• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Początek żabich godów - samce zrobiły się niebieskie

    04.04.2011. 13:33
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W południowej Wielkopolsce rozpoczęły się gody żab moczarowych (Rana arvalis). W tym czasie samiec, żeby przypodobać się potencjalnym partnerkom, zmienia ubarwienie swojej skóry na intensywnie niebieskie. Pod tym względem jest wśród płazów gatunkiem wyjątkowym.



    "Udekorowane" na niebiesko samce pojawiły się w wielu miejscach, m.in. na stawie w Konradowie w wielkopolskiej części Doliny Baryczy, a nawet na płytkiej gliniance w Ostrowie Wielkopolskim.

    ,,Ich zaloty trwają zaledwie kilka dni, ale sama zmiana barw, aby przypodobać się samicom, odbywająca się tylko w tym okresie i tzw. ampleksus (połączenie z samicą), kosztuje samce sporo energii. Ale natura jest sprawiedliwa - samice z kolei tracą energię na składanie setek jaj" - powiedział PAP przyrodnik Paweł T. Dolata.

    Wyjaśnił, że już w piątek były widoczne kłęby złożonych przez samice jaj. Podkreślił, że Rana arvalis jest jednym z pierwszych godujących płazów o tej porze roku.

    Żaby moczarowe trudno zauważyć w okresie godowym - znajdują sobie płytkie, ustronne płycizny stawów i rozlewisk. Jednak w wybranych miejscach, gdzie grupują się duże ilości samców, woda aż bulgocze od ich ruchów i ,,burczących" głosów godowych. Po pojawieniu się kijanek i przeobrażeniu się ich w małe żabki, dorosłe osobniki wracają na bagna, moczary i inne otwarte podmokłe siedliska - wyjaśnia przyrodnik.

    Rana arvalis jest jednym z gatunków najbardziej zagrożonych wyginięciem. ,,Jest bardzo wrażliwa, musi mieć bardzo czyste środowisko" - twierdzi Dolata.

    Żaby moczarowe osiągają długość od 4 do 8 centymetrów. Jedna samica może złożyć w kłębie od 800 do 2800 jaj. Przeobrażone osobniki pojawiają się w połowie czerwca.

    Żaby, ze względu na szczególne właściwości fizjologiczne (przepuszczalna skóra) i wymagania ekologiczne, są doskonałym wskaźnikiem zanieczyszczenia środowiska.

    Wszystkie ich gatunki są objęte w Polsce ścisłą ochroną gatunkową, ale mimo to wiele z nich zmniejsza swą liczebność na skutek zmian środowiska, głównie osuszania terenu i niszczenia płytkich zbiorników wodnych, jak i chemizacji zmniejszającej ilość owadów - ważnego dla żab pokarmu. ZAK

    PAP - Nauka w Polsce

    ls/ gma/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)

    Kob liczi (Kobus leche) - duże zwierzę z rodziny krętorogich, o długości do 1,8 m i wadze do 120 kg. Ta rzadko spotykana antylopa żyje na południu Afryki. Przebywa w małych stadach, liczących po kilkanaście osobników. Zamieszkuje przeważnie podmokłe i zarośnięte trzciną brzegi rzek, jezior i bagien, przez które nie boi się przeprawiać brodząc lub płynąc. W razie niebezpieczeństwa również chroni się w wodzie. Kob liczi ma lirowato wygięte rogi. Używa ich do obrony przed swoimi prześladowcami. W okresie godów rogi służą również do walk, w czasie których zostaje ustalona hierarchia samców w stadzie. Walki te mają charakter rytualny i niezbyt gwałtowny. Najsilniejszy samiec wybiera samice, które tworzą jego harem. Każda samica po trwającej 7 miesięcy ciąży rodzi jedno młode. Mały kob przestaje ssać mleko matki po 4 miesiącach. Dojrzałość płciową samice osiągają zwykle po dwóch latach, a samce po trzech.

    Kob liczi (Kobus leche) - duże zwierzę z rodziny krętorogich, o długości do 1,8 m i wadze do 120 kg. Ta rzadko spotykana antylopa żyje na południu Afryki. Przebywa w małych stadach, liczących po kilkanaście osobników. Zamieszkuje przeważnie podmokłe i zarośnięte trzciną brzegi rzek, jezior i bagien, przez które nie boi się przeprawiać brodząc lub płynąc. W razie niebezpieczeństwa również chroni się w wodzie. Kob liczi ma lirowato wygięte rogi. Używa ich do obrony przed swoimi prześladowcami. W okresie godów rogi służą również do walk, w czasie których zostaje ustalona hierarchia samców w stadzie. Walki te mają charakter rytualny i niezbyt gwałtowny. Najsilniejszy samiec wybiera samice, które tworzą jego harem. Każda samica po trwającej 7 miesięcy ciąży rodzi jedno młode. Mały kob przestaje ssać mleko matki po 4 miesiącach. Dojrzałość płciową samice osiągają zwykle po dwóch latach, a samce po trzech.

    Modliszka gwinejska (Sphodromantis gastrica) − gatunek owada z rzędu modliszek. Gatunek ten może barwić się w wielu kolorach: żółty, zielony, brązowy. Samice tych modliszek nie potrafią latać lecz samce latają. W domowych hodowlach bardzo rzadko zdarza się, żeby aktywnie latały. Jest to gatunek często spotykany w polskich terrariach z tego względu, że są bardzo łatwe w zapewnieniu im odpowiednich warunków życia. Dorosłe osiągają nawet 10 cm (samice) i 8 cm (samce). Ich hodowla nie jest trudna. Potrzebują od 22 do 30 stopni Celsjusza. Wilgotność około 60%. Ich dojrzałość płciową rozpoznajemy po tym jak wyrastają im skrzydła.

    Modliszka gwinejska (Sphodromantis gastrica) − gatunek owada z rzędu modliszek. Gatunek ten może barwić się w wielu kolorach: żółty, zielony, brązowy. Samice tych modliszek nie potrafią latać lecz samce latają. W domowych hodowlach bardzo rzadko zdarza się, żeby aktywnie latały. Jest to gatunek często spotykany w polskich terrariach z tego względu, że są bardzo łatwe w zapewnieniu im odpowiednich warunków życia. Dorosłe osiągają nawet 10 cm (samice) i 8 cm (samce). Ich hodowla nie jest trudna. Potrzebują od 22 do 30 stopni Celsjusza. Wilgotność około 60%. Ich dojrzałość płciową rozpoznajemy po tym jak wyrastają im skrzydła.

    Brachypelma auratum – ptasznik dorastający do 7 cm ciała (dorosłe samice), samce zaś mniejsze (w okolicy 5,5 cm). Tak jak większość Brachypelm rośnie bardzo wolno, (okres dojrzewania około 4-5 lat). Posiada jad stosunkowo słaby i niegroźny dla człowieka. Dorosła samica w sprzyjających warunkach może przeżyć nawet 20 lat, samiec zdecydowanie mniej – około rok od ostatniego linienia. Nie jest to gatunek agresywny, aczkolwiek agresywniejszy niż inni przedstawiciele tego gatunku np. Brachypelma smithi czy Brachypelma albopilosum, zaniepokojony wyczesuje włoski z odwłoka.

    Brachypelma auratum – ptasznik dorastający do 7 cm ciała (dorosłe samice), samce zaś mniejsze (w okolicy 5,5 cm). Tak jak większość Brachypelm rośnie bardzo wolno, (okres dojrzewania około 4-5 lat). Posiada jad stosunkowo słaby i niegroźny dla człowieka. Dorosła samica w sprzyjających warunkach może przeżyć nawet 20 lat, samiec zdecydowanie mniej – około rok od ostatniego linienia. Nie jest to gatunek agresywny, aczkolwiek agresywniejszy niż inni przedstawiciele tego gatunku np. Brachypelma smithi czy Brachypelma albopilosum, zaniepokojony wyczesuje włoski z odwłoka.

    Breviceps – rodzaj płazów bezogonowych z rodziny Brevicipitidae, obejmujący gatunki występujące w wschodniej i południowej Afryce. Zamieszkują jałowe, wyschnięte półpustynie. Płazy z tego rodzaju charakteryzują się krótką głową i krępym tułowiem. Na powierzchni ziemi pojawiają się tylko podczas gwałtownych, tropikalnych ulew. Samce są znacznie mniejsze od samic i mają tak krótkie kończyny w stosunku do swojej wielkości że nie są w stanie trzymać samicy w pozycji ampleksus. Dlatego wydzielają specjalny klej który utrzymuje samca na samicy podczas kopulacji. Samce wydają głośne, beczące, słyszalne z dużej odległości odgłosy, przywołujące samice. Kuliste jaja składane są w podziemnych komorach. Młode wylegają się bezpośrednio z jaj nie przechodząc metamorfozy.

    Dodano: 04.04.2011. 13:33  


    Najnowsze