• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Podkarpackie niedźwiedzie wierne pierwotnym instynktom

    09.08.2010. 00:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Żyjąca na Podkarpaciu największa w Polsce populacja niedźwiedzi nadal zachowuje się zgodnie z pierwotnymi instynktami - poinformował rzecznik Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Krośnie Edward Marszałek. Leśnicy szacują, że na Podkarpaciu, przede wszystkim w Bieszczadach i Beskidzie Niskim, bytuje około 120 tych drapieżników.

    "U naszych niedźwiedzi nie występuje zjawisko zaniku instynktownego strachu i skłonności do przebywania w pobliżu ludzi, w celu łatwego zdobycia pożywienia, czyli tzw. synantropizacja" - powiedział Marszałek.

    Podkreślił, że "wędrująca w styczniu tego roku po Przemyślu i w okolicach Jarosławia niedźwiedzica Przemisia nie była, a taka jest opinia fachowców, przedstawicielem bieszczadzkiej populacji". "Nim pojawiła się w pobliżu ludzkich siedzib, wcześniej, prawdopodobnie od urodzenia, żyła w niewoli" - zaznaczył.

    Rzecznik zwrócił natomiast uwagę, że niedźwiedzie częściej pokazują się człowiekowi. Tablice ostrzegające przed nimi ustawiono m.in. w okolicach Zalewu Solińskiego oraz w nadleśnictwie Baligród.

    "Ostrzegamy turystów przed wchodzeniem na teren, gdzie są ostoje niedźwiedzi i gdzie można spotkać tego drapieżnika. W głębi lasu niedźwiedzie są u siebie" - przypomniał rzecznik.

    "Natrafienie na tropy niedźwiedzi w Bieszczadach nie jest niczym szczególnym. Ostatnio liczne jego tropy odnalazłem na uczęszczanym szlaku turystycznym" - zaznaczył.

    W ostatnich dwóch latach nie zanotowano przypadków poturbowania ludzi. Jednak w 2008 r. były trzy takie zdarzenia. Jeden z nich dotyczył drwala idącego do lasu. Mężczyzna nieświadomie przeciął drogę drapieżnikowi. Ten zaskoczony uderzył go łapą.

    Kilka żyjących na Podkarpaciu niedźwiedzi ma założone nadajniki telemetryczne. Dzięki nim można m.in. wyznaczyć trasy przemieszczania się tych zwierząt.

    Jeden z monitorowanych samców w ciągu dziewięciu miesięcy potrafił obejść obszar 1100 km kw. Wyruszył znad Zalewu Solińskiego i dotarł do Tylawy w Beskidzie Niskim, gdzie wypłoszyły go ciężarówki na drodze krajowej nr 9. Wcześniej odwiedził m.in. okolice Leska i Rymanowa. Zdecydowanie mniej wędrują zajęte rodzeniem i wychowaniem potomstwa samice. Zazwyczaj poruszają się na obszarze ok. 100 km kw.

    Niedźwiedzie są wszystkożerne. Dorosłe osobniki ważą ok. 300 kg, żyją do 50 lat. Zaliczają się do najbardziej niebezpiecznych drapieżników w Europie. KYC

    PAP - Nauka w Polsce

    hes/ jbr/ bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Niedźwiedź krótkopyski (Arctodus simus) – gatunek wymarłego ssaka drapieżnego z rodziny niedźwiedziowatych (Ursidae). Jego szczątki są znane z ponad stu stanowisk w Ameryce Północnej. Podobnie jak większość przedstawicieli megafauny wymarł po ostatnim maksimum glacjalnym, około 11 400 lat temu. Był największym lądowym mięsożercą żyjącym w plejstocenie na terenie Ameryki Północnej. Przeciętnie ważył prawdopodobnie około 770 kg, jednak osobniki z masą ciała dochodzącą do 1000 kg nie należały do rzadkości. Przedstawiono kilka różnych hipotez dotyczących paleobiologii niedźwiedzia krótkopyskiego – mógł on być drapieżnikiem, padlinożercą, roślinożercą lub wszystkożercą. Według analizy stabilnych izotopów kolagenu kości przeprowadzonej przez Paula Matheusa (1995) Arctodus simus żywił się niemal wyłącznie mięsem. Matheus zasugerował, że był on raczej padlinożercą niż szybko biegającym drapieżnikiem, jego stosunkowo długie kończyny umożliwiały mu szybkie przemieszczanie się po terytorium, a duże rozmiary pozwalały mu bronić pożywienia przed innymi mięsożercami. Według Matheusa do wyginięcia niedźwiedzi krótkopyskich mogła przyczynić się konkurencja ze strony niedźwiedzi brunatnych. Badania Keny Fox-Dobbs i współpracowników (2008) sugerują, że niedźwiedź krótkopyski był wyspecjalizowanym drapieżnikiem, polującym niemal wyłącznie na karibu. Czaszki i żuchwy niedźwiedzi krótkopyskiego i jaskiniowego mieszczą się w morfoprzestrzeniach zajmowanych przez współczesne niedźwiedzie wszystkożerne. Również analiza Figueirido i współpracowników (2010) sugeruje, że niedźwiedź krótkopyski był wszystkożercą, a jego dieta zależała od dostępności pożywienia. Autorzy stwierdzili, że miał on kończyny stosunkowo krótsze niż wcześniej sądzono, a pysk nie był krótki, lecz proporcjonalny jak na wszystkożernego niedźwiedzia tej wielkości. Podobnie szeroki pysk mają również współczesne niedźwiedzie wszystkożerne – malajski i andyjski. Historia Odessy: Pierwsi ludzie pojawili się w obszarze dolnego Dniestru około 600 000 lat temu. Na obrzeżach dzisiejszej Odessy, w naturalnej jaskini przy ujściu rzeki Kujalnik, paleontolodzy odkryli ślady polowań na niedźwiedzie: broń z kamienia i kości oraz szkielety zwierzęce. Na prawym brzegu ujścia rzeki Chadżybej, w pobliżu wsi Usatowo, odkryto osadę łowców niedźwiedzi z późnego paleolitu (14 tys. – 8 tys. lat p.n.e.). Niedźwiedź himalajski, niedźwiedź tybetański, niedźwiedź księżycowy, niedźwiedź obrożny (Ursus thibetanus) – gatunek drapieżnego ssaka z rodziny niedźwiedziowatych, blisko spokrewniony z baribalem. Uzębienie niedźwiedź himalajski posiada najsłabsze zęby ze wszystkich gatunków niedźwiedzi skutkiem tego jest specyficzna dieta tego gatunku niedźwiedź himalajski ze względu na słabe uzębienie większość roku żywi się pokarmem roślinnym (owoce, pędy, korzonki) wyjątkiem jest jesień wtedy w diecie niedźwiedzia himalajskiego przeważa pokarm mięsny jest to wynikiem tego iż w okresie tym niedźwiedzie himalajskie podobnie jak inne gatunki niedźwiedzi magazynuje tłuszcz mający za zadanie pomoc w przetrwaniu zimy

    Pancerne niedźwiedzie, panserbjørne – fantastyczna rasa znana z cyklu Mroczne materie Philipa Pullmana. Wyglądem w zasadzie niczym nie różnią się od niedźwiedzi polarnych, odznaczają się tylko większym wzrostem. Pomimo swej masywności są zręcznymi rzemieślnikami i kowalami. Swoimi wrodzonymi zdolnościami w tym kierunku znacznie przewyższają ludzi (przynajmniej w świecie Lyry). Niedźwiedzi Żleb (słow. Medvedí žľab) – żleb w słowackich Tatrach Wysokich, będący orograficznie lewym odgałęzieniem Doliny Wielickiej. Biegnie w kierunku południe–północ i rozciąga się między dwoma odnogami grani Granatów Wielickich, rozgałęziającej się w wierzchołku Wielickiej Kopy. Od zachodu żleb jest ograniczony grzbietem, w którym wznoszą się Niedźwiedzie Czuby, natomiast wschodnia odnoga grani oddziela go od Doliny Sławkowskiej. Jest trawiasty, a jego dnem płynie niewielki potok.

    Tapio (Niedźwiedzi Król, Władca lasu) – w mitologii fińskiej bóg lasu, myśliwych i hodowli bydła; myśliwi oddawali mu cześć przed polowaniem, składali ofiary z żyta, ziarna, piwa i wina, aby prosić o przychylność podczas łowów. Był mężem Mielikki oraz ojcem Annikki. Gawra (z rum. gaura) – zimowe legowisko niedźwiedzi, wykrot leśny lub jaskinia w miejscu niedostępnym i ukrytym. Jest to też miejsce, w którym na świat przychodzą młode niedźwiedzie.

    Park Narodowy Lasu Bawarskiego (niem. Nationalpark Bayerischer Wald) - znajduje się w południowo-wschodniej części Niemiec oraz zachodniej części Czech (Szumawa) na terenie Lasu Bawarskiego. Został utworzony w roku 1970 jako pierwszy park narodowy w ówczesnej Republice Federalnej Niemiec. Powierzchnia parku wynosi 24 217 ha, porośniętych w większości bogatymi, górskimi lasami mieszanymi. Park podzielony jest na trzy części; otwartej dla zwiedzających, w której można zobaczyć m.in. rysie, wilki i niedźwiedzie; obszar znakowanych szlaków turystycznych oraz obszar ściśle chroniony o pow. 4000 ha, niedostępny dla turystów. Rosomak (Gulo gulo) – gatunek drapieżnego ssaka lądowego z rodziny łasicowatych, doskonale przystosowanego do zimowych warunków życia. Jest jednym z największych – obok wydry olbrzymiej i wydry morskiej – przedstawicieli rodziny łasicowatych i jedynym współcześnie żyjącym przedstawicielem rodzaju Gulo. Ze względu na wygląd uważany był początkowo za bliskiego krewniaka psów lub niedźwiedzi. W wielu regionach niesłusznie uważany za zwierzę bardzo agresywne, wręcz krwiożercze. Ze względu na mobilny tryb życia jest zwierzęciem trudnym do obserwowania i – w efekcie – stosunkowo słabo poznanym. Jest prawdopodobnie najsłabiej poznanym gatunkiem spośród dużych drapieżników lądowych.

    Dodano: 09.08.2010. 00:17  


    Najnowsze