• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nadmierne połowy nie służą rybiej różnorodności

    20.07.2011. 11:47
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Zbyt intensywne połowy ryb niszczą różnorodność genetyczną gatunków w większym stopniu, niż do tej pory sądzono - ustalili badacze ze Stanów Zjednoczonych.

    Do niedawna świat nauki uważał, że nawet uszczuplone przez rybołówstwo gatunki pozostaną genetycznie zróżnicowane, gdyż w każdym z nich i tak istnieją miliony osobników. Tezie tej przyjrzeli się Malin Pinsky i Stephen Palumbi z Uniwersytetu Stanforda w Kalifornii. Zgromadzili dane na temat zmienności genetycznej 37 gatunków ryb objętych intensywnymi połowami i porównali ją ze zmiennością 51 gatunków, które nie są aż tak poszukiwane przez rybaków.

    Okazało się, że pierwsza grupa miała średnio o 18 proc. mniej wariantów genotypu niż ryby z grupy drugiej. "Wbrew temu, czego oczekiwaliśmy, wygląda na to, że wpływ intensywnych połowów na różnorodność genetyczną jest problemem powszechnym" - ocenił Pinsky.

    Spadek zmienności o 18 proc. może wydawać się błahy, zważywszy na to, że badane gatunki mogły ucierpieć z powodu wielu załamań populacji. Jednak szeroko zakrojone połowy trwają zaledwie od kilku dekad, więc jeśli będą kontynuowane, mogą przyczynić się do dalszej degradacji gatunków - dodaje badacz.

    Tymczasem w Los Angeles na Uniwersytecie Kalifornijskim inni naukowcy wróżą rybom mroczną przyszłość. Przyjrzeli się przedstawicielom różnych gatunków, żeby sprawdzić, jak z czasem zmieniają się rozmiary ryb, a następnie wyodrębnili te najintensywniej poławiane. Zaobserwowali, że gatunki z wyjątkowo szybkimi zmianami ewolucyjnymi są szczególnie poszukiwane przez rybaków.

    Przy założeniu, że zmiany rozmiarów ryb prowadzą do zmian innych ekologicznie istotnych cech, oznacza to, że rybołówstwo uderza w najaktywniejsze ewolucyjnie ryby - uważa Michael Alfaro z Uniwersytetu Kalifornijskiego. Może to prowadzić do znacznego zubożenia gatunków. Dlatego biolodzy apelują o rozważniejsze zarządzanie połowami, np. o skrócenie sezonów połowu ryb czy zwiększenie liczby miejsc wolnych od połowów - podaje serwis "New Scientist".

    PAP - Nauka w Polsce

    mrt/ agt/

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Erozja genetyczna – proces zmniejszania się puli genowej populacji, utrata różnorodności genetycznej, czyli eliminacja rzadkich alleli na skutek dryfu genetycznego i inbredu. Proces może zachodzić w populacjach organizmów dziko żyjących, jak i gatunków uprawianych roślin oraz hodowanych zwierząt. Proces utraty alleli zachodzi naturalnie, będąc elementem ewolucji biologicznej, jednak za erozję genetyczną uznaje się utratę każdego z alleli, który może być odpowiedzialny za adaptację do lokalnego środowiska, ułatwiać zabiegi rolnicze albo umożliwiać zaspokojenie potrzeb konsumentów. W przypadku odpowiednio dużych populacji utrata zmienności równoważona jest przez sukcesywnie następujące mutacje. W przypadku populacji o niedostatecznej liczebności ryzyko utraty zmienności genetycznej rośnie proporcjonalnie do wysokiej zmienności liczby potomstwa, nierówności w proporcji płci i zmienności liczebności populacji. Zmienność genetyczna – naturalne różnice sekwencji DNA (genotypu) organizmów jednego gatunku. Różnice te mogą powodować zmiany w budowie białek lub czasie i miejscu ich wytwarzania, w efekcie prowadząc do różnic w fenotypie, np. inne ubarwienie sierści, różna odporność na zmiany temperatury, zdolność (lub jej brak) do trawienia laktozy. Wiele cech, które są zróżnicowane genetycznie prawdopodobnie nie ma wpływu na przeżycie organizmów (np. kolor oczu u ludzi), ale zmienność genetyczna cech, które mogą wpłynąć na przystosowanie organizmów, to „paliwo” ewolucji. Organizmy mogą się też różnić nie kodującymi sekwencjami DNA. Takie różnice nie mają znanego nam wpływu na fenotyp, ale są użyteczne w analizie zmienności genetycznej przez biologów. Różnorodność genetyczna – jedna z trzech form różnorodności biologicznej wyróżnianych przez IUCN. Określa, mierzony na różne sposoby, poziom zmienności genetycznej w obrębie populacji. Najczęściej jest wyrażana jako różnorodność alleliczna, czyli średnia liczba i względna częstość alleli na locus. Jest podstawowym źródłem różnorodności biologicznej.

    Gatunki alopatryczne, gatunki allopatryczne – pary lub zespoły identycznych morfologicznie gatunków izolowanych geograficznie, o zasięgach nie stykających się ze sobą. Zasięg występowania gatunków może się jednak zmieniać i z czasem gatunki alopatryczne mogą się przekształcić w gatunki sympatryczne lub gatunki parapatryczne, czyli w gatunki o zasięgach zachodzących na siebie lub stykających się. Nowe gatunki ptaków opisane po 1990 roku: Wymieniono jedynie nowo opisane (od roku 1990) gatunki ptaków żyjące lub wymarłe w czasach współczesnych (nowożytnych). Ponadto, w szczególności w ostatnim okresie, pojawia się szereg nowych gatunków ptaków będących wynikiem wyodrębnienia z innych gatunków (np. poprzez podniesienie form, traktowanych do niedawna np. jako podgatunki, do rangi gatunków). W literaturze ornitologicznej te nowo wyodrębnione gatunki nazywa się bardzo często splitami. Proces w odwrotnym kierunku zachodzi w o wiele mniejszym nasileniu. Powyższe procesy kształtują liczbę uznawanych gatunków ptaków na świecie.

    Hodowla szczegółowa drzew i krzewów leśnych opiera się na zasadzie uwzględniającej rolę gatunków w drzewostanie i nie stawia wyraźnych różnic pomiędzy określonymi grupami drzew. Zaliczenie np. dębu lub buka do gatunków głównych nie wyklucza możliwości występowania tych gatunków w niektórych drzewostanach w charakterze gatunków domieszkowych, a nawet gatunków pomocniczych. Gatunki zaliczane do domieszkowych jak np. grab czy klon mogą tylko wyjątkowo awansować do gatunków głównych, częściej natomiast będą pełniły rolę gatunków pomocniczych. Zmienność – zróżnicowanie cech osobników w obrębie jednej populacji lub gatunku; może być uwarunkowana czynnikami genetycznymi i środowiskowymi. Miarą zmienności jest różnorodność cech genotypowych i fenotypowych organizmów.

    Haplochromini – najliczniejsza grupa pielęgnic afrykańskich obejmująca około 80% zaliczanych do nich gatunków, klasyfikowana w randze plemienia. Ryby te stanowią szczególny obiekt zainteresowania biologów ewolucyjnych oraz akwarystów. Pierwszych interesuje głównie filogeneza tej grupy pielęgnic i ich szybka radiacja adaptacyjna, która doprowadziła do wytworzenia konwergentnych cech u gatunków ewoluujących w różnych jeziorach, a drugich różnorodność gatunków, ich biologia i etologia. Znaczący wkład w poznanie tej grupy pielęgnic wniosła Ethelwynn Trewavas. Olophoeus − rodzaj chrząszcza z rodziny sprężykowatych. Rodzaj początkowo, gdy został stworzony przez Candezego, zawierał tylko 1 gatunek (Olophoeus gibbus Candèze, 1859). Tak samo skatalogował go w 1891 r., jednakże już 15 lat później Schwarz umieścił w nim 9 gatunków. Za następne 19 lat,czyli w 1925, Schenkling uznał, że rodzaj zawiera 14 gatunków. Lista ta nadal rosła − w 1947 dzięki Burgeonowi osiągnęła 20 gatunków, z czego połowa był to gatunki nowo opisane. Kolejne 2 gatunki opisał 11 lat później Basilewsky, dokonując poza tym powtórnego opisu rodzaju. Badacz ten jest również autorem klucza do identyfikacji poszczególnych gatunków. W 1974 do rodzaju włączono 4 nowe gatunki (Girard). Casari w 2008 wymienia ich w sumie 35.

    Ochrona gatunkowa roślin – prawny sposób zabezpieczenia rzadko występujących gatunków dziko rosnących roślin zagrożonych wyginięciem. Gatunków chronionych nie wolno niszczyć, zrywać, zbierać, niszczyć ich siedlisk, sprzedawać, nabywać, przewozić przez granicę państwa itp. Dla gatunków ściśle chronionych na odstępstwo od takiego zakazu może wyjątkowo wyrazić zgodę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, dla gatunków częściowo chronionych - Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Gatunki częściowo chronionych gatunków roślin mogą być dopuszczone do limitowanego (za zezwoleniem wojewody) zbioru na potrzeby ziołolecznictwa.

    Przyłów (ang. by-catch) – wszystkie zwierzęta niestanowiące celu, a złapane podczas odłowów lub połowów konkretnych gatunków użytkowych. Termin ten stosowany jest zwykle w rybołówstwie w odniesieniu do zwierząt złapanych w sieci lub na haki. Główną przyczyną dużego przyłowu jest stosowanie nieselektywnych metod łowienia.

    Gatunek morfologiczny (morphospecies) – gatunek wyróżniony wyłącznie na podstawie cech morfologicznych, grupa podobnych do siebie osobników wyraźnie odróżniających się od pozostałych. Precyzyjne wyróżnienie gatunku nie może się ograniczać do cech morfologicznych, ale wymaga też dogłębnej znajomości sposobu życia, rozrodu, rozwoju, ekologii i zachowania. Gatunki morfologiczne mogą być politypowe, czasem okazuje się, że taki gatunek jest parą gatunków bliźniaczych, o wyraźnie zaznaczonej barierze rozrodczej. Współcześnie ustalaniem gatunków morfologicznych zajmuje się fenetyka, a ustalaniem ich hierarchii – taksonomia. %C5%9Al%C4%99%C5%BCa%C5%84ski Park Krajobrazowy (spis flory): Na terenie Ślężańskiego Parku Krajobrazowego stwierdzono 1 gatunek krasnorostu, 268 gatunków mszaków (3 gatunki glewików, 66 gatunków wątrobowców i 199 gatunków mchów), 17 gatunków paprotników (4 gatunki skrzypów i 13 gatunków paproci), 392 gatunki nasiennych (8 gatunków szpilkowych, 281 gatunków dwuliściennych i 103 gatunki jednoliściennych), 78 gatunków porostów i 67 gatunków śluzowców.


    Anoplischius − rodzaj chrząszcza z rodziny sprężykowatych, stworzony w 1857 przez Candèze. Badacz umieścił w nim wtedy 41 gatunków, w tym 39 nowych i 2 przeniesione z innych rodzajów. Liczba umieszczanych w rodzaju gatunków rosła, specjaliści odkrywali coraz to nowe gatunki. Champion odkrył 8 z nich. W 1906 do rodzaju zaliczano już 94 gatunków. Podzielono je też na 3 grupy, a w obrębie rodzaju wyróżniono podrodzaj Cyathodera. Podobnie jak w przypadku kilku immych spokrewnionych rodzajów, w 1921 r. Hyslop ustanowił gatunek typowy, wybierając nań Anoplischius pallidipes Candèze, 1859. 4 lata później rodzaj liczył już 102 gatunki, ale w 1944 Blackwelder umieścił ich o 1 mniej. Obecnie do rodzaju zalicza się około 110 gatunków. Storczykowate (Orchidaceae Juss.) – rodzina roślin obejmująca około 21.950 – 26.049 obecnie zaakceptowanych gatunków bylin (samożywnych i myko-hetkerotroficznych), zgrupowanych w 880 rodzajach. Jest jedną z najbogatszych w gatunki rodzin roślin wyższych, na równi z rodziną astrowatych (Asteraceae). Obecnie nie jest rozstrzygnięte, która z tych dwóch rodzin jest większa, ze względu na ciągłe zmiany w ich klasyfikacji. Jednakże bez względu na dokładną liczbę gatunków storczykowatych – jest ich dwa razy więcej od liczby gatunków ptaków oraz cztery razy więcej od liczby gatunków ssaków. Do najbardziej zróżnicowanych rodzajów należą: Bulbophyllum (ok. 2000 gatunków), Epidendrum (ok. 1500 gatunków), Dendrobium (ok. 1400 gatunków) oraz Pleurothallis (ok. 1000 gatunków). W Polsce, w stanie dzikim, występuje około 50 gatunków z 24 rodzajów i wszystkie one podlegają ścisłej ochronie gatunkowej.

    Dodano: 20.07.2011. 11:47  


    Najnowsze