• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Naukowcy zbadają szczątki mamutów i turów z okolic Olsztyna

    11.01.2012. 00:33
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Naukowcy zbadają, ile lat mają ciosy mamutów i szczątki turów zgromadzone w Muzeum Przyrody w Olsztynie. Krakowscy eksperci będą badać fragmenty prehistorycznych zwierząt metodą radiowęglową, oznaczając izotopy węgla.



    Jak poinformował PAP kierownik Muzeum Przyrody w Olsztynie Marian Szymkiewicz naukowcy z Instytutu Systematyki i Ewolucji Zwierząt Polskiej Akademii Nauk w Krakowie pobrali zachowane fragmenty prehistorycznych zwierząt znajdujące się w olsztyńskiej placówce.

    "Byli bardzo zadowoleni, że te szczątki nie były konserwowane, gdyż konserwacja mogłaby zafałszować wynik badań. Szczątki zostaną zbadane w laboratorium radiowęglowym w Poznaniu. W ten sposób poznamy datowanie szczątków turów i mamutów znalezionych na obecnych terenach Warmii i Mazur" - powiedział Szymkiewicz.

    Wyjaśnił, że konserwacja czy klejenie szczątków zwierząt prehistorycznych może uniemożliwić właściwe ich datowanie, ponieważ klej używany do wzmocnienia fragmentów wnika w masę kostną fałszując wyniki. Wadą klejenia szczątków jest także to, że klej jest pochodzenia zwierzęcego.

    Badania krakowskich ekspertów to ogólnopolski projekt pod nazwą "Fauna ssaków polskich w późnym plejstocenie i holocenie".

    Wśród badanych przez naukowców z Krakowa szczątków prehistorycznych zwierząt jest cios mamuta znaleziony wiosną przy budowie drogi krajowej nr 7 koło Elbląga.

    Na to niezwykłe znalezisko - półmetrowy fragment ciosu natrafił pracownik firmy budowlanej, gdy na plac budowy przywieziono kruszywo z pobliskiej żwirowni.

    Oprócz ciosu w zbiorach olsztyńskiej placówki są także zęby trzonowe mamuta, skamieniała czaszka woła piżmowego, poroża reniferów oraz szczątki prażubra i tura.

    PAP - Nauka w Polsce

    ali/ abe/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Kidzina – wał plażowy utworzony przez organiczne szczątki wyrzucone przez fale na brzeg morza. Składa się głównie ze szczątków wodorostów morskich. Oprócz tego może zawierać szczątki zwierzęce, np. martwe ryby lub meduzy, muszle, a także bursztyn i szczątki pochodzące pierwotnie z lądu (np. drewno, szczątki lądowych bezkręgowców). Densignathus (z gr. "gruba szczęka") jest nazwą wczesnego czworonoga, którego szczątki odkryto w Red Hill w Pensylwanii. Najprawdopodobniej żył w późnym dewonie (famen), około 360 milionów lat temu. Jest to drugi po hynerpetonie wczesny kręgowiec lądowy znaleziony na tym stanowisku. Szczątki densygnata reprezentowane są jedynie przez pojedynczą żuchwę. Przez pewien czas nie było pewności czy omawiany fragment żuchwy, odnaleziony zaledwie 50 metrów od szczątków hynerpetona, nie należy właśnie do tego, czy do innego zwierzęcia. Wątpliwości zostały rozwiane, gdy natrafiono na właściwą żuchwę hynerpetona. Fakt ten pozwolił na wyodrębnienie rodzaju "Densignathus" Lametazaur (Lametasaurus indicus) – nazwa nadana chimerze złożonej ze szczątków kilku zwierząt. Nazwa "Lametasaurus" oznacza "jaszczur z formacji Lamet" i odnosi się do leżącej w Dżabalpur w Indiach formacji, w której odkryto szczątki tego domniemanego dinozaura. Holotyp składa się z fragmentów pancerza ankylozaura lub tytanozaura, zębów krokodyla i szczątków teropodów. Został opisany przez Matleya w 1921 jako teropod. Inne skamieliny przypisywane niegdyś lametazaurowi uważa się obecnie za należące do radżazaura. Ponieważ Lametasaurus okazał się chimerą, nazwa ta nie jest używana. Skamieliny na których podstawie opisano lametazaura pochodzą z mastrychtu (późna kreda).

    Klimatostratygrafia – dziedzina stratygrafii, stosowana w badaniach czwartorzędu (ostatnich 2,6 mln lat). Polega na obserwacji w osadach szczątków organicznych świadczących o charakterze zbiorowisk roślinnych i zwierzęcych oraz ich zmianach w czasie. Występowanie w kolejnych warstwach osadu szczątków organizmów, które miały określone wymagania termiczne i wilgotnościowe, pozwala na odtworzenie zmian warunków klimatycznych w okresie powstawania osadu. Tafonomia (gr. taphos – pogrzeb, mogiła; nomos – prawo) - nauka badająca pośmiertny los szczątków organicznych, zarówno współczesnych (szczątki subfosylne), jak i kopalnych (skamieniałości). Pojęcie tafonomia wprowadził paleontolog rosyjski Ivan Efremov w 1940 roku.

    Archeozoologia – dziedzina nauki z pogranicza humanistyki i zoologii. Jest pomocniczą dziedziną archeologii zajmującą się badaniem szczątków zwierzęcych odkrytych w czasie w wykopalisk. Dostarcza wiedzy m.in. na temat pochodzenia zwierząt domowych oraz procesu domestykacji, czyli początków procesu oswajania dzikich zwierząt, ich udomowienia i hodowli. Jest też źródłem wiedzy o eksploatacji środowiska naturalnego przez człowieka. Górka Szczęśliwicka (Kopiec Szczęśliwicki) – sztucznie usypane wzniesienie o wysokości 152 m n.p.m., w Parku Szczęśliwickim na Szczęśliwicach, w zachodniej części dzielnicy Ochota i najwyższy punkt wysokościowy Warszawy. Teren parku (ok. 3,5 ha) otoczony jest od zachodniej (po drugiej stronie ul. Drawskiej) strony domami przy ul. Przy Parku oraz Fortem Szczęśliwice, a od wschodniej – jeziorkiem Glinianki Szczęśliwickie.

    Grallistrix – wymarły rodzaj ptaków z rodziny sów (Strigidae), który w prehistorycznych czasach występował na Wyspach Hawajskich. Został on opisany na podstawie sfosfolizowanych szczątków, które to wskazują na bliskie pokrewieństwo Grallistrix do rodzaju Strix. Niemniej nie dokonano dotychczas analiz DNA szczątków rodzaju Grallistrix. Przedstawiciele tego rodzaju miały jednak znacznie dłuższe nogi, krótsze skrzydła i smuklejszą sylwetkę. Angielską nazwę Grallistrix tj., Stilt-owl można bezpośrednio przetłumaczyć jako „sowa na szczudłach”. Tapinocephalus (lub "Taurops") jest nazwą rodzajową roślinożernego terapsyda, żyjącego pod koniec środkowego permu (wczesny kapitan, około 265 milionów lat temu). Jego szczątki odkryto na terenie Republiki Południowej Afryki w strefie Karoo, w pokładach Lower Beaufort, (tzw. "Tapinocephalus Zone", strefa nazwana tak z powodu dużej ilości odnajdywanych tam szczątków tego zwierzęcia) i w pokładach Beaufort West.

    Szczęka (łac. maxilla) albo kość szczękowa (łac. os maxillare) – kość parzysta, stanowiąca zasadniczą część składową czaszki twarzowej. Kość szczękowa składa się z trzonu (corpus) i czterech wyrostków: czołowego, jarzmowego, podniebiennego i zębodołowego.

    Zawiasowce (łac. Arthrodira) – rząd wymarłych szczękowców z gromady ryb pancernych, których szczątki odkryto w słodkowodnych i morkich osadach z okresu dewońskiego (ok. 408-360 mln. lat temu). Wczesne zwierzęta bylły silnie opancerzonymi rybami o spłaszczonym ciele. Miały puste w środku zakrzywine ku dołowi kolce barkowe, którymi mogły zaczepiac się o podłoże lub pomagać sobie podczas poruszania się po dnie. Późniejsze zwierzęta, np. przedstawiciele Coccosteina, były słabiej opancerzone niż Arctolepis, a ich czaszka łaczyła sie z pancerzem tłowiowym stawami po bokach, umożliwiającymi ruchy głowy. Drapieżniki te miały kostne szczęki uzbrojone w ostre wyrostki podobne do kłów z przodu i w krawędzie tnące z tyłu. Tylna część ciała, wraz z ogonem, była nieopancerzona. Kolce barkowe zmalały a u niektórych form zanikły.

    Szczęsna — staropolskie imię żeńskie. Wywodzi się od słowa "szczęśliwa". Żeński odpowiednik imienia Szczęsny; jest uważana za odpowiednik znaczeniowy łacińskiego imienia Feliksa, Felicja. Patronem tego imienia jest św. Zygmunt Szczęsny Feliński

    Dodano: 11.01.2012. 00:33  


    Najnowsze