• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Niedźwiedzie nieco mniej aktywne

    14.12.2010. 00:04
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Żyjące w Bieszczadach i Beskidzie Niskim niedźwiedzie są mniej aktywne niż kilka dni temu. W najbliższym czasie mogą zapaść w sen zimowy -informuje  Edward Marszałek, rzecznik Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Krośnie.



    "W niedzielę szedłem wzdłuż fragmentu bieszczadzkiej kolejki wąskotorowej i w wielu miejscach widziałem pochodzące sprzed dwóch - trzech dni wyraźne tropy niedźwiedzi. Nigdzie jednak na śniegu nie było świeżych śladów drapieżnika" - powiedział Marszałek.

    Pojedyncze tropy niedźwiedzi można jeszcze także znaleźć wokół stanowisk z karmą wyłożoną dla jeleni.

    "Wydaje się, że misie są już odpowiednio +obtłuszczone+ na zimę i wkrótce zasną w gawrach. Być może w tym roku nastąpi to jeszcze przed Wigilią Bożego Narodzenia, czyli zgodnie z dawnymi przekazami ludowymi" - dodał rzecznik.

    W lasach Podkarpacia, głównie w Bieszczadach i Beskidzie Niskim, żyje ok. 100 niedźwiedzi, najwięcej w Polsce.

    Niedźwiedź brunatny waży około 300 kilogramów. Żyje do 50 lat. Zwierzęta te są wszystkożerne, przez cały rok gromadzą zapasy energetyczne na zimę. Zaliczają się do najbardziej niebezpiecznych drapieżników w Europie. KYC

    PAP - Nauka w Polsce

    abe/ krf/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Niedźwiedź krótkopyski (Arctodus simus) – gatunek wymarłego ssaka drapieżnego z rodziny niedźwiedziowatych (Ursidae). Jego szczątki są znane z ponad stu stanowisk w Ameryce Północnej. Podobnie jak większość przedstawicieli megafauny wymarł po ostatnim maksimum glacjalnym, około 11 400 lat temu. Był największym lądowym mięsożercą żyjącym w plejstocenie na terenie Ameryki Północnej. Przeciętnie ważył prawdopodobnie około 770 kg, jednak osobniki z masą ciała dochodzącą do 1000 kg nie należały do rzadkości. Przedstawiono kilka różnych hipotez dotyczących paleobiologii niedźwiedzia krótkopyskiego – mógł on być drapieżnikiem, padlinożercą, roślinożercą lub wszystkożercą. Według analizy stabilnych izotopów kolagenu kości przeprowadzonej przez Paula Matheusa (1995) Arctodus simus żywił się niemal wyłącznie mięsem. Matheus zasugerował, że był on raczej padlinożercą niż szybko biegającym drapieżnikiem, jego stosunkowo długie kończyny umożliwiały mu szybkie przemieszczanie się po terytorium, a duże rozmiary pozwalały mu bronić pożywienia przed innymi mięsożercami. Według Matheusa do wyginięcia niedźwiedzi krótkopyskich mogła przyczynić się konkurencja ze strony niedźwiedzi brunatnych. Badania Keny Fox-Dobbs i współpracowników (2008) sugerują, że niedźwiedź krótkopyski był wyspecjalizowanym drapieżnikiem, polującym niemal wyłącznie na karibu. Czaszki i żuchwy niedźwiedzi krótkopyskiego i jaskiniowego mieszczą się w morfoprzestrzeniach zajmowanych przez współczesne niedźwiedzie wszystkożerne. Również analiza Figueirido i współpracowników (2010) sugeruje, że niedźwiedź krótkopyski był wszystkożercą, a jego dieta zależała od dostępności pożywienia. Autorzy stwierdzili, że miał on kończyny stosunkowo krótsze niż wcześniej sądzono, a pysk nie był krótki, lecz proporcjonalny jak na wszystkożernego niedźwiedzia tej wielkości. Podobnie szeroki pysk mają również współczesne niedźwiedzie wszystkożerne – malajski i andyjski. Niedźwiedź himalajski, niedźwiedź tybetański, niedźwiedź księżycowy, niedźwiedź obrożny (Ursus thibetanus) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny niedźwiedziowatych, blisko spokrewniony z baribalem. Uzębienie niedźwiedź himalajski posiada najsłabsze zęby ze wszystkich gatunków niedźwiedzi skutkiem tego jest specyficzna dieta tego gatunku niedźwiedź himalajski ze względu na słabe uzębienie większość roku żywi się pokarmem roślinnym (owoce, pędy, korzonki) wyjątkiem jest jesień wtedy w diecie niedźwiedzia himalajskiego przeważa pokarm mięsny jest to wynikiem tego iż w okresie tym niedźwiedzie himalajskie podobnie jak inne gatunki niedźwiedzi magazynuje tłuszcz mający za zadanie pomoc w przetrwaniu zimy Szczekuszkowate (Ochotonidae) – rodzina niewielkich ssaków z rzędu zajęczaków. Występują w Ameryce Północnej, we Wschodniej Europie i w Południowo-wschodniej Azji. Mają rozmiar szczura, jednak w przeciwieństwie do niego nie posiadają ogona. Ich tylne kończyny są nieco dłuższe od przednich, a uszy są zaokrąglone. Poruszają się skokami, jak zając. Żyją w górach lub na stepach, przeważnie w stadkach. Kopią w ziemi nory mające liczne wejścia. Odżywiają się roślinami. Przed zimą gromadzą w swoich norach ogromne zapasy w postaci suszonych traw. Na zimę zapadają w płytki sen, w czasie którego przebudzają się i odżywiają zgromadzonymi zapasami. U różnych gatunków ciąża trwa 20 - 32 dni, w ciągu roku samica wydaje 2-4 mioty, po kilka młodych w każdym.

    Nadleśnictwo Krościenko – jednostka organizacyjna Lasów Państwowych podległa Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Krakowie. Siedziba Nadleśnictwa znajduje się w Krościenku nad Dunajcem przy ul. Trzech Koron 4. Przełęcz Beskid: Nazwę "Beskid" nosi sześć przełęczy w Beskidzie Małym, w Beskidzie Niskim i w Bieszczadach. Licząc od zachodu są to:

    Historia Odessy: Pierwsi ludzie pojawili się w obszarze dolnego Dniestru około 600 000 lat temu. Na obrzeżach dzisiejszej Odessy, w naturalnej jaskini przy ujściu rzeki Kujalnik, paleontolodzy odkryli ślady polowań na niedźwiedzie: broń z kamienia i kości oraz szkielety zwierzęce. Na prawym brzegu ujścia rzeki Chadżybej, w pobliżu wsi Usatowo, odkryto osadę łowców niedźwiedzi z późnego paleolitu (14 tys. – 8 tys. lat p.n.e.). Nadleśnictwo Cisna – jednostka organizacyjna Lasów Państwowych podległa Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Krośnie. Siedzibą nadleśnictwa jest Cisna. Nadleśnictwo Cisna położone jest w całości na terenie województwa podkarpackiego.

    Zmierzch cywilny (także kalendarzowy) – faza zachodu Słońca, w której środek tarczy słonecznej znajdzie się nie więcej niż 6 stopni kątowych poniżej horyzontu (tarcza słoneczna oglądana z Ziemi ma średnicę ok. pół stopnia). W tym czasie pojawiają się na niebie (przy dobrej przejrzystości powietrza) najjaśniejsze gwiazdy i planety („Gwiazda Wieczorna”, „pierwsza gwiazdka” w Wigilię). Ze względu na rozproszenie światła w atmosferze jest jeszcze na ogół dostatecznie dużo światła słonecznego, że wystarcza to jeszcze do normalnej działalności na otwartej przestrzeni bez sztucznych źródeł światła. Skoruśniak lub Miętusi Skoruśniak – zalesiony długi grzbiet w pasmie reglowym Tatr Zachodnich, oddzielający dolną część Doliny Małej Łąki od Doliny Miętusiej. Dolną, północną jego granicę stanowi przełęcz Przysłop Miętusi (1187 m), od którego w kierunku południowym grzbiet Skoruśniaka stopniowo wznosi się (kolejne kulminacje mają wysokość 1355 m, 1369 m, 1503 m). Od strony południowej kończy się pasem skał zwanych Niedźwiedziem i Siwarową Przełęczą. Pomiędzy Niedźwiedziem a szczytem Skoruśniaka znajduje się jeszcze niewielka przełączka Niedźwiedzi Przechód.

    Okres godowy – u zwierząt jest to najbardziej korzystny okres, zazwyczaj w porze obfitości pokarmu i wody, w którym zwierzęta te łączą się w pary i przystępują do rozrodu. Jest on różny u różnych gatunków. Występowanie okresów godowych można uzasadnić ewolucyjnym przystosowaniem do występujących w naturze pór roku i mniejszych szans przeżycia młodych zimą niż latem.

    Dodano: 14.12.2010. 00:04  


    Najnowsze