• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nowe techniki rozwoju terenów leśnych w regionie śródziemnomorskim

    30.04.2010. 20:13
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Naukowcy z Uniwersytetu w Granadzie, Hiszpania, opracowali nowe procedury zalesiania gruntów uprawnych, które opierają się na zależnościach między glebą a roślinami, aby poprawić zdolność przetrwania i rozwoju roślin w środowisku śródziemnomorskim. Wyniki badania zostały w części opublikowane w czasopiśmie Annals of Forest Science.

    Maria Noelia Jiménez Morales z Wydziału Edafologii i Chemii Rolnej, autorka artykułu, powiedziała, że badania "dostarczają nowych danych naukowych na temat optymalnych technik zalesiania gruntów uprawnych w regionie śródziemnomorskim, udostępniając nowe sposoby planowania zalesiania z uwzględnieniem warunków regionalnych".

    Techniki wypracowane przez zespół naukowców wspomogą realizację unijnych programów zalesiania gruntów uprawnych, które stanowią element wspólnej polityki rolnej (CAP). Unia Europejska przygotowała programy intensywnego zalesiania i rekultywacji terenów leśnych, które mają zasadnicze znaczenie dla obniżenia emisji gazów cieplarnianych, przyczyniając się do spowolnienia zmian klimatycznych i ochrony bioróżnorodności.

    Zalesianie to proces sadzenia drzew lub nasion drzew na terenie, na którym nigdy wcześniej nie było lasu. Setki tysięcy osób przeniosły się w ciągu minionych dekad w całej UE z terenów wiejskich do miast, a proces wyludniania wiązał się z porzucaniem rozległych terenów uprawnych, stwarzając doskonałą okazję do zakładania nowych lasów.

    Unia Europejska opracowała w latach 90. XX w. wspólnotowy program pomocy na rzecz zalesiania. Mimo iż program zakończył się sukcesem, doprowadzając do zalesienia około 3 milionów hektarów (ha) gruntów rolnych w całej UE (w tym 685.000 ha w samej tylko Hiszpanii), działania były prowadzone bez jakichkolwiek kryteriów czy wytycznych technicznych i środowiskowych.

    Hiszpański zespół przeanalizował, jaki wpływ na młode rośliny mają różne techniki przygotowania gleby pod zalesianie, koncentrując się na zależnościach między glebą a roślinami. Naukowcy zbadali również oddziaływanie programów zalesiania na poziom bioróżnorodności.

    Ich celem było wskazanie optymalnych warunków przekształcania gruntów rolnych w leśne. Swoje testy przeprowadzili na kilku obszarach, które były wcześniej gruntami rolnymi wykorzystywanymi do uprawy zbóż i hodowli bydła. Prace zaowocowały szeregiem zaleceń.

    Wskazano między innymi na potrzebę programów umiarkowanego zalesiania i niskiej gęstości sadzenia, aby umożliwić kolonizację gruntów przez naturalnie występujące rośliny. Naukowcy zalecili również wybieranie do zalesiania gruntów rolnych, które znajdują się w pobliżu naturalnie występujących lasów i krzewów, aby pozyskiwać z nich nasiona oraz zapewnić sukcesję roślin. Wreszcie zasugerowali, że należy wykorzystywać aktywne grunty rolne do programów zalesiania, ponieważ przekształcanie ich w las sprzyja przetrwaniu bioróżnorodności.

    Naukowcy podkreślili, że omawiane techniki nie sprawdzą się w każdym państwie unijnym, niemniej będą przydatne w regionie śródziemnomorskim.

    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Josef Weitz (ur. 1890, zm. 1972) - działacz syjonistyczny, wieloletni dyrektor Departamentu Gruntów i Zalesiania w Żydowskim Funduszu Narodowym. Po 1930 Wietz odgrywał ważną rolę w pozyskiwaniu gruntów pod osadnictwo żydowskie w Palestynie. Hodowla lasu – podstawowa nauka leśna, określająca zasady postępowania mającego na celu prawidłowe kierowanie procesami lasotwórczymi zgodnie z produkcyjnymi i pozaprodukcyjnymi zadaniami gospodarstwa leśnego. Hodowla lasu obejmuje reguły, metody i techniki odnawiania i pielęgnowania lasu, jak również zalesiania powierzchni nieleśnych, opiera się na szerokich podstawach przyrodniczych, w tym na podstawach ekologicznych. Grunty leśne – w myśl ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych (u.ochr.grunt.) są to grunty określone jako: 1) lasy w przepisach o lasach, 2) zrekultywowane na potrzeby gospodarki leśnej, 3) pod drogami dojazdowymi do gruntów leśnych.

    Bonitacja (z łac. bonus – dobry) – w gleboznawstwie, ocena jakości gleby pod względem wartości użytkowej, uwzględniająca żyzność gleby, stosunki wodne w glebie, stopień kultury gleby i trudność uprawy w powiązaniu z agroklimatem, rzeźbą terenu oraz niektórymi elementami stosunków gospodarczych. W zależności od przyjętej bonitacji wartość tę wyraża się w klasach lub punktach. Przeprowadza się ją w celu zakładania jednolitej ewidencji gruntów, będącej podstawą określenia wymiaru podatku gruntowego, scalania gruntów oraz racjonalnego ich wykorzystania na cele nierolnicze. Grunty rolne - pojęcie występujące w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych z 3 lutego 1995 roku. Obejmuje oprócz użytków rolnych także grunty:

    Ewidencja gruntów i budynków – w geodezji, rejestr publiczny danych liczbowych i opisowych dotyczących gruntów, budynków i lokali oraz danych dotyczących właścicieli nieruchomości (a w przypadku braku danych o właścicielach, danych osób i jednostek organizacyjnych, które tymi nieruchomościami władają) określony w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Rozporządzenie określa m.in: Głaz Edmunda - głaz narzutowy o obwodzie 800 cm i wysokości 1,3 m., znajdujący się na terenie rezerwatu przyrody Grabicz. Nazwę głaz zawdzięcza leśnikowi Edmundowi Nurkiewiczowi, który znalazł w 1951 roku podczas zalesiania okolic Wołomina (około 60 m na południe od obecnego ujęcia wody dla miasta). Stamtąd głaz został przetransportowany w pobliże leśniczówki w Kobyłce.

    Jednolita płatność obszarowa (JPO) - przysługuje rolnikowi, który jest posiadaczem gruntów rolnych, wchodzących w skład gospodarstwa rolnego o łącznej powierzchni nie mniejszej niż 1 ha. Grunty te muszą być utrzymywane w dobrej kulturze rolnej oraz zgodnie z wymogami ochrony środowiska. Związana jest ona z dopłatami bezpośrednimi przyznawanymi Polsce przez Unię Europejską. Konsolidacja w mechanice gruntów proces zagęszczania gruntu pod własnym lub zewnętrznym obciążeniem. Konsolidacji ulegają różne grunty mineralne (szczególnie istotna jest ona w przypadku iłów i innych gruntów spoistych) oraz organiczne (np. torf, gytia i inne). Mechanizm konsolidacji oparty jest na zmniejszaniu się przestrzeni porowej (a więc też objętości gruntu) i dyssypacji wody i przyjmuje się, że ma odmienny charakter w przypadku gruntów mineralnych oraz organicznych.

    Struktura agrarna – stan rolniczych jednostek produkcyjnych; udział zaklasyfikowanych do różnych grup według: własności ziemi, wielkości powierzchni gospodarstw rolnych, rozproszenia gruntów w ogólnej liczbie gospodarstw w państwie (lub np. regionie, województwie, gminie).

    Rekultywacja gleb – działalność mająca na celu przywrócenie wartości użytkowej glebom zniszczonym przez przemysł, zwłaszcza górniczo-hutniczy. Polega ona na właściwym ukształtowaniu rzeźby terenu, poprawieniu właściwości fizycznych i chemicznych gleby, uregulowaniu stosunków wodnych, wzmacnianiu skarp, zbudowaniu dróg i niezbędnych obiektów gospodarczych lub turystycznych, zasianiu traw i kwiatów oraz zadrzewieniu połączonym z wysianiem odpowiednich grzybów itp. Obowiązek rekultywacji spoczywa na użytkowniku, który zniszczył glebę wykorzystując ją do celów pozarolniczych. Rekultywacja powinna być wykonana w ciagu 4 lat od ustania pozarolniczej eksploatacji gruntów. Mimo to, coraz większy problem stanowią wyrobiska po kopalniach odkrywkowych, hałdy, stawy osadnikowe oraz grunty zanieczyszczone przez przemysł i budownictwo. w roku 1980 zdegradowanych było w Polsce 100 tys. ha gruntów, a zrekultywowanych tylko 28,5 tys. ha, czyli 28,5%.

    Użytek gruntowy – wykazywany w ewidencji gruntów i budynków podział gruntów na rodzaje ze względu na faktyczny sposób użytkowania lub zagospodarowania. Zanieczyszczeniami gleb i gruntów są wszelkie związki chemiczne i pierwiastki promieniotwórcze, a także mikroorganizmy, które występują w glebach w zwiększonych ilościach. Pochodzą m.in. ze stałych i ciekłych odpadów przemysłowych i komunalnych, gazów i pyłów emitowanych z zakładów przemysłowych (chemicznych, petrochemicznych, cementowni, hut, elektrowni itp.), gazów wydechowych silników spalinowych oraz z substancji stosowanych w rolnictwie (nawozy sztuczne, środki ochrony roślin).

    Klasa bonitacyjna również jako klasa bonitacyjna gleby – klasa gruntu określana w ramach gleboznawczej klasyfikacji gruntów na podstawie urzędowej tabeli gruntów określająca jakość gleby pod względem jej wartości użytkowej. Obręb ewidencyjny jest jednostką powierzchniową podziału kraju wyodrębnioną dla celów ewidencji gruntów i budynków (katastru nieruchomości), dla której zakłada się odrębny operat ewidencyjny. Jest częścią składową jednostki ewidencyjnej, utworzoną dla potrzeb związanych z techniką zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków.

    Dodano: 30.04.2010. 20:13  


    Najnowsze