• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Nowy system obserwacji Arktyki posuwa się naprzód

    31.05.2010. 17:12
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Wraz z przewidywanym na 1 września 2010 r. rozpoczęciem fazy przygotowawczej zintegrowany arktyczny system obserwacji Ziemi na Svalbardzie (SIOS) zbliża się do oficjalnego otwarcia.

    System SIOS opracowano w 2007 r. w czasie Międzynarodowego Roku Polarnego. Został zaprojektowany jako integralna część Sieci Stałej Obserwacji Arktyki (SAON), łącząc badania procesów geofizycznych, chemicznych i biologicznych.

    Inicjatywa jest częścią mapy drogowej Europejskiego Forum Strategii ds. Infrastruktur Badawczych (ESFRI). Norweska Rada ds. Badań Naukowych negocjuje obecnie z Komisją Europejską umowę o wartości mniej więcej 4 mln EUR na finansowanie etapu przygotowawczego SIOS. Planuje się, że w inicjatywę zaangażowanych będzie 27 partnerów z 15 krajów.

    Jeżeli wszystko przebiegnie zgodnie z planem, obiekty SIOS zostaną w pełni uruchomione w 2012 r.

    Istotnym działaniem w ramach tego projektu będzie rozszerzenie i zreformowanie infrastruktury w taki sposób, aby badania naukowe mogły być prowadzone ze wspólnej bazy. Obejmuje to utworzenie ośrodka wiedzy w Longyearbyen zajmującego się oceną, przechowywaniem i dostarczaniem danych, edukacją i pomocą, działaniami kooperacyjnymi oraz danymi wejściowymi do modeli "systemu Ziemi".

    System SIOS położony jest w archipelagu Svalbard. Wyspy należące do Norwegii leżą w połowie drogi między najdalej wysuniętą na północ częścią lądową Norwegii a biegunem północnym. Ich położenie w granicach północnego koła podbiegunowego sprawia, że Svalbard jest głównym celem podróży europejskich badaczy i naukowców. Na wyspach znajduje się również Svalbard Global Seed Vault.

    "Inicjatywa podkreśla wagę międzynarodowej współpracy w badaniach polarnych i odegra kluczową rolę w norweskich i międzynarodowych badaniach naukowych, jak również w społeczności archipelagu Svalbard" - mówi kierowniczka projektu SIOS, Karin Refsnes.

    Obiekty systemowe posłużą jako podstawowe elementy składowe sieci SAON, która została założona po tym, jak zainteresowane strony zdały sobie sprawę z potrzeby stworzenia dobrze skoordynowanej i zrównoważonej sieci obserwacji Arktyki, która odpowiada na zapotrzebowanie naukowe i społeczne.

    Projekt SIOS poszerzy i uzupełni istniejące systemy obserwacji na Svalbardzie i sąsiednich wyspach. Systemy zostaną zorganizowane w ujednoliconą infrastrukturę, która łączyć będzie dane z lądu, morza, lodu i atmosfery gromadzone na czterech platformach obserwacyjnych.


    Za: CORDIS

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Park Narodowy Północnego Isfjordu (nor. Nordre Isfjorden nasjonalpark) – położony jest w zachodniej części Spitsbergenu, wzdłuż wysp i północnego brzegu fiordu Isfjorden, w archipelagu Svalbard, położonego pomiędzy Morzem Barentsa a Morzem Grenlandzkim. Park został utworzony 26 września 2003 roku, obejmuje obszar 2 952,1 km², z czego 2 047 km ² powierzchni stanowi obszar stałego lądu, a 905 km ² wody morskie. Na tym dużym chronionym obszarze istnieją złoża torfu, co jest niezwykłe w Svalbard. Svalbard – norweska prowincja w Arktyce, obejmująca swym zasięgiem archipelag Svalbard (którego największą wyspą jest Spitsbergen, dawniej znany jako Spitsbergen Zachodni – Vestspitsbergen) wraz z kilkoma wyspami nie wchodzącymi w skład archipelagu (m.in. Wyspa Niedźwiedzia – Bjørnøya) w granicach 71°–81° N i 10°–35° E, 800 km na północ od Norwegii i 1100 km od Bieguna Północnego. Ziemia Króla Karola – jest grupą wysp w archipelagu Svalbard leżącą w północno-wschodniej części Morza Barentsa, 80 km na południowy wschód od Ziemi Północno-Wschodniej . Archipelag obejmuje powierzchnię 332 km ² i składa się z wysp: Wyspa Królewska (Kongsøya), Wyspa Szwedzka (Svenskøya), Abeløya, Helgolandøya i Tirpitzøya, a także małych wysepek i raf. Nazwa archipelagu pochodzi od imienia Karola Wirtemberskiego króla Wirtembergii. Na wyspach znajduje sie największa populacja Niedźwiedzi polarnych w archipelagu Svalbard, chronionych w Północno-wchodnim rezerwacie przyrody Svalbardu.

    Wyspa Victorii (ros. остров Виктория) – samotna wyspa położona na Oceanie Arktycznym na północy Morza Barentsa, pomiędzy dużymi archipelagami Ziemi Franciszka Józefa i Svalbardu; jest to najdalej na zachód położona wyspa rosyjskiej Arktyki. Wyspa Biała (norw. Kvitøya) – norweska wyspa w archipelagu Svalbard na Oceanie Arktycznym. Powierzchnia wyspy wynosi 682 km². Wyspa nie jest zamieszkana.

    Sveagruva, inaczej Svea, po polsku Szwedzka Kopalnia – to największa norweska kopalnia na wyspie Spitsbergen w archipelagu Svalbard. Jest jedną z trzech jeszcze czynnych kopalni w archipelagu. Na dłużej zatrzymuje się tu zwykle zaledwie kilka osób, większość górników dojeżdża z Longyearbyen. Isfjorden – to drugi pod względem długości fiord znajdujący się w zachodniej części wyspy Spitsbergen, w archipelagu Svalbard leżącego na Oceanie Arktycznym.

    Sound Surveillance System (SOSUS) – wymierzony w radzieckie okręty podwodne o napędzie nuklearnym amerykański system obserwacji akustycznej za pomocą sensorów pasywnych wielkich przestrzeni oceanicznych. Będący częścią większego systemu Integrated Undersea Surveillance System (IUSS) system SOSUS opiera się na sieci pasywnych sonarów dennych rozmieszczonych w newralgicznych obszarach Atlantyku i Morza Północnego – dogodnych i możliwych przejściach radzieckich okrętów na otwarte przestrzenie oceaniczne w kierunku wybrzeży Stanów Zjednoczonych, a także półkolem wzdłuż wybrzeży USA. Po raz pierwszy zlokalizowano radziecki okręt podwodny za pomocą sieci SOSUS 26 czerwca 1962 roku. Z biegiem lat system był ustawicznie unowocześniany i rozszerzano jego zakres, po zakończeniu zimnej wojny zaś, jest częściowo używany także do celów cywilnych – głównie do badań nad wielkimi ssakami morskimi a także do monitorowania zmian klimatycznych Ziemi. Wijdefjorden - to pierwszy pod względem długości fiord znajdujący się w północnej części wyspy Spitsbergen, w archipelagu Svalbard leżącego na Morzu Arktycznym, terenu zależnego od Norwegii. Fiord ma długość około 108 km i wchodzi w skład norweskiego Parku Narodowego Wijdefjorden.

    COSMO-SkyMed-2 – włoski wojskowo-cywilny satelita do obserwacji radarowych. Drugi z czterech satelitów serii COSMO-SkyMed. Służy do obserwacji basenu Morza Śródziemnego. Wyposażony jest w radar z syntetyczną aperturą (SAR) mogący obserwować powierzchnię Ziemi w każdych warunkach atmosferycznych. Misję finansuje Włoska Agencja Kosmiczna (ASI) i włoskie ministerstwo obrony. W funkcjach wojskowych system będzie współpracował z francuskimi satelitami Pleiades, tworząc francusko-włoski system ORFEO. Będzie tworzył też część systemu SABRINA.

    COSMO-SkyMed-3 – włoski wojskowo-cywilny satelita do obserwacji radarowych. Trzeci z czterech satelitów serii COSMO-SkyMed. Służy do obserwacji basenu Morza Śródziemnego. Wyposażony jest w radar z syntetyczną aperturą (SAR) mogący obserwować powierzchnię Ziemi w każdych warunkach atmosferycznych. Misję finansuje Włoska Agencja Kosmiczna (ASI) i włoskie ministerstwo obrony. W funkcjach wojskowych system będzie współpracował z francuskimi satelitami Pleiades, tworząc francusko-włoski system ORFEO. Będzie tworzył też część systemu SABRINA.

    COSMO-SkyMed-1 – włoski wojskowo-cywilny satelita do obserwacji radarowych. Pierwszy z czterech satelitów serii COSMO-SkyMed. Służy do obserwacji basenu Morza Śródziemnego. Wyposażony jest w radar z syntetyczną aperturą (SAR), mogący obserwować powierzchnię Ziemi w każdych warunkach atmosferycznych. Misję finansują Włoska Agencja Kosmiczna (ASI) i włoskie ministerstwo obrony. W funkcjach wojskowych system będzie współpracował z francuskimi satelitami Pleiades, tworząc francusko-włoski system ORFEO. Będzie tworzył też część systemu SABRINA. Barentsburg (ros. Баренцбург) jest drugim pod względem wielkości osiedlem na Svalbardzie, zamieszkuje go ok. 750 osób, głównie Rosjanie i Ukraińcy. Większość mieszkańcow pracowała w kopalni węgla rosyjskiej firmy Trust Arktikugol (Арктикуголь), obecnie zamykanej. Odległość do Longyearbyen, największego osiedla na Svalbardzie to ok. 55 km, jednak nigdy nie wybudowano drogi łączącej te miejscowości, chociaż w ostatnich latach zaczęto planować budowę takowej.

    Dodano: 31.05.2010. 17:12  


    Najnowsze