• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Niewierność może być zapisana w genach

    17.06.2011. 17:49
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Zeberki prążkogardłe tworzą monogamiczne związki na całe życie, ale zarówno samce, jak i samice pozwalają sobie na seks pozamałżeński. Podczas gdy korzyść dla samców jest oczywista - płodzenie większej liczby potomków - w przypadku samic nieuczciwość wiąże się z ryzykiem utraty partnera życiowego. Niemieccy naukowcy sugerują, że samice nie mogą uniknąć rozwiązłości, gdyż dziedziczą wiele takich samych genów, które są odpowiedzialne za rozwiązłe zachowanie samców.

    W ostatnich latach, kiedy naukowcy wykorzystali molekularne metody genetyczne i odkryli, że wiele młodocianych osobników nie pochodzi od swoich społecznych ojców, położono kres powszechnemu przekonaniu, iż większość gatunków ptaków wiedzie monogamiczne życie. Wyjaśnienie tego "obcego" ojcostwa jest takie, że samce chcą zwiększyć swój sukces reprodukcyjny poprzez większą liczbę potomstwa.

    Z drugiej strony, w przypadku samic, przeważają aspekty negatywne. Zdradzony samiec często ogranicza swoje rodzicielskie starania a wsparcia ze strony partnerki spoza pary nie może oczekiwać, gdyż ta raczej pomoże swojemu "małżonkowi". A zatem pozostaje pytanie, dlaczego niektóre samice poszukują innych samców do parzenia się poza swoją parą?

    Ornitolog dr Wolfgang Forstmeier wraz z kolegami z Instytutu im. Maxa Plancka w Niemczech obserwował łączenie się w pary i zachowanie godowe ponad 1.500 zeberek prążkogardłych w niewoli z pięciu kolejnych pokoleń. Dzięki wykorzystaniu systemu monitorowania wideo naukowcy byli w stanie obserwować jak samice będące w parze reagowały na zaloty swojego własnego partnera oraz obcych samców.

    Ponadto naukowcy przeprowadzili genetyczną analizę ojcostwa za pomocą metody markerów mikrosatelitarnych, aby ustalić liczbę potomstwa, które samiec spłodził w obcym gnieździe. Ustalili również liczbę młodych, jakie samica poczęła z samcem spoza pary.

    Wyniki opublikowane w czasopiśmie Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS) z 13 czerwca 2011 r. sugerują, że skłonność do niewierności jest w umiarkowanym, ale ewolucyjnie kluczowym, stopniu oparta na podstawach genetycznych. W szczególności okazuje się, że warianty genetyczne, które nasilają rozwiązłe zachowanie samców - prowadzące do większej liczby i większego zróżnicowania potomstwa - mogą w podobny sposób sprzyjać swobodzie seksualnej samic.

    "Ewolucyjna korzyść dla samic nie jest najważniejsza" - wyjaśnia dr Forstmeier, naczelny autor artykułu. "Wystarczy, aby przodkowie męscy odnosili korzyści związane ze swoją rozwiązłością. 'Gen Casanovy' nasila swoją obecność w populacji, dopóki korzyści odnoszone przez męskich nosicieli genu przeważać będą nad kosztami żeńskich nosicieli genu."

    Analiza genetyczna ujawniła, że rozwiązłe samce płodzą zazwyczaj rozwiązłe córki, a to wyjaśnienie "skoków w bok" może mieć również, zdaniem naukowców, zastosowanie wobec ludzi. "Kwestia tego, na ile jest to ten sam gen, który wpływa na zachowanie samców i samic w podobny sposób, musi zostać wyjaśniona w toku dalszych badań" - podsumowuje dr Forstmeier.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Baribal, niedźwiedź amerykański, niedźwiedź czarny (Ursus americanus) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny niedźwiedziowatych (Ursidae). Najbardziej rozpowszechniony na terenach górzystych i leśnych w Ameryce Północnej (od północnej Kanady do Florydy i Meksyku). Masywna budowa ciała, długość ciała samców 140-200 cm, samic 120-160 cm, ogona 80-140 mm. Masa ciała samców 47-409 kg, samic 39-236 kg. Sierść czarna czasem wpadająca w brąz. Nazwa angielska black bear, czyli "czarny niedźwiedź" nie w pełni odpowiada faktycznej barwie tych zwierząt, które mogą mieć sierść od czarnej po płową, zwaną tu cynamonową. Baribale znakomicie wspinają się na drzewa, zwłaszcza gdy szukają bezpiecznej kryjówki. Drapieżnik zapada w lekki sen zimowy, w czasie którego samica rodzi 2-3 młode. Normalna temperatura ciała tych zwierząt to 38 °C. Fizjologicznie liczba skurczów serca na minutę wynosi ok. 55. Rohatyniec borneański (Xylotrupes gideon) - gatunek chrząszcza z rodziny żukowatych (scarabaeidae). Samce są przystosowane do walk o samicę. Wśród rohatyńców zdarza się, że w czasie walki dwóch samców trzeci odbywa kopulację z samicą.Samce posiadają wspaniałe rogi, którymi mogą walczyć ze sobą i przesuwać różne ciężkie (stosunkowo) przedmioty. W czasie swojego życia wydają na świat dużo potomstwa. Z jaj wykluwają się pędraki, które przemieniają się w poczwarkę, która z kolei przeobraża się w owada dorosłego. Rohatyńce te żyją ok. 6 miesięcy. Często są również hodowane w terrariach. Hodowla ich nie jest trudna lecz wymaga cierpliwości, ponieważ okres od jaja do imago (postać dorosła owada) trwa nawet do roku. Inwestycje rodzicielskie (zaangażowanie rodzicielskie) – ogół zachowań osobników, których efektem jest zwiększenie szans przetrwania ich potomstwa. Wzrost inwestycji rodzicielskich zależy proporcjonalnie od liczby potomstwa wydanego w jednym cyklu reprodukcyjnym.

    Kob liczi (Kobus leche) - duże zwierzę z rodziny krętorogich, o długości do 1,8 m i wadze do 120 kg. Ta rzadko spotykana antylopa żyje na południu Afryki. Przebywa w małych stadach, liczących po kilkanaście osobników. Zamieszkuje przeważnie podmokłe i zarośnięte trzciną brzegi rzek, jezior i bagien, przez które nie boi się przeprawiać brodząc lub płynąc. W razie niebezpieczeństwa również chroni się w wodzie. Kob liczi ma lirowato wygięte rogi. Używa ich do obrony przed swoimi prześladowcami. W okresie godów rogi służą również do walk, w czasie których zostaje ustalona hierarchia samców w stadzie. Walki te mają charakter rytualny i niezbyt gwałtowny. Najsilniejszy samiec wybiera samice, które tworzą jego harem. Każda samica po trwającej 7 miesięcy ciąży rodzi jedno młode. Mały kob przestaje ssać mleko matki po 4 miesiącach. Dojrzałość płciową samice osiągają zwykle po dwóch latach, a samce po trzech. Linofryna drzewkowąsa (Linophryne arborifera) – gatunek niedużej ryby żabnicokształtnej z rodziny Linophrynidae, żyjącej w wodach środkowego Atlantyku na głębokości około 1000 m. U linofryn występuje dymorfizm płciowy: samice są kilka razy większe od samców. Cechą charakterystyczną samic jest obecność wystającego z pyska długiego, świecącego wabika oraz rozgałęzionego, również dającego światło wąsika, wyrastającego z żuchwy. Samce natomiast prowadzą pasożytniczy tryb życia, bytując na ciałach swoich partnerek.

    Nephila – rodzaj pająków z rodziny prządkowatych (Nephilidae). Został nazwany w 1815 roku przez Williama Elforda Leacha, może być starszym synonimem rodzaju Heterargiope Kishida, 1931. Obecnie tradycyjnie zalicza się do niego kilkanaście gatunków, jednak dane molekularne sugerują, że może on być difiletyczny – wówczas do Nephila powinno włączać się jedynie Nephila pilipes i Nephila constricta. Kwestia polifiletyzmu tego rodzaju jest jednak dyskusyjna. Rodzaj Nephila obejmuje największe pająki tkające sieci na świecie – samice Nephila komaci osiągają długość niemal 4 cm. Przedstawiciele tego rodzaju cechują się znaczącym dymorfizmem płciowym przejawiającym się różnicą rozmiarów. Samice osiągają znacznie większe rozmiary niż samce – najmniej wyraźny dymorfizm tego typu występuje u gatunku Nephila clavata, którego samice są około 2,2 raza większe od samców, zaś największy u Nephila turneri, u którego samice osiągają długość niemal dziesięciokrotnie większą niż samce. Callithrix kuhlii – gatunek małpy szerokonosej z rodziny płaksowatych (Cebidae), występującej w tropikalnych i subtropikalnych lasach południowowschodniej Brazylii. Podobnie jak inne gatunki z rodzaju Callithrix żyją w grupach składających się z 4 lub 5 samic i 2 lub 3 samców (nie licząc potomstwa) w społecznościach matriarchalnych. Jedynie dominująca samica może się rozmnażać. Potomstwo zawsze rodzi się w parach.

    Aproksymacja – proces określania rozwiązań przybliżonych na podstawie rozwiązań znanych, które są bliskie rozwiązaniom dokładnym w ściśle sprecyzowanym sensie. Zazwyczaj aproksymuje się byty (np. funkcje) skomplikowane bytami prostszymi. Często stosowana w przypadku szukania rozwiązań dla danych uzyskanych metodami empirycznymi, które mogą być obarczone błędami. Mutacja - operator przeszukiwania przestrzeni rozwiązań za pomocą algorytmu ewolucyjnego. Polega na losowej zmianie wartości niektórych (lub wszystkich) genów reprezentujących osobnika. Ma ona za zadanie zwiększyć różnorodność osobników w populacji, czyli zapobiegać przedwczesnej zbieżności algorytmu oraz eksplorować przestrzeń rozwiązań. Mutacja zachodzi z pewnym przyjętym prawdopodobieństwem - zazwyczaj rzędu 1%. Jest ono niskie, ponieważ zbyt silna mutacja przynosi efekt odwrotny do zamierzonego: zamiast subtelnie różnicować dobre rozwiązania - niszczy je. Stąd w procesie ewolucji mutacja ma znaczenie drugorzędne, szczególnie w przypadku długich chromosomów. Może być zarówno operatorem lokalnym (jak w algorytmach genetycznych), jak i operatorem globalnym (jak w strategiach ewolucyjnych).

    Dodano: 17.06.2011. 17:49  


    Najnowsze