwłaszcza na wschodzie Chin i północy Indii, aby uniknąć gorących punktów podwyższonego zanieczyszczenia powietrza".

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Monitoring powietrza atmosferycznego – monitoring, pozwalający uzyskać dane o stężeniach składników powietrza (np. ozon, CO2) – w tym zanieczyszczeń – na określonym obszarze (skala lokalna, regionalna, krajowa, globalna). W przypadku zanieczyszczenia powietrza bierze się pod uwagę wzajemnie uzupełniające się wyniki kontroli emisji (ilości zanieczyszczeń wprowadzanych do atmosfery) i imisji (aktualne stężenia zanieczyszczeń). System Emisyjny Mikros – to oprogramowanie służące do rozliczeń emisji zanieczyszczeń powietrza z największych zakładów przemysłowych, na które przepisy prawa nakładają obowiązek posiadania systemów ciągłej kontroli poziomów emisji niektórych związków chemicznych i pyłu (por. wymagania normy PN-EN 14181:2010 Emisja ze źródeł stacjonarnych – Zapewnienie jakości automatycznych systemów pomiarowych; zastąpiła PN-EN 14181:2005). Smog (ang. fog intensified by smoke, mgła wzmocniona przez dym) – nienaturalne zjawisko atmosferyczne polegające na współwystępowaniu zanieczyszczeń powietrza spowodowanych działalnością człowieka oraz niekorzystnych naturalnych zjawisk atmosferycznych: znacznej wilgotności powietrza (mgła) i braku wiatru.

    Wskaźniki emisji zanieczyszczeń powietrza – wartości emisji zanieczyszczeń, odniesione do jednostkowej ilości surowca, przetwarzanego w instalacji określonego rodzaju, lub do jednostkowej ilości wytwarzanego produktu. Zanieczyszczenia powietrza są głównymi przyczynami globalnych zagrożeń środowiska. Najczęściej i najbardziej zanieczyszczają atmosferę: dwutlenek węgla, dwutlenek siarki, tlenki azotu oraz pyły.

    Handel emisjami zanieczyszczeń — rynkowa metoda ograniczania kosztów zewnętrznych, takich jak społeczne koszty zanieczyszczeń powietrza. Opiera się o obowiązkowe zezwolenia uprawniające do emisji określonej ilości danej substancji, które mogą być kupowane i sprzedawane na zasadach rynkowych. Ilość zezwoleń wprowadzanych na rynek jest stopniowo ograniczana, co powoduje wzrost popytu na nie, a co za tym idzie wzrost ceny. W rezultacie zwiększa się motywacja przedsiębiorstw stosujących wysokoemisyjne technologie do inwestowania w ich unowocześnienie. Metoda ta w wielu przypadkach doprowadziła do ograniczenia emisji znacznie szybciej i mniejszym kosztem w porównaniu do ścisłej regulacji. Standardy zapachowej jakości powietrza – wartości określające poziom uciążliwości niepożądanych zapachów powietrza atmosferycznego, który nie powinien być przekraczany w danym miejscu. Ochrona zapachowej jakości powietrza jest elementem opieki zdrowotnej, zgodnie z definicją zdrowia, sformułowaną przez WHO w roku 1948 – odrzucającą postrzeganie zdrowia i choroby wyłącznie w kategoriach biologiczno-medycznych, a przywiązującą wagę do wymiaru psychicznego i społecznego (w kolejnych latach wprowadzono bardziej rozbudowane pojęcie „dobrostanu”).

    Godzina odorowa (niem. Geruchsstunde, ang, odour hours) – pojęcie z dziedziny olfaktometrii inżynierskiej, umożliwiające wyrażanie stopnia zapachowej uciążliwości w otoczeniu źródeł emisji odorantów przez liczbę takich godzin, odniesioną do 6 lub 12 miesięcy. Procedura określania liczby godzin odorowych została opracowana i opublikowana w Niemczech w latach 90. XX w. Stała się podstawą wytycznych, dotyczących kontroli zgodności jakości powietrza w niemieckich miastach z wprowadzonymi standardami. Analizator spalin – urządzenie służące do pomiaru ilości i jakości produktów spalania. Wyposażony jest najczęściej w czujnik elektrochemiczny. Urządzenie pozwala na ocenę sprawności spalania oraz emisji zanieczyszczeń. Najczęściej badana jest zawartość O2, CO, NO, NO2, SO2, HC. Analizatory spalin wykorzystywane są w motoryzacji i ogrzewnictwie.
    Analizator spalin samochodowych - przyrząd pomiarowy przeznaczony do pomiaru zawartości następująch składników gazowych: tlenek węgla (CO), dwutlenek węgla ( CO2), węglowodorów (HC w przeliczeniu na n-heksan), tlenu (O2) w spalinach pojazdów z silnikiem iskrowym
    Pomiar CO,CO2,HC odbywa sie z wykorzystaniem metody NDIR-Non-Dispersive Infrared , pomiar O2 następuje za pomocą czujnika elektrochemicznego.
    Elektrochemiczny pomiar NOx jest opcja dodatkową
    Pozwalają ocenić, czy badane urządzenie spełnia normy prawne dotyczące emisji zanieczyszczeń. Dodatkowo pozwalają określić współczynnik nadmiaru powietrza. Wartośći takie jak tlenek czy dwutlenek węgla poddawane są w procentach objętości, natomiast węglowodory i tlenki azotu w częściach na milion (ppm).

    Klimat kontynentalny – jeden z podstawowych rodzajów klimatu. Kształtuje się w głębi lądu. Wyróżnia się największą dobową oraz roczną amplitudą temperatury powietrza. Lata są upalne, a zimy surowe, mroźne. Wraz ze zwiększaniem się odległości od morza maleje wilgotność powietrza, przeciętne zachmurzenie nieba oraz ilość opadów. Zwiększone jest za to zapylenie powietrza.

    Ochrona Powietrza i Problemy Odpadów (początkowo „Ochrona Powietrza”) – polski kwartalnik (początkowo dwumiesięcznik) wydawany od 1967 roku poświęcony problemom inżynierii środowiska, np. metodom i urządzeniom do redukcji emisji zanieczyszczeń powietrza i ilości odpadów, metodom badań ilości zanieczyszczeń środowiska, procesom przemieszczania się i przemian zanieczyszczeń w atmosferze, ich wpływowi na organizmy żywe, metodom utylizacji odpadów lub problemom zarządzania środowiskowego.

    System sprężonego powietrza – zespół urządzeń służących do wytwarzania, uzdatniania, dystrybucji i magazynowania sprężonego powietrza, a także urządzenia odbiorniki sprężonego powietrza.
    Do wytwarzanie sprężonego powietrza służą sprężarki powietrza. Uzdatnianie odbywa się za pomocą chłodnic, osuszaczy, separatorów wody i filtrów sprężonego powietrza. Powietrze jest magazynowane w zbiornikach ciśnieniowych, natomiast dystrybuowane za pomocą systemu rur. Odbiornikami sprężonego powietrza są narzędzia, maszyny i procesy przemysłowe zasilane pneumatycznie (np. maszyny pakujące, systemy transportu, automatyka i roboty przemysłowe).
    Występują dwa podstawowe rodzaje systemów sprężonego powietrza:
    M. in. USEPA i CDC uznały zanieczyszczenia powietrza w pomieszczeniach zamkniętych za jedno z pięciu najpoważniejszych zagrożeń dla zdrowia człowieka. Badania zainicjowane przez NASA w latach 70. XX wieku pokazały, że popularne rośliny doniczkowe posiadają potencjał oczyszczania powietrza w pomieszczeniach zamkniętych. Wykorzystanie doświadczeń NASA oraz późniejszych zespołów badawczych pozwoliło na stworzenie listy roślin oczyszczających powietrze w pomieszczeniach. Jak pokazały doświadczenia, niektóre mechaniczne systemy oczyszczania powietrza mogą zwiększać stężenie szkodliwych związków jak ozon, dlatego rośliny stanowią korzystniejsze rozwiązanie.

    Europejska Rada ds. Badań Naukowych (ERBN, ang. European Research Council, ERC) – niezależna instytucja mająca na celu wspieranie wysokiej jakości badań naukowych poprzez wspieranie najlepszych naukowców, inżynierów i pracowników akademickich, niezależnie od dziedziny badań. Działa w ramach siódmego programu ramowego Unii Europejskiej w dziedzinie badań naukowych. Ustanowiona w lutym 2007 roku na mocy decyzji Rady 2006/972/WE (Dz. Urz. UE L 400 z 19.12.2006). Gatunek wskaźnikowy, bioindykator (rzadziej biowskaźnik) – gatunek o wąskim zakresie tolerancji (stenobiont) względem niewielkiej liczby czynników ograniczających (bioindykatorem może być też inny takson niż gatunek). Wykorzystuje się je np. do oznaczania stopnia zanieczyszczenia powietrza (głównie porostyskala porostowa ), stopnia zanieczyszczenia wody (wybrane gatunki ryb, i larwy niektórych owadów), zawartości różnych substancji w glebie (gatunki roślin) i innych. Większość z nich znajduje się pod ochroną prawną ze względu na znaczną degradację środowiska. Metoda oceny zanieczyszczenia na podstawie występowanie bioindykatorów to bioindykacja.

    Dodano: 06.08.2012. 16:26  


    Najnowsze