• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nietoperze mogą rozpoznać wzajemne sygnały echolokacyjne, pokazuje badanie

    09.06.2009. 15:11
    opublikowane przez: Maksymilian Gajda

    Nietoperze są zdolne do rozpoznania innych osobników za pomocą swojego głosu echolokacyjnego, ujawnia nowe badanie finansowane ze środków UE. Ustalenia te są istotne, gdyż niewiele wiadomo o tym, jak niewielkie grupy nietoperzy trzymają się razem, lecąc w ciemności z dużą prędkością lub jak na przykład unikają zakłóceń swoich sygnałów echolokacyjnych.

    Badanie, opublikowane w magazynie PLoS Computational Biology, uzyskało wsparcie UE za pośrednictwem projektów PASCAL ('Pattern analysis, statistical modelling and computational learning') oraz PERACT ('Perception and action in space'), które były finansowane odpowiednio w ramach linii budżetowych 'Information society technologies' (IST) oraz 'Human resources and mobility' Szóstego programu ramowego (PR6).

    Wokalizacje są zwykle używane do porozumiewania się, ale przekazują również informacje na temat tożsamości osobnika, płci, zdrowia i zachowania. Ostatnie badania ujawniły, że wiele gatunków zwierząt (w tym niektóre nietoperze), podobnie jak ludzie, jest w stanie rozpoznać inne osobniki na podstawie ich społecznych wokalizacji.

    Poza społecznymi wokalizacjami, nietoperze emitują jednak również strumień sygnałów echolokacyjnych i analizują echa swoich sygnałów, aby rozpoznać swoje otoczenie.

    W tym najnowszym badaniu naukowcy odkryli, że nocki duże (Myotis myotis) mogą rozróżnić różne osobniki tylko na podstawie sygnałów echolokacyjnych, chociaż podstawowym zadaniem tych sygnałów nie jest komunikowanie się. Dźwięk głosu echolokacyjnego osobnika różni się ponadto w zależności od zadania, które wykonuje, co powoduje, że zdolność nietoperzy do rozpoznawania siebie nawzajem jest jeszcze bardziej niezwykła.

    Naukowcy opracowali następnie model komputerowy, który jest repliką tego, jak nietoperze analizują nawzajem swoje głosy. 'Nasz model sugeruje, że nietoperze uczą się zwyczajowych sygnałów innych osobników i rozpoznają osobniki poprzez porównanie swoich sygnałów ze zwyczajowymi reprezentacjami, których się nauczyły,' piszą naukowcy.

    'Bardzo uproszczona reguła klasyfikacyjna mogłaby brzmieć następująco: 'Sygnał o niższej energii wynoszącej około 65 kHz oraz wyższej energii wynoszącej około 45 kHz należy do Nietoperza 3.', wyjaśniają naukowcy.

    Autorzy stwierdzają we wniosku, że: 'pomimo ich dużej zmienności szerokopasmowe sygnały echolokacyjne nietoperzy zawierają informacje charakterystyczne dla danego osobnika, które wystarczają do rozpoznania.'

    Źródło: CORDIS

    Więcej informacji można uzyskać na stronie internetowej:

    PLoS Computational Biology:
    http://www.ploscompbiol.org/

    Źródło danych: Public Library of Science (PLoS)
    Referencje dokumentu: Yovel Y., et al. (2009) The voice of bats: how greater mouse-eared bats recognize individuals based on their echolocation calls. PLoS Computational Biology 5(6):e1000400. DOI: 10.1371/journal.pcbi.1000400.

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Public Library of Science (PLoS) – projekt non-profit rozwijania zbioru czasopism naukowych i innej literatury naukowej, dostępnego na licencjach wolnej dokumentacji. W 2006 r. w ramach tego projektu publikowane były następujące czasopisma: PLoS Biology, PLoS Medicine, PLoS Computational Biology, PLoS Genetics, PLoS Pathogens i PLoS Clinical Trials. Sygnał diagnostyczny jest to sygnał, którego przebieg zmian wartości wielkości fizycznej charakteryzuje się tym, że przenosi w przestrzeni i w czasie wiadomości o stanach badanego obiektu. Na ogół tylko niektóre cechy sygnału diagnostycznego zawierają wiadomości. Są to czynne tego sygnału zwane parametrami sygnału. Sygnał diagnostyczny jest to zmienna wyjściowa, której parametry muszą spełniać następujące warunki: czułość, jednoznaczność, stabilność jak największej wiadomosci. Sygnał analogowy – sygnał, który może przyjmować dowolną wartość z ciągłego przedziału (nieskończonego lub ograniczonego zakresem zmienności). Jego wartości mogą zostać określone w każdej chwili czasu, dzięki funkcji matematycznej opisującej dany sygnał. Przeciwieństwem sygnału analogowego jest sygnał skwantowany, nazywany również dyskretnym (w szczególności: cyfrowym).

    Karlik drobny (Pipistrellus pygmaeus) – gatunek ssaka z rzędu nietoperzy. Bardzo podobny do karlika malutkiego (Pipistrellus pipistrellus). Do 1999 roku uważane za jeden gatunek. Dokładne badania wykazały, że poza subtelnymi różnicami morfologicznymi (kształt pyszczka i nozdrzy, pokrój i ubarwienie prącia, użyłkowanie skrzydeł) odróżnia je częstotliwość emitowanych sygnałów echolokacyjnych. Karlik drobny wysyła sygnały o przeciętnej częstotliwości 55 kHz, zaś karlik malutki - 45 kHz. Karlik drobny wykazuje również silniejszą specjalizację siedliskową - jest znacznie silniej związany z wodami i terenami podmokłymi jako miejscami żerowania, zaś w jego pokarmie przeważają imagines muchówek odbywających rozwój larwalny w wodzie. Sygnał pomiarowy (lub sygnał testowy) – specjalnie ukształtowany sygnał o zadanych, znanych metrologowi parametrach, służący do pobudzenia mierzonego układu lub sprawdzanego przyrządu. Na podstawie reakcji na ten sygnał, można ocenić ich sprawność, dokładność, klasę lub inne parametry, które są istotne dla dokonującego pomiary.

    Sygnał dyskretny – model wielkości zmiennej, która jest określona tylko w dyskretnych chwilach czasu. Najczęściej jest to sygnał powstały poprzez próbkowanie sygnału ciągłego. Przetwarzanie sygnałów zajmuje się wykonywaniem pewnych operacji na sygnałach oraz interpretacją tychże sygnałów.

    Sygnał cyfrowy – sygnał, którego dziedzina i zbiór wartości są dyskretne. Jego odpowiednikiem o ciągłej dziedzinie i ciągłym zbiorze wartości jest sygnał analogowy. Znaczenie tego terminu może odnosić się do: Próbkowanie (dyskretyzacja, kwantowanie w czasie) - proces tworzenia sygnału dyskretnego, reprezentującego sygnał ciągły za pomocą ciągu wartości nazywanych próbkami. Zwykle jest jednym z etapów przetwarzania sygnału analogowego na cyfrowy.

    Filtr Wienera – filtr stosowany w cyfrowym przetwarzaniu sygnałów w celu redukcji szumu towarzyszącego sygnałowi. Jest to dokonywane poprzez statystyczne porównanie zarejestrowanych danych z pożądanym, pozbawionym szumu sygnałem.

    Rezonans stochastyczny to zjawisko, w którym odpowiedź układu dynamicznego na zewnętrzny sygnał osiąga wartość optymalną w obecności szumu o pewnym konkretnym natężeniu. Szum może niekiedy poprawić, nie zaś wyłącznie pogorszyć własności niektórych urządzeń. Zjawisko to dotyczy układów nieliniowych, które mogą posiadać kilka stabilnych stanów. Sygnał pozbawiony szumów nie powoduje przejścia pomiędzy stanami (na przykład przejścia urządzenia w stan detekcji sygnału). Sygnał z małym szumem może powodować przejścia pomiędzy stanami zgodnie z sygnałem (na przykład detekcja sygnału może nie być trwała). Istnieje pewien optymalny poziom szumu (zapewniający na przykład detekcję sygnału). Zbyt wielki poziom szumu powoduje jednak że sygnał zaczyna „ginąć” w szumie (detekcja sygnału przestaje być stabilna ze względu na znaczny poziom szumu).

    Kod z powrotem do zera (Return to Zero, RZ) – kod transmisyjny stosowany w telekomunikacji, w których sygnał przekazuje się przez nadajnik, którego stan może przyjmować trzy poziomy wartości (symbole transmisji , mogą być ogólnie określane jako +1, 0 i -1). W trakcie nadawania w każdym bicie sygnał wraca do zera. Sygnał jest samotaktujący. Oznacza to że nie potrzeba transmitowania sygnału zegara, ale powoduje też że wykorzystane jest dwukrotnie szersze pasmo niż w przypadku kodu NRZ. Nocek ostrouchy, nocek ostrouszny – gatunek ssaka z rzędu nietoperzy z rodziny mroczkowatych. W krajowej literaturze nazwa ta przypisana była tradycyjnie do taksonu Myotis blythii, do którego należały dwa podgatunki - Myotis blythii blythii oraz Myotis blythii oxygnathus. Wszystkie europejskie osobniki nocka ostrousznego zaliczano do tego drugiego podgatunku. Obecnie uważa się je za dwa odrębne gatunki - Myotis blythii (występujący w Azji Środkowej) oraz Myotis oxygnathus (występujący m.in. w Europie i na Bliskim Wschodzie, do niego należałoby zaliczyć również osobniki stwierdzone dotychczas w Polsce). Stąd obecnie nazwę "nocek ostrouszny" łączy się w krajowej literaturze z naukową nazwą Myotis oxygnathus

    Sygnał zastępczy, Sz - to kolejowy sygnał wzrokowy stosowany do wydania zezwolenia na jazdę w szczególnych sytuacjach, takich jak:

    Dodano: 09.06.2009. 15:11  


    Najnowsze