• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Naukowcy odkrywają tajemnicę migracji tarliskowych węgorzy

    15.10.2009. 15:12
    opublikowane przez: Maksymilian Gajda

    Śledzenie ruchów poszczególnych ryb w oceanach nie jest łatwe, ale międzynarodowa grupa naukowców właśnie tego dokonała. Wyniki badań, opublikowane w czasopiśmie Science, pokazują, w jaki sposób naukowcom udało się śledzić grupę europejskich węgorzy przez pierwsze 1.300 km w ich podróży liczącej 5.000 km. Badania stanowią część projektu EELIAD (Europejskie węgorze w Atlantyku - ocena spadku ich liczebności), dofinansowanego z tematu "Środowisko" Siódmego Programu Ramowego (7PR) UE. Projekt EELIAD, którego zakończenie przewidziano na 2012 r., uzyskał wsparcie finansowe w kwocie ponad 2,6 mln EUR.

    Naukowcy z Danii, Irlandii, Kanady, Norwegii, USA i Wlk. Brytanii badali europejskie węgorze (Anguilla anguilla), które rozpoczęły swój doroczny rytuał godowy. Kilka węgorzy płynących od wybrzeży Irlandii do Morza Sargassowego, które znajduje się w pobliżu Bermudów, na środku Północnego Oceanu Atlantyckiego, zostało oznakowanych za pomocą zminiaturyzowanych nadajników satelitarnych - zwanych PSAT (z ang. pop-up satellite archival tags) - aby pomóc naukowcom zmapować pierwszą część ich wyprawy.

    Informacje zebrane w ramach badań pogłębiają wiedzę na temat kierunku i głębokości płynięcia oraz migracyjnego zachowania węgorzy. Wyniki dają również wyobrażenie o różnych środowiskach, przez które przebywają węgorze w czasie swojej podróży.

    Naukowcy, których prace koordynował profesor David Righton z Ośrodka Nauk o Środowisku, Rybołówstwie i Akwakulturze (Cefas) w Wlk. Brytanii, odkryli, że węgorze nocą pozostawały w ciepłej warstwie powierzchniowej (na głębokości od 200 do 300 metrów), natomiast w ciągu dnia zanurzały się w chłodniejszych wodach na głębokości do 1.000 metrów. Zdaniem naukowców ciepła woda w nocy najwyraźniej wspomaga organizm węgorza, aby utrzymać metabolizm i aktywność związaną z pływaniem.

    Odkrycia sugerują również, że chłodniejsza woda w ciągu dnia może utrzymywać pod kontrolą rozwój organów reprodukcyjnych węgorzy. Innymi słowy, ich organy reprodukcyjne rozwijają się, kiedy ryby docierają do ciepłych, tropikalnych wód Morza Sargassowego i wreszcie odbywają tarło.

    "To całkowicie nowa wiedza i możemy jedynie przypuszczać dlaczego węgorze zachowują się w ten sposób. Przyjmujemy hipotezę, że zaobserwowany model może być odzwierciedleniem termoregulacji" - wyjaśnia profesor Righton, współautor raportu z badań.

    "Węgorze przenoszą się na noc do cieplejszych wód, aby utrzymać stosunkowo wysokie tempo metabolizmu i płynięcia, a następnie schodzą do głębszych i chłodniejszych wód, aby opóźnić dojrzewanie ich gonad. To by oznaczało, że zachowują swój profil hydrodynamiczny przez większą część migracji i nie rozdymają się ikrą, co zwiększyłoby ich zapotrzebowanie na energię potrzebną do utrzymania się w ruchu."

    Naczelna autorka, dr Kim Aarestrup, starszy pracownik naukowy w Narodowym Instytucie Zasobów Wodnych przy Politechnice Duńskiej (DTU Aqua), powiedziała: "To znakomity wynik pod wieloma względami. Węgorze trudno śledzić po opuszczeniu przez nie europejskich wybrzeży, dlatego też ich zachowanie w czasie migracji tarliskowych stanowi niemal nieprzeniknioną zagadkę."

    Dr Aarestrup, która kierowała pracami nad znakowaniem w ramach projektu EELIAD, stwierdziła: "Wyniki badań pogłębiły wiedzę na temat migracji i zaskoczyły naukowców pod wieloma względami."

    Europejskie węgorze spędzają swoje pierwsze lata w rzekach, po czym wyruszają do morza, a następnie przez Ocean Atlantycki do Morza Sargassowego. Tam składają ikrę, z której wylęgają się przezroczyste larwy zwane leptocefal, z którymi następnie wyruszają w drogę powrotną do Europy, płynąc razem z prądami oceanicznymi. Kiedy larwy docierają na miejsce mają już postać małych szklistych węgorzy, które wpływają do europejskich rzek.

    Naukowcy zauważyli, że przyszłe postępy w satelitarnej technologii śledzenia pomogą im zaobserwować cały proces migracji tarliskowych.

    rdo: CORDIS

    informacji: EELIAD: http://www.eeliad.com/ Science: http://www.sciencemag.org/ DTU Aqua: http://www.aqua.dtu.dk/english.aspx Kategoria: Wyniki projektów
    Źródło danych: Science
    Referencje dokumentu: Aarestrup, K., et al (2009) Oceanic Spawning Migration of the European Eel (Anguilla anguilla).Science. 325: 1660. DOI: 10.1126/science.1178120.
    Indeks tematyczny: Koordynacja, wspólpraca; Ochrona srodowiska; Badania Naukowe; Zasoby morza, rybolówstwo; Przestrzeń kosmiczna & badania satelitarne RCN: 31361   W góre . O tym serwisie . Serwisy CORDIS . Helpdesk . © . Ważne informacje prawne Administratorem witryny CORDIS jest Urząd Publikacji

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Pomór węgorzy lub posocznica węgorzy (łac. morbus anguillarum) – bakteryjna choroba zakaźna węgorzy (łac. Anguilla anguilla) wód słodkich Europy Środkowej. Nie występuje u węgorzy zamieszkujących w morzach. CORDIS (Community Research and Development Information Service), Wspólnotowy Serwis Informacyjny Badań i Rozwoju jest bazą informacji na temat europejskiej działalności badawczo-rozwojowej. Stanowi oficjalne źródło informacji na potrzeby publikacji wszystkich zaproszeń do składania wniosków w ramach siódmego programu ramowego w dziedzinie badań i rozwoju technologicznego (7PR). CORDIS jest jednym z serwisów wydawnictwa Unii EuropejskiejUrzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich. Wibert z Gembloux lub Wibert z Gorze, również Gwibert lub Guibert, fr, Guibert de Gembloux (ur. przed 900 w Austrazji na terenach dzisiejszej Belgii, zm. 23 maja 962 w Gorze w Lotaryngii) – mnich, założyciel benedyktyńskiego opactwa w Gembloux, święty Kościoła katolickiego.

    Gwibert, Wibert — imię męskie pochodzenia germańskiego, złożone z elementów wig — "walka" i beorht — "jaskrawy". Patronem tego imienia jest św. Wibert (Gwibert), mnich w Gorze, zm. w 962 roku. Europejska Rada ds. Badań Naukowych (ERBN, ang. European Research Council, ERC) – niezależna instytucja mająca na celu wspieranie wysokiej jakości badań naukowych poprzez wspieranie najlepszych naukowców, inżynierów i pracowników akademickich, niezależnie od dziedziny badań. Działa w ramach siódmego programu ramowego Unii Europejskiej w dziedzinie badań naukowych. Ustanowiona w lutym 2007 roku na mocy decyzji Rady 2006/972/WE (Dz. Urz. UE L 400 z 19.12.2006).

    Hervey Bay – zatoka Oceanu Spokojnego u wybrzeży Australii. Jest ona miejscem podróży Humbaków z ciepłych wód Morza Koralowego do zimnych wód Arktyki. World Values Survey - projekt badawczy o zasięgu globalnym, którego głównym przedmiotem zainteresowania są wartości i przekonania, ich zmiany zachodzące w czasie i wpływ, jaki wywierają na życie społeczne i polityczne. Badania prowadzone są przez sieć naukowców działających na całym świecie, która od 1981 r. przeprowadziła szereg badań w niemal 100 krajach. Obecnie World Values Survey pozostaje głównym źródłem danych empirycznych na temat postaw, w tym wyznawanych wartości i przekonań, blisko 90% światowej populacji.

    Studia Europejskie - kwartalnik naukowy wydawany przez Centrum Europejskie Uniwersytetu Warszawskiego i upowszechniający informacje na temat założeń, przebiegu oraz rezultatów procesów integracji europejskiej. Periodyk jest miejscem prezentacji aktualnego stanu badań w zakresie europeistyki i studiów europejskich. Stanowi forum wymiany myśli i poglądów dla środowisk zajmujących się w Polsce szeroko rozumianą problematyką europejską. Kwartalnik znajduje się w wykazie czasopism punktowanych sporządzonym przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Redaktorem naczelnym "Studiów europejskich" jest Dariusz Milczarek. Międzynarodowa Rada Badań Morza (International Council for the Exploration of the Sea - ICES) - międzynarodowa organizacja założona 22 lipca 1902 w Kopenhadze w celu badania zasobów morskich północnego Atlantyku i mórz przyległych.

    Morze Litorynowe – czwarta faza rozwoju Bałtyku; po niej morze to przybrało dzisiejszy wygląd i charakter. Powstało, gdy wskutek dalszego ocieplenia klimatu lądolód skandynawski stopniał do końca (ok. 5,5 tys. lat temu). Poziom wód podniósł się wtedy na tyle, że dotychczasowe Jezioro Ancylusowe uzyskało ponownie połączenie z Morzem Północnym, stając się znów akwenem morskim. Napływ wód oceanicznych spowodował wzrost zasolenia i rozwój fauny słonowodnej. Jednym z typowych jej przedstawicieli był pobrzeżek (Littorina littorea), od którego morze wzięło swą nazwę. W rezultacie tej kolejnej transgresji Morze Litorynowe zwiększyło swą powierzchnię, czego dowodem są do dziś obecne na jego dnie zalane wówczas doliny i torfowiska. Temperatura u południowych brzegów Bałtyku była o 2-3 °C wyższa od dzisiejszej, był to najcieplejszy okres w historii Bałtyku. Linia brzegowa była silnie rozwinięta; współczesny kształt Morza Bałtyckiego jest wypadkową kształtu ówczesnego i zmian abrazyjnych, które dokonały się do dnia dzisiejszego. Etap Morza Litorynowego zakończył się około 4 tysięcy lat temu, kiedy cieśniny duńskie uległy znacznemu przewężeniu, ograniczając dopływ wód słonych z Morza Północnego. Zasolenie wód się wyraźnie zmniejszyło; takim słonawym akwenem morskim jest Bałtyk do dnia dzisiejszego. Obecne stadium rozwoju Bałtyku określane jest czasem mianem Morza Mya.

    Golnica – struga w woj. zachodniopomorskim, w powiecie łobeskim; lewobrzeżny dopływ rzeki Reskiej Węgorzy o długości 12 km.

    LCM - (ang. Laser Capture Microdissection) Laserowe Pozyskiwanie Mikroskrawków. Metoda pozwalająca na pozyskanie wybranych komórek z fragmentu tkanki. Charakterystyczną cechą metody jest termoplastyczna błona umieszczona nad/pod preparatem, po zwizualizowaniu tkanki pod mikroskopem i rozpoznaniu interesujących nas komórek, za pomocą lasera IR (infra red - podczerwony) następuje zmiękczenie błony, a następnie złączenie jej z komórkami tkanki. Metoda LCM została opracowana w 1996 roku w laboratoriach NIH (ang. National Health Institute) przez Michaela R. Emmert-Bucka i współpracowników. Pierwsza publikacja na ten temat pojawiła się w 1996 w listopadowym wydaniu Science Magazine (dokładnie: vol. 274, 8 Nov, 1996, strony 998-1001). Głębokość peryskopowa − maksymalna głębokość zanurzenia okrętu podwodnego, przy której możliwe jest obserwowanie powierzchni morza za pomocą peryskopu. Zwykle jest to kilka metrów pod powierzchnią. Okręt idący na głębokości peryskopowej trudniej jest wykryć niż wynurzony i, w razie spotkania z nieprzyjacielem, okręt ma możliwość zejścia na bezpieczniejszą głębokość w krótszym czasie. Jednocześnie, używając peryskopu, okręt podwodny może dość łatwo wykryć i obserwować inne jednostki.

    Psychologia poznawcza, nazywana niekiedy kognitywną (ang. cognitive psychology) – dziedzina psychologii zajmująca się problematyką poznawania przez człowieka otoczenia - tworzenia wiedzy o otoczeniu, która może być następnie wykorzystana w zachowaniu. Wiedzę przedstawia się jako struktury (reprezentacje umysłowe), a mechanizmy jej tworzenia jako procesy (procesy poznawcze), a całość zagadnienia - jako tworzenie i przekształcanie struktur poprzez procesy. Stąd też można stwierdzić, że psychologia poznawcza zajmuje się badaniem struktur i procesów poznawczych. Aktywność poznawczą opisuje się także jako przetwarzanie informacji przez system poznawczy (umysł) i stąd też można powiedzieć, że psychologia poznawcza zajmuje się badaniem organizacji i funkcjonowania umysłu. Zagadnieniami podstawowymi dla psychologii poznawczej zajmuje się również kognitywistyka (ang. cognitive science). Konferencja naukowa – spotkanie grupy naukowców, praktyków i osób zainteresowanych pewnym działem nauki. W ramach spotkania referowane są wyniki badań naukowych lub odbywa się seria krótkich wykładów monograficznych i dyskusji na określony temat. Konferencje, obok publikacji, są jedną z dwóch podstawowych form prezentowania i dyskutowania wyników badań naukowych. Wystąpienia na konferencjach naukowych, w których prezentuje się swoje wyniki badań są nazywane prezentacjami, komunikatami, doniesieniami wstępnymi, referatami. Materiały konferencji mogą być publikowane.

    Dodano: 15.10.2009. 15:12  


    Najnowsze