• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Na Politechnice Świętokrzyskiej powstanie inteligentny budynek

    19.07.2010. 01:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Nowoczesny, "inteligentny" budynek dydaktyczno-laboratoryjny, wykorzystujący energię odnawialną, powstanie na Politechnice Świętokrzyskiej w Kielcach. Władze uczelni podpisały umowę na realizację przedsięwzięcia z wykonawcą inwestycji.

    Projekt "Energis", zakładający wybudowanie gmachu przyszłego Wydziału Inżynierii Środowiska i Energetyki uczelni, jest współfinansowany ze środków unijnych w ramach programu Infrastruktura i Środowisko.

    Czterokondygnacyjny budynek pomieści 22 sale wykładowe, audytoryjne, ćwiczeniowe i pracownie komputerowe. Będą tu zlokalizowane cztery nowoczesne laboratoria: odnawialnych źródeł energii, systemów inteligentnych, wymiany i odzysku ciepła oraz nano- i ekoinżynierii - pozwalające poznać problematykę zmniejszenia ocieplenia klimatu i redukcji stężenia dwutlenku węgla.

    Energooszczędny gmach będzie zasilany z odnawialnych źródeł energii. Kolektory słoneczne i ogniwa fotowoltaiczne będą wykorzystywały energię słoneczną do ogrzewania wody i wytwarzania energii elektrycznej do oświetlenia budynku. Pompy ciepła pozwolą na wykorzystanie energii zakumulowanej w gruncie i powietrzu. Specjalne akumulatory będą gromadziły ciepło, które pompy będą czerpały w nocy. Woda deszczowa ma być wykorzystywana do zasilania urządzeń sanitarnych, w budynku będą zastosowane nowoczesne materiały termoizolacyjne oraz ogrzewanie podłogowe.

    Budynek w dużym stopniu będzie samowystarczalny pod względem energetycznym, a urządzania same będą regulowały ilość pobieranego ciepła, w zależności od potrzeb.

    Jedna z sal połączona z tarasem będzie przystosowana do prezentacji i obserwacji - przez uczniów i studentów - energooszczędnych urządzeń i efektów ich pracy.

    "Inwestycja pozwoli Politechnice Świętokrzyskiej wejść do grona uczelni europejskich, tym bardziej, że projekt odnosi się do bardzo ważnych zagadnień związanych z inżynierią środowiska w nowoczesnym pojęciu. (...) Sam budynek będzie najlepszym laboratorium" - podkreślił rektor uczelni prof. Stanisław Adamczak.

    Budowa ma rozpocząć się w ciągu dwóch miesięcy; budynek powstanie do końca stycznia 2012 roku. Zakładany koszt inwestycji to ponad 24 mln zł.

    Gmach będzie podstawą do utworzenia na uczelni nowego wydziału - Inżynierii Środowiska i Energetyki. Będzie też wsparciem dla uruchomienia nowego kierunku - energetyki - oraz nowych specjalności na inżynierii środowiska: odnawialne źródła energii i budownictwo energooszczędne.

    Obecnie na czterech wydziałach Politechniki Świętokrzyskiej kształci się ok. 8,5 tys. studentów w ramach 12 kierunków i ponad 33 specjalności. Uczelnia oferuje studia I, II i III stopnia. Posiada prawo doktoryzowania w sześciu dyscyplinach technicznych oraz habilitacji w dwóch dyscyplinach. Zatrudnia 387 nauczycieli akademickich. BAN

    PAP - Nauka w Polsce

    kap



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Budynek zeroemisyjny – budynek wykorzystujący dostępne na miejscu źródła energii odnawialnych, które równoważą emisje spowodowane przez używanie nieodnawialnych źródła energii. Wydział Inżynierii Środowiska i Energetyki Politechniki Śląskiej powstał w 1993 r. z połączenia dwóch wydziałów: Mechaniczno Energetycznego i Inżynierii Środowiska. Wydział Inżynierii Środowiska i Energetyki nawiązuje do tradycji obu starych wydziałów. Międzynarodowe Targi Energetyki ENEX - impreza targowa poświęcona pozyskiwaniu energii ze źródeł konwencjonalnych i odnawialnych. Prezentowane urządzenia i technologie umożliwiają wytwarzanie, przesyłanie i dystrybucję energii.

    Budynek zeroenergetyczny (również dom zeroenergetyczny, budynek zerowej energii netto – ZNE) – budynek o zerowym zużyciu energii netto i zerowej emisji dwutlenku węgla rocznie. Budynki które wytwarzają nadwyżkę energii w ciągu roku mogą być nazywane „plus-energetycznymi”. Zrównoważona energia – efektywność energetyczna i energia odnawialna są uznawane za dwa filary zrównoważonej polityki energetycznej. Obie strategie muszą być rozwijane równocześnie, aby stabilizować i redukować emisje dwutlenku węgla oraz innych zanieczyszczeń. Wydajne używanie energii jest kluczowe dla spowalniania wzrostu zapotrzebowania na energię, tak by rosnące dostawy czystej energii mogły powodować głębsze redukcje w wykorzystaniu paliw kopalnych. Jeśli konsumpcja energii będzie rosła zbyt szybko, rozwój energii odnawialnej nie nadąży, by osiągnąć ten cel. Analogicznie, jeśli źródła czystej energii nie staną się powszechnie dostępne, spowolniony wzrost popytu w niewystarczającym stopniu przełoży się na ograniczenie całkowitych emisji węgla; potrzebne jest także zmniejszenie udziału węgla w źródłach energii. W związku z tym zrównoważona polityka energetyczna wymaga większych zobowiązań zarówno w odniesieniu do wydajności jak i źródeł odnawialnych.

    Energetyka słoneczna w Polsce jest nowym sektorem energetyki odnawialnej. Należą do niej dwa sektory: energetyki cieplnej przekształcającej energię słoneczną na ciepło i elektroenergetyki - produkującej energię elektryczną. Na koniec 2012 roku łącznie zainstalowanych i użytkowanych było około 1,2 mln m2 kolektorów słonecznych, co odpowiada 848 MW mocy cieplnej (wzrost o 19% w stosunku do 2011 roku). Całkowita zainstalowana moc kolektorów słonecznych stanowi drugie, po ciepłowniach na biomasę źródło odnawialne wytwarzania „zielonego ciepła” w Polsce. W 2012 roku Polska zajęła drugie miejsce w sprzedaży instalacji słonecznych wśród krajów europejskich (w 2011 - czwarte miejsce). Wydział Budownictwa i Inżynierii Środowiska – wydział Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Zaczątkiem Wydziału Budownictwa i Inżynierii Środowiska było utworzenie w roku akademickim 1946/1947, z inicjatywy prof. Stanisława Turczynowicza Sekcji Melioracji, przy Wydziale Rolnym SGGW. Sekcja ta w roku 1948/1949 została przekształcona w Oddział Melioracji Wodnych, a następnie w roku 1950/1951 najpierw w Wydział Melioracji Rolnych, a w roku 1954/1955 w Wydział Melioracji Wodnych. Pod tą nazwą wydział działał do roku akademickiego 1989/1990, kiedy przekształcił się w Wydział Melioracji i Inżynierii Środowiska, a w 2000 r. zmienił nazwę na Wydział Inżynierii i Kształtowania Środowiska. Przez wiele lat wydział borykał się z ogromnymi trudnościami lokalowymi. Wykłady i ćwiczenia dla studentów odbywały się w pomieszczeniach zlokalizowanych w różnych punktach Warszawy. Dopiero w 1971 r. wydział przeniósł się do nowo wzniesionego budynku przy ul. Nowoursynowskiej 159. Zarówno Kierunek Budownictwo (w 2004 roku) jak i Inżynieria Środowiska (w 2007 roku) przeszły akredytację i uzyskały pozytywną ocenę Państwowej Komisji Akredytacyjnej. W 2010 roku infrastruktura Wydziału wzbogacona została o nowy budynek Centrum Wodnego – zespół laboratoriów wyposażonych w nowoczesny sprzęt badawczy. Do 31 grudnia 2010 działał pod nazwą Wydział Inżynierii i Kształtowania Środowiska. Wydział ma prawo do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego w dziedzinie nauk rolniczych, oraz doktoryzowania w zakresie nauk technicznych co pozwala na kształcenie m. in. własnej kadry dydaktycznej i naukowej.

    GreenEvo – Acelerator Zielonych Technologii (AZT) - projekt Ministerstwa Środowiska mający na celu międzynarodowy transfer technologii, sprzyjających ochronie środowiska. W ramach projektu wytypowane zostały najlepsze polskie rozwiązania, w tym technologie oczyszczania ścieków, przetwarzania odpadów niebezpiecznych oraz rozwiązania wspierające wykorzystanie odnawialnych źródeł energii, obejmujące maszyny rolnicze służące do wytwarzania brykietu i kolektory słoneczne. Generowanie energii w systemie rozproszonym (energetyka rozproszona) – wytwarzanie energii przez małe jednostki lub obiekty wytwórcze, przyłączone bezpośrednio do sieci rozdzielczych lub zlokalizowane w sieci elektroenergetycznej odbiorcy (za urządzeniami kontrolno-pomiarowymi), zwykle produkujące energię elektryczną ze źródeł energii odnawialnych lub niekonwencjonalnych, często w skojarzeniu z wytwarzaniem ciepła (kogeneracja rozproszona). Do sieci generacji rozproszonej należeć mogą np. prosumenci, kooperatywy energetyczne czy elektrownie komunalne.

    Energia końcowa (EK) – wskaźnik w świadectwie charakterystyki energetycznej budynku. Określa ilość energii, którą należy zakupić, tj. potrzebnej do ogrzewania, przygotowania ciepłej wody użytkowej, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji. Ściślej, jest to energia w przeliczeniu na 1 m² na rok. Wyrażana jest w kWh/(m²·rok). Jeżeli ciepło jest wytwarzane na miejscu, wartość energii końcowej uwzględnia również pewną nadwyżkę spowodowaną faktem, iż przetwarzanie energii z paliw wiąże się ze stratami w jej uzyskaniu, np. system ogrzewania ma określoną sprawność.

    Energia geotermalna (energia geotermiczna, geotermia) − energia termiczna skał znajdujących się we wnętrzu Ziemi, zaliczana do odnawialnych źródeł energii. Jest pobierana za pomocą odwiertów, do których wtłaczana jest chłodna woda i odbierana gorąca po wymianie ciepła z gorącymi skałami. Służy również jako naturalne źródło ciepła w źródłach termalnych.

    Postulat 100% energii odnawialnej pojawił się w związku z globalnym ociepleniem i innymi problemami ekologicznymi (np. zanieczyszczeniem powietrza) oraz gospodarczymi (np. wyczerpywanie się energetycznych surowców nieodnawialnych). Wzrost wykorzystywania odnawialnych źródeł energii następuje znacznie szybciej, niż ktokolwiek to przewidywał. Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu stwierdził, że jest niewiele technologicznych granic integracji portfela technologii odnawialnych źródeł energii, aby zapewnić z nich większość całkowitego światowego zapotrzebowania na energię. Mark Z. Jacobson twierdzi, że rozpoczęcie produkcji całej nowej energii tylko z wiatru, energii słonecznej oraz energii wodnej jest możliwe w 2030 r., a istniejący system dostaw energii może zostać zastąpiony całkowicie do 2050 r. Przeszkody w realizacji planu 100% energii odnawialnej są postrzegane jako "przede wszystkim społeczne i polityczne, a nie technologiczne lub ekonomiczne". Jacobson wskazuje, że koszty energii z wiatru, słońca, wody powinny być podobne do dzisiejszych kosztów energii. Europejska Rada ds. Energii Odnawialnej (EREC) wskzuje, że Unia Europejska może do 2050 zmniejszyć emisję gazów cieplarnianych o ponad 90% jeśli cała produkcję energii przestawi na źródła odnawialne. Energooszczędne zagospodarowanie terenu – problematyka dotykająca dziedzin nauki takich jak: architektura, urbanistyka, inżynieria środowiska, energetyka itp. Uwzględnia specyficzne wymogi przestrzenne dotyczące budownictwa pasywnego i ekologicznego wraz z efektywnym wykorzystaniem terenu w celu uzyskania jak największej ilości energii ze źródeł odnawialnych. Planując energooszczędne zagospodarowanie terenu należy zwrócić uwagę na wiele czynników związanych z tym tematem. Można wymienić czynności, które trzeba dokonać, aby ukształtować zrównoważone otoczenie:

    Parytet sieci (ang. grid parity) to określenie sytuacji, w której nowe źródło energii może dostarczać energii elektrycznej po koszcie uśrednionym mniejszym albo równym kosztowi nabycia energii w sieci energetycznej. Termin ten jest najczęściej używany w dyskusjach na temat nowych instalacji odnawialnych źródeł energii, w szczególności nowych technologii produkcji energii z biomasy, wiatrowej i słonecznej, które obecnie wchodzą na rynek. Kogeneracja rozproszona - skojarzone wytwarzanie energii elektrycznej i cieplnej w układach położonych w bezpośrednim sąsiedztwie odbiorców energii, także z wykorzystanie odnawialnych źródeł energii. Jest przeciwieństwem systemu zaopatrzenia w energię cieplną i elektryczną z jednej centralnej elektrociepłowni. Zaletą kogeneracji rozproszonej jest uniknięcie kosztów rozbudowy sieci cieplnej i związanych z eksploatacją tej sieci strat ciepła. Rozproszenie źródeł energii (dywersyfikacja) zwiększa bezpieczeństwo energetyczne na obszarze jej stosowania.

    Taryfa gwarantowana (ang. feed-in tariff, FIT) – mechanizm polityki państwa mający na celu przyspieszenie inwestycji w zakresie technologii energii odnawialnych. Mechanizm ten przyczynia się do osiągnięcia celu poprzez oferowanie długoterminowych kontraktów dla producentów energii odnawialnej, zwykle na podstawie kosztów wytwarzania poszczególnych technologii. Technologie takie jak na przykład energia wiatrowa, otrzymują niższą cenę za kWh, natomiast ogniwom słonecznym i elektrowniom wykorzystującym energię pływów morskich oferuje się wyższą cenę, co odzwierciedla wyższe koszty. Ponadto taryfy często zawierają „taryfową degresję” – mechanizm, zgodnie z którym cena (lub taryfa) spada w czasie. Robi się to w celu monitorowania oraz zachęcania do obniżania kosztów technologii. Celem taryf jest oferowanie rekompensaty kosztów produkcji energii ze źródeł odnawialnych, zapewniając gwarancję ceny oraz długoterminowe kontrakty, które wspierają finansowanie inwestycji w energię odnawialną.

    Dodano: 19.07.2010. 01:17  


    Najnowsze