• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Jak zwierzęta radzą sobie zimą w Ujściu Warty i jego okolicach?

    12.01.2011. 00:05
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Zima jest dla zwierząt ciężkim okresem do przetrwania. Dotyczy to zarówno ssaków kopytnych i drapieżnych, jak i małych zwierząt występujących w Parku Narodowym "Ujście Warty". Pierwsze gromadzą się w stada, a drapieżniki szukają padliny i polują na gryzonie.

    W okresie zimowym zwierzęta kopytne tworzą większe grupy, np. sarny tworzą tzw. rudle, a jelenie - chmary. Takie zachowania ułatwiają im obronę przed drapieżnikami i pozwalają na skuteczniejsze poszukiwanie pokarmu.

    Dziki przystępują zimą do godów, które w gwarze myśliwskiej nazywa się huczką. W tym czasie ich samice (lochy) wraz z tegorocznym potomstwem (warchlakami) tworzą watahy, natomiast samce (odyńce) żyją samotnie. W przypadku spotkania z człowiekiem odyńce w okresie rui mogą być bardzo niebezpieczne.

    Również ssaki drapieżne - lis, kuna leśna i domowa czy łasica - nie mają zimą lekkiego życia. Zmrożona warstwa śniegu oraz niskie temperatury znacznie utrudniają polowanie. Trafiającym się od czasu do czasu darmowym posiłkiem jest padła od choroby lub głodu sarna czy jeleń. Ważnym składnikiem pokarmowym o tej porze roku są dla drapieżników gryzonie.

    Gryzonie (np. mysz, nornik) i niektóre ssaki owadożerne (np. ryjówka, kret) są aktywne przez cały rok. Zimą te małe zwierzęta wykazują mniejszy terytorializm i wyraźną tendencję do grupowania się. W grupie znacznie łatwiej jest utrzymać odpowiednią temperaturę ciała.

    Niektóre gatunki ssaków przystosowały się do przetrwania zimy zapadając w sen zimowy. W zależności od gatunku, przybiera on różne formy: od płytkiego, kilkudniowego w przypadku szopa, po głęboki ze sporadycznymi przebudzeniami, w który zapadają m.in. borsuki i jenoty.

    W tym roku, od miesięcy letnich w Parku Narodowym "Ujście Warty" notowany jest wysoki poziom wody. Woda zalała całkowicie obszar południowy parku oraz spowodowała lokalne podsiąki i podtopienia w jego północnej części. Dlatego też większość ssaków powędrowała na tereny znajdujące się w sąsiedztwie obszaru chronionego.

    O ciekawostkach dotyczących zimowych zwyczajów zwierząt informuje Park Narodowy "Ujście Warty" na swojej stronie internetowej, która w zmienionej, dużo bardziej atrakcyjnej formie pojawiła się w sieci na początku roku. Można ją znaleźć pod dotychczasowym adresem: www.pnujsciewarty.gov.pl

    Jak powiedział PAP dyrektor "Ujście Warty" Konrad Wypychowski, zmieniła się nie tylko szata graficzna. Strona zawiera dużo więcej informacji na temat parku. Zaznaczył, że nadal trwa jej rozbudowa, a park czeka na sugestie i uwagi internautów.

    Informację na temat zimowego zachowania ssaków zamieściła na niej Ewa Jędrzejewska z zespołu ds. ochrony przyrody i monitoringu parku. MMD

    PAP - Nauka w Polsce

    hes/bsz

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)

    Okres godowy – u zwierząt jest to najbardziej korzystny okres, zazwyczaj w porze obfitości pokarmu i wody, w którym zwierzęta te łączą się w pary i przystępują do rozrodu. Jest on różny u różnych gatunków. Występowanie okresów godowych można uzasadnić ewolucyjnym przystosowaniem do występujących w naturze pór roku i mniejszych szans przeżycia młodych zimą niż latem.

    Okres godowy – u zwierząt jest to najbardziej korzystny okres, zazwyczaj w porze obfitości pokarmu i wody, w którym zwierzęta te łączą się w pary i przystępują do rozrodu. Jest on różny u różnych gatunków. Występowanie okresów godowych można uzasadnić ewolucyjnym przystosowaniem do występujących w naturze pór roku i mniejszych szans przeżycia młodych zimą niż latem.

    Gryzonie (Rodentia) – najliczniejszy rząd ssaków, obejmujący ok. 1850 gatunków. Cechą charakterystyczną wszystkich gryzoni jest obecność stale rosnących siekaczy – dwóch (jedna para) w górnej i dwóch w dolnej szczęce oraz brak kłów. Większość gryzoni to zwierzęta roślinożerne, niektóre jednak nie stronią od pokarmu zwierzęcego. Zwierzęta te cechuje znaczna rozrodczość. Występują na wszystkich kontynentach, poza Antarktydą. Wcześniej zaliczane do nich były zajęczaki, obecnie wydzielone – głównie z powodu różnic w uzębieniu – jako odrębna, choć blisko spokrewniona grupa.

    Gryzonie (Rodentia) – najliczniejszy rząd ssaków, obejmujący ok. 1850 gatunków. Cechą charakterystyczną wszystkich gryzoni jest obecność stale rosnących siekaczy – dwóch (jedna para) w górnej i dwóch w dolnej szczęce oraz brak kłów. Większość gryzoni to zwierzęta roślinożerne, niektóre jednak nie stronią od pokarmu zwierzęcego. Zwierzęta te cechuje znaczna rozrodczość. Występują na wszystkich kontynentach, poza Antarktydą. Wcześniej zaliczane do nich były zajęczaki, obecnie wydzielone – głównie z powodu różnic w uzębieniu – jako odrębna, choć blisko spokrewniona grupa.

    Nasua − rodzaj ssaków z rodziny szopowatych (Procyonidae), obejmujący dwa gatunki wszystkożernych ssaków. Cechuje je ruchliwy, ryjkowato wydłużony nos i smukły ogon, są ciekawskimi, dobrze wspinającymi się zwierzętami. Samce są nieco większe od samic i prowadzą samotny tryb życia. Do stad dołączają tylko w okresie godowym. Stada liczące od 5 do 40 osobników tworzą samice z młodymi. Żerują dniem w zaroślach i lasach, poszukując nasion, owoców, jaj i małych kręgowców. Występują od południowo-zachodnich części Stanów Zjednoczonych do Ameryki Pd.

    Nasua − rodzaj ssaków z rodziny szopowatych (Procyonidae), obejmujący dwa gatunki wszystkożernych ssaków. Cechuje je ruchliwy, ryjkowato wydłużony nos i smukły ogon, są ciekawskimi, dobrze wspinającymi się zwierzętami. Samce są nieco większe od samic i prowadzą samotny tryb życia. Do stad dołączają tylko w okresie godowym. Stada liczące od 5 do 40 osobników tworzą samice z młodymi. Żerują dniem w zaroślach i lasach, poszukując nasion, owoców, jaj i małych kręgowców. Występują od południowo-zachodnich części Stanów Zjednoczonych do Ameryki Pd.

    Pakaranowate, pakarany (Dinomyidae) – rodzina ssaków z rzędu gryzoni pochodząca z Ameryki Południowej. Obecnie żyje tylko 1 przedstawiciel: pakarana. W przeszłości obejmowała największe gryzonie, jakie kiedykolwiek chodziły po Ziemi, m.in. Josephoartigasia monesi o rozmiarach bizona i nieco mniejszy J. magna. Sądzi się, że gryzonie te zajmowały nisze zwierząt skubiących trawę z braku prawdziwych kopytnych, które pojawiły się na kontynencie południowoamerykańskim dopiero po połączeniu z Ameryką Północną.

    Dodano: 12.01.2011. 00:05  


    Najnowsze