• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Europa odczuje skutki spowolnienia gospodarczego spowodowanego zmianami klimatycznymi

    18.12.2009. 15:12
    opublikowane przez: Maksymilian Gajda

    Według niedawno opublikowanego raportu Wspólnego Centrum Badawczego (WCB) Komisji Europejskiej, jeśli dojdzie do zmiany klimatu prognozowanej na lata 80. bieżącego stulecia i wzrostu temperatury, który wyniósłby od 2,5°C do 5,4°C, Unia Europejska straciłaby od 20 do 65 miliardów euro.

    W ramach projektu PESETA ("Prognozowanie wpływu zmiany klimatu na branże gospodarki Unii Europejskiej na podstawie wyników analizy typu bottom-up") dokonano oceny rocznego wpływu na gospodarkę zmian klimatu w takich dziedzinach, jak ekosystemy przybrzeżne, zjawisko wylewania rzek oraz rolnictwo i turystyka - czterech elementach narażonych na skutki zmian klimatu. W trakcie procesu oceny nie uwzględniono działań przystosowawczych.

    Dzięki badaniu PESETA przedstawiono zróżnicowane regionalnie skutki zmiany klimatu w całej UE: w południowej i środkowej Europie szkody byłyby największe, natomiast północna Europa byłaby jedynym regionem, który odniósłby korzyści dzięki zmianie klimatu, szczególnie w zakresie gospodarki oraz wspomnianych czterech elementów. Raport przewiduje, że oprócz wzrostu temperatury nastąpiłoby podniesienie poziomu morza o 48-88 cm.

    Ogólnie rzecz biorąc, każdego roku następowałby istotny spadek gospodarczy w całej UE. Europejczycy doświadczyliby negatywnego wpływu globalnego ocieplenia na poziom wzrostu gospodarczego. Należy zauważyć, że całkowity koszt globalnego ocieplenia mógłby być wyższy, ponieważ w ramach badania PESETA nie uwzględniono zmiennych nierynkowych, takich jak klęski żywiołowe oraz różnorodność biologiczna. W raporcie zasugerowano, że w przypadku wzrostu temperatury o 2,5°C poziom dobrobytu uległby zmniejszeniu o 0,2%. Jednak wzrost w wysokości 5,4°C przyczyniłby się do spadku wzrostu dobrobytu o połowę.

    W przypadku czterech elementów zmiany związane z ekosystemami przybrzeżnymi (powodzie morskie oraz koszty migracji) spowodowałaby spadek rocznego dobrobytu o 0,46% i dotknęłyby do 5,5 mln ludzi. Wylewanie rzek spowodowałoby spadek rocznego dobrobytu o 0,24% i dotknęłoby do 400 000 ludzi. W rolnictwie nastąpiłby 10% roczny spadek wydajności upraw. Jedyny nietkniętą branżą byłaby turystyka, jednak mogłaby wystąpić znaczna rozbieżność pomiędzy poszczególnymi regionami.

    Z regionalnej perspektywy największe spadki dobrobytu nastąpią (od 0,3% do 1,6% rocznie) w południowej Europie, szczególnie w Bułgarii, Grecji, Włoszech, Portugalii i Hiszpanii. W rolnictwie nastąpiłby 25% spadek wydajności upraw. Branża turystyczne w tym regionie straciłaby do 5 miliardów euro rocznie.

    W północnej części środkowej Europy, czyli w Belgii, Niemczech, Holandii oraz Polsce, nastąpiłby spadek dobrobytu w wysokości od 0,3% do 0,7%. W regionie nastąpiłyby znaczne szkody ekosystemów przybrzeżnych - do 2,4 miliona ludzi dotknęłyby skutki powodzi morskich, natomiast wylane rzeki spowodowałyby straty w wysokości 5 miliardów euro. Z drugiej strony w branży turystycznej odnotowano by wzrost (do 4 miliardów euro dodatkowych dochodów).

    W południowej części środkowej Europy, czyli w Austrii, Czechach, Rumunii, Słowacji i na Węgrzech, nastąpiłby spadek dobrobytu w wysokości od 0,1% do 0,6% oraz wskutek powodzi nastąpiłyby znaczne uszkodzenia ekosystemów przybrzeżnych i rzecznych. Z drugiej strony branża turystyczna nie zanotowałaby strat. Eksperci szacują, że dodatkowe dochody wyniosłyby 10 miliardów euro.

    Europa Północna, w tym Dania, Estonia, Łotwa, Litwa oraz Szwecja, byłaby jedynym regionem, który odniósłby korzyści z tych zmian; nastąpiłby także wzrost sektora rolnego. Jednak powodzie morskie mogłyby dotknąć ponad 250 000 ludzi rocznie.

    Komisja Europejska wykorzystała wstępne wyniki projektu PESETA w celu opracowania dokumentów "Przystosowanie do zmiany klimatu: w kierunku europejskiej sieci na rzecz działania".

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Złudzenie inflacyjne – zjawisko, które występuje wtedy, gdy ludzie utożsamiają zmiany nominalne (na przykład płac) ze zmianami realnymi. Może zachodzić zarówno w gospodarce jak i w jej poszczególnych ogniwach. W pierwszej formie złudzenie inflacyjne występuje wówczas gdy konsument bierze pod uwagę jedynie wzrost cen produktów, nie uwzględniając wzrostu płac rekompensujących skutki inflacyjne. W drugiej formie do złudzenie inflacyjnego dochodzi wówczas gdy następuje podwójna inflacja, czyli producenci podnoszą ceny sprzedawanych dóbr w celu rekompensaty wzrostu kosztów spowodowanych wzrostem płac, które nastąpiły jako podwyżka poinflacyjna. Paradoks Easterlina – zjawisko z dziedziny ekonomii dobrobytu, zauważone po raz pierwszy przez Richarda Easterlina w 1974 roku. Mimo iż wewnątrz danego społeczeństwa ludzie o wyższych dochodach wykazują wyższy poziom satysfakcji z życia, efekt ten nie istnieje pomiędzy krajami o różnych poziomach dochodów, a w krajach powyżej pewnego stopnia zamożności wzrost dochodów w czasie nie wywołuje wzrostu satysfakcji. Miernik krajowego dobrobytu (ang. NNW – Net National Welfare) - zmodyfikowana wersja miernika dobrobytu ekonomicznego MEW, nazywana też miernikiem czystego dobrobytu. Służy do pieniężnego szacowania poziomu dobrobytu. Została zastosowana w Japonii w 1973 roku.

    Reanaliza meteorologiczna (reintegracja) to powtórne przeanalizowanie długich szeregów czasowych pomiarów meteorologicznych (np temperatury ziemi) w skali globu lub w skali regionalnej. Ma na celu odrzucenie błędnych wyników pomiarowych i integrację danych pomiarowych z różnych obserwacji. Reanaliza meteorologiczna umożliwia badanie zmian klimatu na podstawie pomiarów, a nie badanie zmian wynikających z innych czynników takich jak zmiany technik pomiarowych. Polityka prowzrostowa, zwana również polityką prorozwojową ma na celu podniesienie poziomu dobrobytu społeczeństwa poprzez zainicjowanie wzrostu gospodarczego oraz uruchomienie szeregu mechanizmów z nim związanych, w tym realnego zwiększenia zdolności akumulacyjnych gospodarki. Osiągnięcie takiego stanu możliwe jest dzięki rozszerzeniu wzrostu popytu na dobra krajowe oraz pobudzeniu popytu wewnętrznego i kierowaniu go na aktywizację procesów inwestycyjnych. Polityka prowzrostowa stymuluje wzrost dzięki środkom polityki monetarnej i polityki fiskalnej oraz poprzez podejmowanie przez rząd bezpośrednich działań w postaci specjalnych programów, czy też inwestycji rządowych. Głównie dzięki polityce fiskalnej i monetarnej możliwe jest skłonienie społeczeństwa do zwiększenia oszczędności, co wiąże się ze wzrostem kapitału i stworzeniem odpowiednich warunków do inwestowania. Powyższe działania odblokowują popyt wewnętrzny i zewnętrzny, co w prawdzie początkowo może prowadzić do przejściowej destabilizacji i nasilenia się procesów inflacyjnych, jednak w długim okresie prowadzi do wzrostu gospodarki oraz rozwoju.

    Ludność Łańcuta - w roku 1980 liczba ludności miasta wynosiła 14864 osób. Łańcut było po Rzeszowie i Mielcu trzecim co do wielkości miastem ówczesnego województwa rzeszowskiego. W latach 1980–1986 dynamika wzrostu ludności była wysoka. Liczba mieszkańców Łańcuta powiększała się rocznie średnio o ok. 300 osób. Było to wynikiem dużego przyrostu naturalnego i wyraźnie dodatniego salda migracji. W okresie tym pomyślnie rozwijało się budownictwo mieszkalne. W dzielnicy Podzwierzyniec wzniesiono wówczas składające się z pięciu bloków osiedle mieszkaniowe. Kilka wielorodzinnych budynków mieszkalnych oddano do użytku również na obszarze dzielnic Przedmieście i Grabskie i Południe. Powstałe budynki przeznaczone były przede wszystkim dla pracujących w miejscowych zakładach pracy. W 1979 roku ukończono budowę fili krakowskiej Vistuli. Fakt powstania nowego zakładu pracy miał wpływ na rozwój liczby ludności miasta także w pierwszej połowie lat osiemdziesiątych. W latach następnych, aż do roku 1991 nastąpił spadek dynamiki wzrostu ludności miasta. W okresie tym liczba mieszkańców Łańcuta wzrastała rocznie już tylko o około 150 osób. Powodem zaistniałej tendencji było stopniowe obniżenie się poziomu przyrostu naturalnego i znacznie niższe wartości salda migracji (w latach 1987–88 saldo było ujemne). Wynikało to z pogorszenia się kondycji miejscowych zakładów przemysłowych, a w szczególności spadku ilości tworzonych przez nie miejsc pracy. W okresie tym zbudowano również wyraźnie mniej wielorodzinnych budynków mieszkalnych. W latach 1992–99 odnotowano w dalszym ciągu powolny, ale stopniowy spadek wzrostu liczby mieszkańców Łańcuta. Roczny wzrost ludności utrzymywał się w tym okresie na poziomie poniżej 100 osób. Konsekwencja tego był minimalny spadek liczby mieszkańców w roku 1998 (-7 osób w porównaniu z 1997). Było to związane z ciągłym spadkiem przyrostu naturalnego na obszarze miasta, bezrobociem oraz upadkiem niektórych przedsiębiorstw. Wyjątkiem są lata 1996 i 1997, w ciągu których wzrost liczby ludności był wyższy. Spowodowany był on wyraźnie dodatnimi wówczas wartościami salda migracji. Piąty Raport IPCC (The Fifth Assessment Report of the IPCC; w skrócie AR5) - piąty raport podsumowujący obecne i przewidywane zmiany klimatu opracowywany przez Międzyrządowy Zespół do spraw Zmian Klimatu (IPCC).

    Wzrost zerowy, koncepcja wzrostu zerowego – podejście do wzrostu gospodarczego, w którym jego koszty przeważają nad korzyściami. W efekcie proponuje się obniżenie wzrostu gospodarczego do zera, aby nie ponosić kosztów takich jak zanieczyszczenie środowiska naturalnego, czy nadmierne zatłoczenia miast. Care-Denmark - duńska organizacja charytatywna wspierająca potrzebujących. Jej celem jest wyzbycie się nietolerancji, danie ludziom nadziei i sprawiedliwości oraz walka z głodem i niesprawiedliwością. Jest to jedna z największych organizacji tego typu na świecie. Pomaga ona więcej niż 55 milionom ludzi w 70 krajach. Organizacja specjalizuje się w zarządzaniu naturalnymi źródłami i w pomaganiu ludziom w dostosowaniu się do zmian klimatu, które powodują ucieczki z powodu susz, powodzi, cyklonów etc.

    Czwarty Raport IPCC (The Fourth Assessment Report of the IPCC; w skrócie AR4) - czwarty raport podsumowujący zmiany klimatu, raporty są publikowane przez Międzyrządowy Zespół do spraw Zmian Klimatu (IPCC).

    Miernik ekonomicznych aspektów dobrobytu (ang. EAW – Index of the Economic Aspects Welfare) - miernik dobrobytu ekonomicznego, który jako jeden z pierwszych szerzej uwzględnił środowisko przyrodnicze.

    Miernik dobrobytu ekonomicznego Nordhausa i Tobina (ang. Measure of Economic Welfare, MEW) – miernik dobrobytu ekonomicznego, szacujący pieniężny poziom dobrobytu, skonstruowany w 1972 roku przez amerykańskich ekonomistów Williama Nordhausa i Jamesa Tobina. Pod pojęciem klimat rozumie się średni stan atmosfery i oceanu w skalach od kilku lat do milionów lat. Zmiany klimatu wynikają z czynników zewnętrznych takich jak ilość dochodzącego promieniowania słonecznego lub czynników wewnętrznych takich jak działalność człowieka (zmiany antropogeniczne) lub wpływ czynników naturalnych. W ostatnich latach termin „ogólna zmiana klimatu”, używany jest w kontekście globalnego ocieplenia i wzrostu temperatury na powierzchni Ziemi, ale rozważane są scenariusze powodujące oziębienie powierzchni Ziemi (np. wywołane odbiciem energii słonecznej od zwiększonej pokrywy chmur lub aerozoli atmosferycznych).

    Dodano: 18.12.2009. 15:12  


    Najnowsze