• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ciąg dalszy pozytywnych i naturalnych wyników unijnego projektu dot. tuńczyka błękitnopłetwego

    21.06.2011. 18:26
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Zespołowi naukowców z Hiszpanii, finansowanemu ze środków unijnych, udało się drugi rok z rzędu okiełznać ikrę tuńczyka błękitnopłetwego (BFT) bez uciekania się do indukcji hormonalnej. To oznacza, że zespół był w stanie dokładnie zbadać zwyczaje reprodukcyjne tego zagrożonego gatunku.

    Prace przeprowadzono w ramach projektu SELFDOTT (Od chowu materiału pochodzenia naturalnego po samowystarczalną akwakulturę i udomowienie tuńczyka błękitnopłetwego, Thunnus tynnus), który otrzymał wsparcie w wysokości 2,98 mln EUR z tematu "Żywność, rolnictwo, rybołówstwo i biotechnologia" Siódmego Programu Ramowego (7PR) UE.

    Zespół z Centrum Oceanograficznego Murcian, części Hiszpańskiego Instytutu Oceanografii (IEO), ma nadzieję, że tegoroczna ikra będzie mieć więcej szczęścia niż wcześniejsze serie, które miały niskie wskaźniki skuteczności, gdyż BFT przeżywały średnio od 73 do 110 dni.

    To trzeci rok realizacji projektu i drugi, w którym pozyskano ikrę metodami naturalnymi. W 2009 r. pierwsza ikra została uzyskana po indukcji hormonalnej potomstwa za pomocą implantów GnRH, a w 2010 r. pozyskano ją spontanicznie bez uciekania się do tego zabiegu.

    Fakt, że uzyskano ikrę naturalnie dwa lata z rzędu wskazuje, że liczące sobie 60 sztuk potomstwo osiągnęło bardzo wysoki stopień oswojenia w następstwie 4-letniego pobytu w dwóch pływających sadzach o szerokości 25 m i głębokości 20 m w zatoce El Gorguel (Cartagena). Masowe tarło może osiągnąć nawet ponad 10 mln ikry w ciągu jednego dnia.

    BFT jest kluczową częścią diety śródziemnomorskiej od tysięcy lat, ale skutki zbyt intensywnych połowów doprowadziły do ustanowienia kwot w celu ochrony gatunku. Dzięki wykorzystaniu technik sztucznej akwakultury - procesu hodowania ryb i innych produktów naturalnych związanych z wodą w kontrolowanych środowiskach zamiast odłowu z oceanu i morza - można osiągnąć ilości BFT potrzebne do zaspokojenia zapotrzebowania konsumentów, a przez to zmniejszyć po części presję na zagrożone populacje naturalne i przyczynić się do ewentualnej odbudowy gatunku w naturalnym środowisku.

    Gatunki, takie jak morlesz, strzępiel, turbot i łosoś są obecnie powszechnie hodowane z wykorzystaniem technik akwakultury.

    Obecnie zespół zamierza opracować nowe techniki, które pozwolą badanie rozwoju embrionalnego i larwalnego oraz cyklu biologicznego BFT, co być może doprowadzi do hodowli narybku (potomstwa tuńczyka) za pomocą technik akwakultury, niezależnie od populacji naturalnych.

    Jednocześnie opracowana zostanie odpowiednia i ekologiczna karma dla hodowlanych BFT, by ograniczyć w ten sposób lub wyeliminować praktykę importu surowych ryb i produkcji karmy przez branżę tuczarską.

    Następne etapy badań zostaną przeprowadzone przez 13 kolejnych partnerów SELFDOTT, pośród których są instytucje rządowe, instytuty badawcze i organizacje branżowe z Francji, Grecji, Hiszpanii, Izraela, Malty, Niemiec, Norwegii i Włoch.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Tuńczyk pospolity, tuńczyk, tuńczyk błękitnopłetwy, tuńczyk błękitny, tuńczyk czerwony, tuńczyk niebieskopłetwy, tuńczyk zwykły, ton, tuńczyk północny (Thunnus thynnus) – gatunek morskiej, wędrownej ryby z rodziny makrelowatych (Scombridae), spędzającej zimę w morzach subtropikalnych, a latem wędrującej do wód zimniejszych. Do osiągnięcia masy ciała około 45 kg wędruje w ogromnych ławicach. Większe ryby tworzą małe stada, a całkiem duże osobniki żyją przeważnie samotnie. Tuńczyki błękitnopłetwe z północnego Atlantyku, Oceanu Spokojnego i Indyjskiego klasyfikowane są czasami jako oddzielne gatunki lub podgatunki, jednak różnice pomiędzy nimi są bardzo nieznaczne. Tuńczyk błękitnopłetwy jest największym gatunkiem tuńczyka – osiąga do 700 kg. Mięso tuńczyka błękitnopłetwego jest pośród wszystkich innych gatunków tuńczyków najbardziej cenione przez smakoszy. Exocoetus – rodzaj morskich ryb z rodziny ptaszorowatych (Exocoetidae). Płetwy piersiowe silnie, a brzuszne słabo rozwinięte. W odróżnieniu od innych ptaszorowatych, ikra tego rodzaju utraciła nici czepne na osłonkach, może unosić się na wodzie. Szczelinowce – nazwa grupy ryb z rodziny pielęgnicowatych (Cichlidae) z afrykańskiego Jeziora Tanganika charakteryzująca się specyficznym – przebiegającym w szczelinach skalnych – przebiegiem tarła oraz opieki nad ikrą i narybkiem. Szczelinowce wykazują rozmaite upodobania pokarmowe. U niektórych zaobserwowano zwyczaj zakładania rodzin złożonych z wielu osobników.

    Księżycówka, lunarka, ateryna amerykańska (Leuresthes tenuis) – gatunek małej morskiej ryby aterynokształtnej z rodziny Atherinopsidae, znanej głównie z powodu pory odbywania tarła oraz nietypowego dla ryb miejsca składania ikry. Księżycówka odbywa tarło nocą, kilka dni po nowiu lub pełni Księżyca. Zagrzebuje ikrę poza wodą – w piasku na kalifornijskich plażach. Lokalnie jest spożywana jako ryba konsumpcyjna. Wcześniej zaliczana była do rodziny aterynowatych. Jest gatunkiem typowym rodzaju Leuresthes. Pyszczak, gębacz – nazwa stosowana w odniesieniu do ryby (głównie z rodziny pielęgnicowatych), która inkubuje (wylęga) ikrę we własnej jamie gębowej, a dokładniej w worku gardzielowym. Początkowo nazwa pyszczak była stosowana jedynie do gatunków pielęgnic (głównie afrykańskich tilapii sensu lato), których samice inkubowały ikrę w pysku, a nazwą gębacz określano ryby z rodzaju Haplochromis. Inkubację w pysku zaobserwowano również u gatunków z innych rodzin, a także u samców niektórych gatunków (m.in. samce z rodziny Ariidae).

    Dodano: 21.06.2011. 18:26  


    Najnowsze