• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nie karmić niedźwiedzi - apelują przyrodnicy

    30.04.2010. 16:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Nie zbliżajmy się do spotkanych na turystycznym szlaku niedźwiedzi ani ich nie dokarmiajmy - proszą przed majówką przedstawiciele WWF Polska. "Chcemy zaapelować do turystów, którzy wybierają się w góry, aby zachowywali się odpowiedzialnie. Przetrwanie niedźwiedzi zależy od tego, czy będziemy unikać kontaktu z nimi" - podkreśla przedstawiciel organizacji, Paweł Śledziński.

    Pracownicy Tatrzańskiego Parku Narodowego tropią niedźwiedzia, który 28 kwietnia zaatakował drwali pracujących w okolicach Łysej Polany. Wcześniej ten sam niedźwiedź zaatakował pracowników leśnych po słowackiej stronie Tatr. "Zapominamy, że niedźwiedź jest dzikim zwierzęciem, które powinniśmy zostawić w spokoju. Jeśli spotkamy tego drapieżnika na szlaku, powinniśmy się w spokoju wycofać" - radzi Stefan Jakimiuk, kierownik projektu "Duże drapieżniki w Polsce" WWF Polska. "Pod żadnym pozorem nie możemy zbliżać się do niego czy dokarmiać. Niedźwiedź nie jest pluszowym misiem do przytulania, ale zwierzęciem pewnym swoim siły. Jeśli poczuje się zagrożony, bez wątpienia ją nam zademonstruje" - podkreśla.

    Doświadczenia Tatrzańskiego Parku Narodowego pokazują, że niedźwiedzie bardzo szybko się uczą. Wracają do miejsc, gdzie wcześniej znajdowały resztki jedzenia zostawione przez ludzi. Zamiast poszukiwać naturalnego pokarmu, wykorzystują obecność turystów. Jeżeli nie znajdą niczego na szlaku, mogą domagać się jedzenia od ludzi.

    "Takie +zdemoralizowane+ niedźwiedzie szukają kontaktu z ludźmi i prędzej czy później zostaną złapane i trafią do ogrody zoologicznego. Problem ten dotyczy wszystkich rejonów polskiej części Karpat, gdzie występują te zwierzęta" - dodaje Paweł Średziński.

    Jego zdaniem, nie wszyscy szanują fakt, że wędrując górskim szlakiem, wkraczają do krainy niedźwiedzia i powinni zachowywać się w sposób, który nie zaszkodzi temu drapieżnikowi.

    Dlatego, jak przypomina Średziński, z myślą o edukacji turystów, WWF Polska przygotował w ubiegłym roku specjalną ulotkę "Oto niedźwiedź!". Trafiła ona do górskich schronisk PTTK.

    Ulotkę można znaleźć pod adresem: http://assets.wwfpl.panda.org/downloads/oto_niedzwiedz.pdf.

    Według szacunków WWF Polska, w Polsce żyje już około 90 niedźwiedzi. Występują wyłącznie w polskiej części Karpat, przede wszystkim w Bieszczadach. Ich liczebność spadła na skutek polowań, urządzanych jeszcze w ubiegłym wieku. LT

    PAP - Nauka w Polsce

    agt/ kap/


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Niedźwiedź himalajski, niedźwiedź tybetański, niedźwiedź księżycowy, niedźwiedź obrożny (Ursus thibetanus) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny niedźwiedziowatych, blisko spokrewniony z baribalem. Uzębienie niedźwiedź himalajski posiada najsłabsze zęby ze wszystkich gatunków niedźwiedzi skutkiem tego jest specyficzna dieta tego gatunku niedźwiedź himalajski ze względu na słabe uzębienie większość roku żywi się pokarmem roślinnym (owoce, pędy, korzonki) wyjątkiem jest jesień wtedy w diecie niedźwiedzia himalajskiego przeważa pokarm mięsny jest to wynikiem tego iż w okresie tym niedźwiedzie himalajskie podobnie jak inne gatunki niedźwiedzi magazynuje tłuszcz mający za zadanie pomoc w przetrwaniu zimy Niedźwiedź krótkopyski (Arctodus simus) – gatunek wymarłego ssaka drapieżnego z rodziny niedźwiedziowatych (Ursidae). Jego szczątki są znane z ponad stu stanowisk w Ameryce Północnej. Podobnie jak większość przedstawicieli megafauny wymarł po ostatnim maksimum glacjalnym, około 11 400 lat temu. Był największym lądowym mięsożercą żyjącym w plejstocenie na terenie Ameryki Północnej. Przeciętnie ważył prawdopodobnie około 770 kg, jednak osobniki z masą ciała dochodzącą do 1000 kg nie należały do rzadkości. Przedstawiono kilka różnych hipotez dotyczących paleobiologii niedźwiedzia krótkopyskiego – mógł on być drapieżnikiem, padlinożercą, roślinożercą lub wszystkożercą. Według analizy stabilnych izotopów kolagenu kości przeprowadzonej przez Paula Matheusa (1995) Arctodus simus żywił się niemal wyłącznie mięsem. Matheus zasugerował, że był on raczej padlinożercą niż szybko biegającym drapieżnikiem, jego stosunkowo długie kończyny umożliwiały mu szybkie przemieszczanie się po terytorium, a duże rozmiary pozwalały mu bronić pożywienia przed innymi mięsożercami. Według Matheusa do wyginięcia niedźwiedzi krótkopyskich mogła przyczynić się konkurencja ze strony niedźwiedzi brunatnych. Badania Keny Fox-Dobbs i współpracowników (2008) sugerują, że niedźwiedź krótkopyski był wyspecjalizowanym drapieżnikiem, polującym niemal wyłącznie na karibu. Czaszki i żuchwy niedźwiedzi krótkopyskiego i jaskiniowego mieszczą się w morfoprzestrzeniach zajmowanych przez współczesne niedźwiedzie wszystkożerne. Również analiza Figueirido i współpracowników (2010) sugeruje, że niedźwiedź krótkopyski był wszystkożercą, a jego dieta zależała od dostępności pożywienia. Autorzy stwierdzili, że miał on kończyny stosunkowo krótsze niż wcześniej sądzono, a pysk nie był krótki, lecz proporcjonalny jak na wszystkożernego niedźwiedzia tej wielkości. Podobnie szeroki pysk mają również współczesne niedźwiedzie wszystkożerne – malajski i andyjski. Świstak tatrzański (Marmota marmota latirostris) – endemiczny podgatunek świstaka występujący w Tatrach. W przeszłości był zwierzęciem łownym, w XIX wieku jego liczebność drastycznie spadła. Jest roślinożercą aktywnym latem, żyje w terytorialnych klanach rodzinnych w górach od regla górnego do piętra turniowego. Należy do najrzadziej występujących zwierząt kręgowych w Polsce i podlega tu ścisłej ochronie gatunkowej. Chroniony jest także prawnie na Słowacji. Czerwona Lista Zwierząt Ginących i Zagrożonych w Polsce oraz Polska Czerwona Księga Zwierząt określają świstaka tatrzańskiego jako podgatunek silnie zagrożony (EN), zaś Czerwona lista dla Karpat dla Polski nadaje mu oznaczenie „CR” – skrajnie zagrożony. Jest to zwierzę stosunkowo słabo poznane.

    Niedźwiedź lub Miętusi Niedźwiedź – pas stromo podciętych wapiennych skał w stokach Miętusiego Skoruśniaka w Tatrach Zachodnich od strony Doliny Miętusiej. Opada z grani Skoruśniaka znad Siwarowej Przełęczy (1531 m) na północny zachód, skośnie wśród jego zalesionych stoków (około 1550–1400 m n.p.m.). Kończy się znacznie powyżej niebieskiego szlaku turystycznego z Przysłopu Miętusiego na Małołączniaka przez Kobylarzowy Żleb. W grani Skoruśniaka po północnej stronie szczytowej części Niedźwiedzia znajduje się płytka przełęcz zwana Niedźwiedzim Przechodem (około 1500 m). Herb Grenlandii przedstawia niedźwiedzia polarnego w pozycji wyprostowanej na niebieskiej tarczy. W grenlandzkiej wersji niedźwiedź podnosi lewą łapę (niedźwiedzie polarne są w rzeczywistości leworęczne). W wersji duńskiej niedźwiedź podnosi prawą łapę.

    Droga Brata Alberta – ulica Zakopanego prowadząca od alei Przewodników Tatrzańskich (Kuźnice) do hotelu górskiego PTTK na Kalatówkach. Znajduje się w całości na obszarze Tatr (Dolina Bystrej) i Tatrzańskiego Parku Narodowego. Obowiązuje na niej zakaz wjazdu dla pojazdów samochodowych i rowerów (z wyjątkiem pojazdów służb i uprawnionych). Przeznaczona jest głównie dla pieszych i jest bardzo popularnym szlakiem turystycznym. Flaga Kalifornii: Wzór tej flagi oparto na fladze podniesionej w mieście Sonoma 14 czerwca 1846 przez grupę Amerykanów, którzy po wyparciu wojsk meksykańskich proklamowali niepodległą Republikę Kalifornii. Nazywana jest potocznie flagą niedźwiedzia grizzly, ponieważ ten podgatunek niedźwiedzi występował właśnie w tym rejonie (już nie występuje: ostatni osobnik kalifornijskiego podgatunku został zabity w sierpniu 1922 r. w hrabstwie Tulare). Uznano, że bardzo silne i niebezpieczne zwierzę będzie dobrym symbolem stanu. Czerwona gwiazda symbolizuje niezależność.

    Ubarwienie ochronne, ubarwienie kryptyczne, ubarwienie maskujące – ubarwienie zwierząt, mające za cel obronę przed wrogami, lub pomagające w zamaskowaniu się drapieżnika na tle środowiska podczas jego łowów. Ubarwienie ochronne polega na upodobnieniu się barwą ciała i jej deseniem do środowiska, w którym dane zwierzę żyje. Ubarwienie ochronne jest bardzo szeroko rozpowszechnione wśród zwierząt. U niektórych gatunków jest jedyną, bierną metodą obrony przed wrogami, u innych wspomaga inne metody (np. ucieczka, gruczoły jadowe, pancerz, itp.). Niedźwiedź polarny (Thalarctos maritimus) ma przez cały rok sierść koloru białego, jak śnieg i lód, wśród których żyje. Pasikonik żyjący wśród traw i rzekotka drzewna (Hyla arborea) żyjąca wśród liści drzew ubarwione są na zielono. Ubarwienie ochronne nie dotyczy tylko koloru, ale również deseni na ciele, które u wielu zwierząt są bardzo podobne do otoczenia w którym żyją. Np. grzbietowa powierzchnia ciała żyjącej przy dnie morskim ryby gładzicy (Pleuronectes platessa) upodabnia ją kolorem i deseniem do tego dna. Niektóre motyle mają na skrzydłach kolor i deseń identyczny, jak kora drzew, na których zwykle siadają. Niedźwiedź z Nandi (niedźwiedź nandi, nandi) – tajemnicze zwierzę, obiekt zainteresowania kryptozoologii. Opisywany jako ssak podobny do niedźwiedzia, wielkiego pawiana lub wielkiej hieny, występujący w Afryce Wschodniej.

    Niedźwiedź – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, w gminie Niedźwiedź. W latach 1833-1919 Niedźwiedź posiadał prawa miejskie

    Dodano: 30.04.2010. 16:17  


    Najnowsze