• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Naukowcy odkryli cztery nowe chrząszcze bogatkowate

    05.08.2011. 15:49
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Dwuosobowy zespół badawczy z Czech odkrył cztery nowe gatunki bogatkowatych (Buprestidae). Badania, których wyniki opublikowano w czasopiśmie ZooKeys ujawniają, że rodzaj Philanthaxia, którego pierwszy opis został sporządzony w 1864 r. przez Deyrolle i zrewidowany później przez czeskiego naukowca Svatopluka B?lýego w 1997 r., żyje zasadniczo w strefie orientalnej, za wyjątkiem kilku gatunków, które docierają do regionu australazjatyckiego. Odkrycie powiększyło łączną liczbę gatunków z rodzaju Philanthaxia do 65.

    "Wszystkie nowe gatunki należą do rodzaju Philanthaxia" - wyjaśnia współautor Oto Nakládal z Wydziału Ochrony Lasów i Zarządzania Zwierzyną Czeskiego Uniwersytetu Przyrodniczego w Pradze, który współpracował z naczelnym autorem dr B?lým z tej samej uczelni. "Przed publikacją wyników tych badań znanych było 61 gatunków z tego rodzaju. Obecnie obejmuje on 65 gatunków o dystrybucji głównie południowo-wschodnio-azjatyckiej, za wyjątkiem 2 gatunków, które docierają do regionu australazjatyckiego."

    W Tajlandii występuje nowy gatunek P. pseudoaenea, a na indonezyjskich wyspach Borneo, Lombok i Sumatra występują gatunki takie jak P. jakli, P. chalcogenioides i P. lombokana. Tandem wskazuje, że biologia wszystkich tych gatunków jest nieznana, podobnie jak ich rośliny żywiciele, ponieważ wszystkie okazy zebrano od ludności lokalnej.

    Naukowcy piszą w artykule, że P. pseudoaenea należy do grupy gatunków z płaskimi lub odciśniętymi czołami, szerokim skutellum i silnie zakrzywionymi pazurami kończącymi stopy. Philanthaxia jakli to członek grupy gatunków o podobnych czołach i skutellum, prostych pazurach kończących stopy i złoto-zielonym ubarwieniu grzbietowym. Philanthaxia chalcogenoides przypomina niektóre gatunki z rodzaju Chalcogenia (Anthaxiini) kształtem ciała, ubarwieniem i wyraźnym efektem lustra pokrywy skrzydłowej. Odróżnia się od innych chrząszczy należących do tej grupy dziwną rzeźbą pronotum oraz wyjątkowym efektem lustra wzdłuż szwu pokrywy skrzydłowej. Philanthaxia lombokana jest częścią grupy gatunków o prostych pazurach kończących stopy, szerokich spłaszczonych czołach i szerokim skutellum.

    Naukowcy opisali również dymorfizm płciowy Philanthaxia iris, gatunku opisanego początkowo na postawie jednej samicy z indonezyjskiej wyspy Jawa, gdyż w owym czasie nie odnotowano męskich okazów. Dzięki temu, że lokalny kolekcjoner miał okaz z Jawy, zespół mógł opisać samca.

    Nazwa tej rodziny chrząszczy wywodzi się od ich lśniących, błyszczących kolorów i niezwykłych korpusów. Są średniej wielkości, która wacha się od 6,2 mm do 9,8 mm o subeliptycznych i umiarkowanie wypukłych kształtach. Powierzchnie ich grzbietów są czarno-brązowe lub czarno-brązowe z odcieniem fioletu po bokach. Czułki i kończyny są czarno-fioletowe, a powierzchnia odwłoka jest brązowa, podczas gdy powierzchnia brzuszna jest czarno-fioletowa.

    Naukowcy na całym świecie szybko dostrzegli, że katalogi "gorących punktów" bioróżnorodności, takich jak Azja Południowo-Wschodnia, odgrywają ogromną rolę ze względu na zwiększające się tempo wymierania, wywoływane szybkimi zmianami w naturalnych siedliskach.

    Wiele gatunków jest zagrożonych lub wymarło zanim społeczność naukowa mogła je poznać - twierdzą eksperci.

    "Człowiek nie jest nawet w stanie oszacować realnych strat związanych z wymieraniem gatunków - zauważa dr Nakládal - ponieważ każdy pojedynczy gatunek jest, co do zasady, owocem milionów lat ewolucji i adaptacji, a przez to pełni wyjątkową rolę w ekosystemach."

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Olophoeus − rodzaj chrząszcza z rodziny sprężykowatych. Rodzaj początkowo, gdy został stworzony przez Candezego, zawierał tylko 1 gatunek (Olophoeus gibbus Candèze, 1859). Tak samo skatalogował go w 1891 r., jednakże już 15 lat później Schwarz umieścił w nim 9 gatunków. Za następne 19 lat,czyli w 1925, Schenkling uznał, że rodzaj zawiera 14 gatunków. Lista ta nadal rosła − w 1947 dzięki Burgeonowi osiągnęła 20 gatunków, z czego połowa był to gatunki nowo opisane. Kolejne 2 gatunki opisał 11 lat później Basilewsky, dokonując poza tym powtórnego opisu rodzaju. Badacz ten jest również autorem klucza do identyfikacji poszczególnych gatunków. W 1974 do rodzaju włączono 4 nowe gatunki (Girard). Casari w 2008 wymienia ich w sumie 35. Anoplischius − rodzaj chrząszcza z rodziny sprężykowatych, stworzony w 1857 przez Candèze. Badacz umieścił w nim wtedy 41 gatunków, w tym 39 nowych i 2 przeniesione z innych rodzajów. Liczba umieszczanych w rodzaju gatunków rosła, specjaliści odkrywali coraz to nowe gatunki. Champion odkrył 8 z nich. W 1906 do rodzaju zaliczano już 94 gatunków. Podzielono je też na 3 grupy, a w obrębie rodzaju wyróżniono podrodzaj Cyathodera. Podobnie jak w przypadku kilku immych spokrewnionych rodzajów, w 1921 r. Hyslop ustanowił gatunek typowy, wybierając nań Anoplischius pallidipes Candèze, 1859. 4 lata później rodzaj liczył już 102 gatunki, ale w 1944 Blackwelder umieścił ich o 1 mniej. Obecnie do rodzaju zalicza się około 110 gatunków. Pseudanophthalmus – rodzaj chrząszczy z rodziny biegaczowatych. Do rodzaju należy około 250 gatunków, z czego blisko połowa (103 gatunki) nie została jeszcze nazwana. Są to małe (3–8 mm długości), ślepe, czerwonobrązowe owady. W zdecydowanej większości są organizmami jaskiniowymi (stygobiontami). Kilka gatunków, w tym tylko jeden północnoamerykański (Pseudanophthalmus sylvaticus), jest geobiontami. Dziesiątki gatunków o często ograniczonym do pojedynczej jaskini zasięgu występowania stanowią klasyczny przykład specjacji organizmów jaskiniowych.

    Begonia, ukośnica (Begonia L.) – rodzaj roślin z rodziny begoniowatych obejmujący według różnych autorów 1200–1500 gatunków. Występują na wszystkich, z wyjątkiem Australii obszarach tropikalnych i subtropikalnych kuli ziemskiej, najliczniejsza grupa gatunków występuje w Ameryce Południowej. Jest to jeden z najbardziej obfitujących w gatunki rodzajów roślin. Należą do niego popularne na całym świecie rośliny ozdobne. Nazwa rodzaju pochodzi od nazwiska francuskiego botanika M. Begona. Gatunkiem typowym jest Begonia obliqua L.. Tomistoma – rodzaj krokodyli z grupy Tomistominae. Należy do niego współczesny krokodyl gawialowy, do Tomistoma przypisywano również wiele gatunków wymarłych, takich jak T. lusitanicum, T. petrolicum, T. calaritanum, T. taiwanicum, T. lyceense, T. champsoides, T. gaudense, T. dowsoni, nienazwany dotąd formalnie „T. pengheunsis” oraz wiele gatunków z eocenu północnej Afryki. Przynależność większości z nich do rodzaju Tomistoma jest jednak wątpliwa – gatunek T. machikanense został przeniesiony do odrębnego rodzaju Toyotamaphimeia, a wiele pozostałych może w rzeczywistości należeć do innych rodzajów, takich jak Gavialosuchus, lub być synonimami innych gatunków. Rodzaj Tomistoma jest znany w zapisie kopalnym od miocenu, choć niektóre gatunki o wątpliwej przynależności do tego rodzaju żyły już w eocenie. Przypisywano do niego gatunki występujące niemal na całym świecie; jedyny współczesny przedstawiciel, T. schlegelii, żyje w Azji Południowo-Wschodniej.

    Owady Polski: Liczba gatunków owadów (Insecta) występujących w Polsce nie jest dokładnie poznana. Na podstawie dotychczasowych opublikowanych danych można ją szacować na około 28–34 tysięcy gatunków. Dokładna liczba nie jest znana, ze względu na brak wystarczających badań faunistycznych w wielu grupach owadów. W najnowszym, całościowym zestawieniu Andrzejewskiego i Weigle (Różnorodność biologiczna Polski) wymieniana jest liczba 26 579 zarejestrowanych gatunków. Jednakże w niektórych grupach szacuje się większą liczbę gatunków, przykładowo wśród Hymenoptera opisano z Polski 6 tys., a szacuje się, że występuje 9 tys. Każdego roku opisywane są kolejne, nowe dla fauny Polski gatunki owadów. Liczba gatunków owadów występujących w Polsce zmienia się z trzech powodów: Lista ptaków Europy − lista gatunków ptaków stale zasiedlających Europę albo regularnie lub okresowo się w niej pojawiających. Według danych z 2008 roku są to 902 gatunki, w tym 19 introdukowanych. Aktualnie introdukowanych jest 20 gatunków. Poniższa lista nie prezentuje gatunków wymarłych: alki olbrzymiej, ostrygojada kanaryjskiego oraz frankolina obrożnego, który potem został jednak introdukowany w Toskanii. Liczba gatunków, które kiedykolwiek były w Europie spotykane, ale niekoniecznie tu występują, wynosi 872 gatunki. Do listy należą ptaki z 23 rzędów:

    Storczykowate (Orchidaceae Juss.) – rodzina roślin obejmująca około 21.950 – 26.049 obecnie zaakceptowanych gatunków bylin (samożywnych i myko-hetkerotroficznych), zgrupowanych w 880 rodzajach. Jest jedną z najbogatszych w gatunki rodzin roślin wyższych, na równi z rodziną astrowatych (Asteraceae). Obecnie nie jest rozstrzygnięte, która z tych dwóch rodzin jest większa, ze względu na ciągłe zmiany w ich klasyfikacji. Jednakże bez względu na dokładną liczbę gatunków storczykowatych – jest ich dwa razy więcej od liczby gatunków ptaków oraz cztery razy więcej od liczby gatunków ssaków. Do najbardziej zróżnicowanych rodzajów należą: Bulbophyllum (ok. 2000 gatunków), Epidendrum (ok. 1500 gatunków), Dendrobium (ok. 1400 gatunków) oraz Pleurothallis (ok. 1000 gatunków). W Polsce, w stanie dzikim, występuje około 50 gatunków z 24 rodzajów i wszystkie one podlegają ścisłej ochronie gatunkowej. Tomka (Anthoxanthum L.) – rodzaj roślin należący do rodziny wiechlinowatych. Należy do niego ok. 50 gatunków występujących w chłodnym i umiarkowanym klimacie obu półkul oraz na terenach górskich w strefie międzyzwrotnikowej. Gatunkiem typowym jest Anthoxanthum odoratum L. Dawniej na podstawie kryterium różnic w budowie morfologicznej kwiatostanu niektóre rośliny klasyfikowane były do odrębnego rodzaju turówka (Hierochloë). Ze względu na ścisłe pokrewieństwo i istnienie gatunków o pośredniej budowie kwiatostanu – w niektórych ujęciach systematycznych kwestionowane jest rozdzielanie tych rodzajów i wszystkie te rośliny włączane są do rodzaju Anthoxanthum. Wszystkie gatunki rodzaju cechują się zawartością i zapachem kumaryny.

    Kostrzewa (Festuca L.) – rodzaj roślin należący do rodziny wiechlinowatych. Należy do niego ok. 450 gatunków występujących w strefie klimatu umiarkowanego na całym świecie, w strefie międzyzwrotnikowej gatunki z tego rodzaju rosną w górach. W obrębie rodzaju wyróżnia się wiele gatunków zbiorowych, wiele taksonów jest morfologicznie bardzo podobnych. Ważnymi cechami diagnostycznymi jest układ pasm sklerenchymy na przekroju poprzecznym liścia oraz sposób rozgałęziania się pędów wegetatywnych (śródpochwowe lub pozapochwowe). Gatunkiem typowym jest Festuca ovina L.

    Agrilus – rodzaj chrząszcza z rodziny bogatkowatych. Rozwój larwalny większości przedstawicieli rodzaju przebiega w zdrewniałych organach drzew i krzewów. Niektóre gatunki uważa się za szkodniki, mogą one niszczyć na przykład dęby. Agrislus sp., obok Chrysobothris sp., jest jednym z dwóch kosmopolitycznych rodzajów w obrębie rodziny bogatkowatych. Do 2010 roku opisano blisko 3000 gatunków rozsiedlonych we wszystkich krainach zoogeograficznych. W Polsce występuje 30 gatunków. Jeden z nich, opiętek białowieski, wpisany został do Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt jako gatunek zagrożony (kategoria EN).

    Ochrona gatunkowa roślin – prawny sposób zabezpieczenia rzadko występujących gatunków dziko rosnących roślin zagrożonych wyginięciem. Gatunków chronionych nie wolno niszczyć, zrywać, zbierać, niszczyć ich siedlisk, sprzedawać, nabywać, przewozić przez granicę państwa itp. Dla gatunków ściśle chronionych na odstępstwo od takiego zakazu może wyjątkowo wyrazić zgodę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, dla gatunków częściowo chronionych - Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Gatunki częściowo chronionych gatunków roślin mogą być dopuszczone do limitowanego (za zezwoleniem wojewody) zbioru na potrzeby ziołolecznictwa. Persicaria – rodzaj roślin z rodziny rdestowatych. Jego ujęcie systematyczne jest różne u różnych autorów. Dawniej zaliczane tu rośliny włączane były do rodzaju rdest (Polygonum). Współcześnie do rodzaju Persicaria w zależności od ujęcia należy ok. 100 do 150 gatunków. Występują one niemal na całym świecie. W Polsce rośnie w stanie dzikim 8 gatunków. W polskojęzycznych publikacjach należące do tego rodzaju rośliny tradycyjnie określane są jako „rdesty”. Wyjątkowo rodzaj nazywany jest polską nazwą „persikaria”, jednak brak źródeł dla odpowiednich nazw gatunkowych.

    Dodano: 05.08.2011. 15:49  


    Najnowsze