• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Biała Herbata rozwiązaniem epidemii otyłości?

    01.05.2009. 23:22
    opublikowane przez:

    Prawdopodobne działanie białej herbaty przeciwko otyłości zostało zademonstrowane w serii eksperymentów przeprowadzonych na ludzkich komórkach tłuszczowych (adipocytach). Naukowcy pokazali, że ekstrakt uzyskany z parzenia herbaty skutecznie hamuje tworzenie nowych adipocytów oraz uruchamia zapasy tłuszczu zawarte w dojrzałych komórkach tłuszczowych " donosi Science Daily.

    Marc Winnefeld z Beiersdorf AG w Niemczech, bada biologiczne efekty ekstraktu z białej herbaty " najmniej przetworzonej wersji rośliny herbaty Camellia sinensis. Powiedział on, że "W krajach uprzemysłowionych wzrost zjawiska otyłości " powiązanej z dolegliwościami takimi jak choroby układu sercowo-naczyniowego oraz cukrzyca, stanowi narastający problem. Pokazaliśmy, że biała herbata może być idealnym, naturalnym źródłem substancji odchudzających".

    Po traktowaniu laboratoryjnych kultur ludzkich preadipocytów (niedojrzałych komórek tłuszczowych) ekstraktem białej herbaty, autorzy publikacji zauważyli, że włączanie tłuszczu podczas procesu tworzenia nowych adipocytów było zmniejszone. Według Winnefeld’a "Roztwór ekstraktu spowodował obniżenie ekspresji genów związanych z wzrostem nowych komórek tłuszczowych, podczas gdy także podpowiada istniejącym adipocytom aby spaliły zawierane prze siebie tłuszcze".

    Białą herbataę robi się z pączków oraz pierwszych liści rośliny używanej do przygotowywania zielonej i czarnej herbaty najczęściej pijanej w krajach zachodnich. Jest ona mniej przetworzona od innych herbat i zawiera więcej składników prawdopodobnie mających wpływ na ludzkie komórki, takich jak metyloksantyny (jak kofeina) i galusan epigallokatechiny (EGCG). Autorzy wierzą, że są one odpowiedzialne za wiele efektów hamujących tworzeniu komórek tłuszczowych, zademonstrowanych w ich badaniach.

    Więcej w J. Angielskim można znaleźć na:
    http://www.sciencedaily.com/releases/2009/04/090430194803.htm

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Biała herbata (chiń.: 白茶; pinyin: báichá) – napój przyrządzany z pąków liściowych i młodych listków specjalnej odmiany herbaty chińskiej (Camellia sinensis), zbieranych wczesną wiosna, a następnie suszonych metodą naturalną na słońcu, przez co fermentacja jest minimalna. Listki i pąki liściowe, w odróżnieniu od herbaty zielonej, nie są formowane, zachowując swój naturalny kształt. Yunnan - handlowa nazwa czarnej i zielonej herbaty, produkowanej z liści krzewów herbacianych uprawianych w chińskiej prowincji Junnan. Zarówno jedna jak i druga herbata zawiera jaśniejsze liście (tzw. tipsy) odpowiednio złociste lub srebrne. Herbaty Yunnan w obu wersjach „kolorystycznych” mają smak mocny, zdecydowany, charakterystyczny dla większości herbat chińskich. Zielona herbata ze złocistymi pączkami daje napar o ostrawym smaku i mocnym aromacie. Herbatę tę należy zalewać wrzątkiem i parzyć 2-3 minuty. Pu-erh (chin. 普洱茶, pǔ’ěr chá) – gatunek herbaty, w Polsce zaliczany do herbat czerwonych (w Chinach zaś do "czarnych", gdyż Chińczycy dzielą herbaty według koloru suszu, a nie naparu, jak Europejczycy) uprawiana w Chinach.

    Kombucza – napój orzeźwiający ze słodzonej herbaty poddanej fermentacji przez tzw. grzybek herbaciany, inaczej grzybek japoński. Napój był popularny w Polsce do czasu wprowadzenia Coca-Coli i Pepsi-Coli. Galaretowaty „grzybek” przetwarzający herbatę składa się z pozostających w symbiozie grzybów typu Saccharomyces ludwigii, Saccharomyces apiculatus i bakterii Acetobacter xylinum, Acetobacter xylinoides. Drożdże rozmnażają się drogą wegetatywną przez pączkowanie, tworząc galaretowatą warstwę na powierzchni herbaty. Galareta, zależnie od użytego rodzaju herbaty, zabarwia się od jasnej szarości do ciemnego brązu. Do wyrobu kombuczy najlepiej nadaje się niefermentowana herbata zielona. Tricetynidyna – organiczny związek chemiczny z grupy 3-dezoksyantocyjanidyn, będący intensywnie czerwonym barwnikiem roślinnym. Tricetynidyna występuję w naparze z czarnej herbaty, gdzie tworzona jest w wyniku oksydacyjnego usunięcia cząsteczki kwasu galusowego z galusanu epigallokatechiny (EGCG).

    Słynne Herbaty Chin (中国名茶) znane też jako Dziesięć Wielkich Herbat Chin (中国十大名茶) to lista dziesięciu najważniejszych chińskich herbat. Wbrew powszechnym opiniom list ta nie jest stała, a pozycje mogą się różnić zależnie od źródła. Znaczenie ma również okres, w którym dana lista została sporządzona i ówczesne trendy w spożyciu herbaty. Mimo to największe chińskie klasyki takie jak Xi Hu Longjing czy Anxi Tieguanyin, dzięki swojej niemalejącej popularności praktycznie zawsze pojawią się na liście Dziesięciu Wielkich Herbat Chin. Twinings (pełna nazwa: R. Twining and Company Ltd), firma herbaciana w Londynie, istniejąca od 1706 roku, a od 1964 roku będąca własnością koncernu Associated British Foods. Jej znakiem firmowym jest złoty lew. Oferta herbat Twinings obejmuje zarówno klasyczne czarne i zielone herbaty gatunkowe, jak i herbaty aromatyzowane i mieszanki owocowe i ziołowe. Specjalizuje się w wyszukanych aromatach takich jak Lapsang Souchong, English Breakfast, Lady Grey lub Darjeeling.

    Kahwa (urdu: قہوہ, ang.: również kahwah, qehwa, kehwa) – tradycyjny kaszmirski sposób przyrządzania zielonej herbaty. Listki herbaty gotuje się razem z szafranem, korą cynamonu i strączkami kardamonu. Najczęściej dodaje się również miód oraz rozdrobnione migdały lub orzechy włoskie. Darjeeling - wspólna nazwa dla gatunków herbaty, przeważnie czarnej, pochodzących z prowincji Dardżyling (ang. Darjeeling) i okolic. Uznawane za najlepsze z indyjskich gatunków herbat i jedne z najlepszych na świecie.

    Poncz – mrożony lub gorący napój alkoholowy pochodzący z Indii. Pierwotnie przygotowywano go z pięciu składników: herbaty, cukru, cytryny i dowolnego owocu oraz wina. Dziś najczęściej sporządza się go z herbaty, cukru, przypraw, owoców, soków owocowych oraz alkoholu (rumu lub wódki), a czasem z samego rumu i soku. Poncze to mieszane napoje alkoholowe, najczęściej korzenne, przygotowywane od razu dla większej liczby osób i podawane w wazie.

    Baihao Yinzhen (chiń.: 白毫银针; pinyin: báiháo yínzhēn) – jedna z odmian herbaty białej, produkowana w chińskiej prowincji Fujian z pąków liściowych zwanych yinzhen (srebrne igiełki), pokrytych srebrnym meszkiem. Najdelikatniejsza i najdroższa z białych herbat. Może być zaparzana kilkakrotnie i w różny sposób. Po 7-9 minutach otrzymuje się herbatę delikatną, po 20 minutach posiada smak i kolor bardziej wyrazisty. Cechą charakterystyczną są drobne srebrne włoski listków, pływające na powierzchni wywaru.

    Herbata Longjing (wym. lung-dźing) – jeden z najlepszych i najsłynniejszych w Chinach rodzajów zielonej herbaty, którego pozycję na rynku i w kulturze chińskiej można przyrównać do win Bordeaux na francuskim rynku winiarskim. Nazwa Longjing (dosł. Smocza Studnia, ang. Dragon Well) ma pochodzić od kołysania się liści herbacianych podczas zaparzania, które skojarzyło się Chińczykom z ruchami smoka. W regionie miasta Hangzhou w prowincji Zhejiang, gdzie uprawia się i zbiera ręcznie ten rodzaj herbaty istnieje kilka miejscowości o nazwie Longjing. Herbata chińska (Camellia sinensis (L.) Kuntze) – gatunek rośliny z rodziny herbatowatych. Jej liście i pączki wykorzystywane są do przygotowania napoju - herbaty. Pochodzi prawdopodobnie z gór na pograniczu Chin, Indii i Mjanmy, lecz obecnie jest rośliną uprawną i nie występuje w stanie dzikim.

    Herbata – napar przyrządzany z liści i pąków grupy roślin, nazywanych tą samą nazwą, należących do rodzaju kamelia (Camellia). Rośliny te są do siebie podobne, traktowane jako odrębne gatunki lub odmiany jednego gatunku – herbaty chińskiej (Camellia sinensis). Dawniej zaliczano je do rodzaju Thea, różnią się od innych kamelii zawartością substancji swoistych i kilkoma drobnymi cechami morfologicznymi. W Chinach opisuje się ją znakiem 茶, który jest jednak różnie czytany w zależności od dialektu: tê – dialekt hokkien (czego odmiany są często obecne w językach zachodniej Europy) oraz chá, w dialekcie kantońskim i mandaryńskim (z odmianami tej wymowy popularnymi na wschodzie – Indie, Iran, Turcja, Rosja, Czechy). Polska nazwa herbata to zbitka pochodząca od łac. herba thea (gdzie herba oznacza po prostu „ziele” podobnie jak yerba; wariant hierba; w hiszpańskim yerba mate). Rośliny uprawiane są w wielu krajach strefy zwrotnikowej, także poza Azją, dla pączków i liści, z których po uprzednim przygotowaniu (suszenie, czasami fermentacja) przyrządza się napar. Herbata – napar przyrządzany z liści i pąków grupy roślin, nazywanych tą samą nazwą, należących do rodzaju kamelia (Camellia). Rośliny te są do siebie podobne, traktowane jako odrębne gatunki lub odmiany jednego gatunku – herbaty chińskiej (Camellia sinensis). Dawniej zaliczano je do rodzaju Thea, różnią się od innych kamelii zawartością substancji swoistych i kilkoma drobnymi cechami morfologicznymi. W Chinach opisuje się ją znakiem 茶, który jest jednak różnie czytany w zależności od dialektu: tê – dialekt hokkien (czego odmiany są często obecne w językach zachodniej Europy) oraz chá, w dialekcie kantońskim i mandaryńskim (z odmianami tej wymowy popularnymi na wschodzie – Indie, Iran, Turcja, Rosja, Czechy). Polska nazwa herbata to zbitka pochodząca od łac. herba thea (gdzie herba oznacza po prostu „ziele” podobnie jak yerba; wariant hierba; w hiszpańskim yerba mate). Rośliny uprawiane są w wielu krajach strefy zwrotnikowej, także poza Azją, dla pączków i liści, z których po uprzednim przygotowaniu (suszenie, czasami fermentacja) przyrządza się napar.

    Dodano: 01.05.2009. 23:22  


    Najnowsze