• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Poziom ozonu w pd.-zach. Hiszpanii znów powyżej normy

    17.04.2010. 21:05
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Stężenie ozonu w atmosferze na półwyspie Iberyjskim wiosną i latem od dawna przekracza bezpieczną granicę ustaloną przez Unię Europejską, wynika z danych zgromadzonych w latach 2000 - 2005 - podaje internetowy serwis "Physorg".

    Specjaliści zwracają uwagę, że wyniki ich badań pomogą politykom podejmować decyzje dotyczące ochrony środowiska i opracowywać strategie redukcji stężenia ozonu w atmosferze.

    Limity ustalone w celu ochrony ludzi i roślin zwykle są przekraczane w kwietniu i trwają przez całe lato. Podobnie podwyższony poziom ozonu jest zauważalny w wielu krajach rozwiniętych - wynika z badania przeprowadzonego przez naukowców z hiszpańskiej narodowej agencji kosmicznej INTA i Uniwersytetu Huelva.

    Badacze ustalili, że występują dzienne cykle zmian stężenia ozonu, zgodnie z którymi minimalny poziom jest od wschodu słońca do około godz. 7 rano, a najwyższy poziom jest rejestrowany około godz. 15. Średnie stężenie waha się od 57.8 mikrogramów na metr sześcienny w rejonie Huelva do 78.5 mikrogramów na metr sześcienny w rejonie Valverde.

    Ozon troposferyczyny jest jednym z największych zanieczyszczeń atmosferycznych zarówno w rejonach rolniczych jak i przemysłowych i jako efekt utleniania wpływa na zdrowie ludzi, wegetację roślin oraz na ekosystemy. Jest też gazem cieplarnianym mającym swój udział w globalnym ociepleniu - informują naukowcy.

    Ozon jest jedną z odmian alotropowych tlenu i ma silne własności aseptyczne oraz toksyczne. Ma zastosowanie przy wyjaławianiu wody oraz pełni ważną rolę w pochłanianiu części promieniowania ultrafioletowego dochodzącego ze Słońca do Ziemi. Pochłanianie to polega na reakcji rozszczepienia cząsteczki ozonu na tlen i rodnik tlenowy, która jest odwróceniem reakcji syntezy ozonu. KRF

    PAP - Nauka w Polsce

    tot/ agt/

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Jednostka Dobsona (DU) – jednostka pomiaru warstwy ozonu w atmosferze Ziemi, w szczególności w stratosferze. Jednostka odpowiada warstwie ozonu o grubości 10 µm w standardowych warunkach ciśnienia i temperatury. Na przykład 300 DU ozonu na poziomie morza przy 0 °C będzie warstwą o grubości 3 mm. Jedna jednostka Dobsona to 2,69×10 cząsteczek ozonu na cm² czyli 2,69×10 na metr kwadratowy. Co oznacza 0,447 milimoli ozonu na metr kwadratowy. Dziura ozonowa – zjawisko spadku stężenia ozonu (O3) w stratosferze atmosfery ziemskiej. Występuje głównie w obszarach podbiegunowych. Tworzenie się i rozpad O3 zachodzi pod wpływem światła, którego natężenie różni się dla danego obszaru w poszczególnych porach roku. Naturalna zawartość ozonu zmienia się z szerokością geograficzną, dlatego trudno jest podać uniwersalną wartość stężenia granicznego, które określa pojawienie się dziury ozonowej. W przypadku Antarktyki graniczna wartość stężenia O3 określająca naturalny stan ozonosfery i dziurę ozonową wynosi 220 DU. Do 1979 r. nie notowano w tym rejonie niższych stężeń O3, a późniejsze spadki zawartości ozonu miały charakter antropogeniczny. Powstawanie dziury wiązane jest zazwyczaj z antropogeniczną emisją freonów. Ozon troposferyczny (smog fotochemiczny, ozon przypowierzchniowy, ozon przygruntowy) – ozon znajdujący się w troposferze, zwany również "złym ozonem", ponieważ w bezpośrednim kontakcie jest on toksyczny dla organizmów żywych. W XIX wieku średnie stężenie ozonu w troposferze (tzw. wartość tła) wynosiło około 10 ppb. Aktualnie jest ono 2,5-krotnie wyższe i wynosi około 25 ppb. W Europie to stężenie jest jeszcze wyższe i przy powierzchni ziemi szacuje się na około 30–35 ppb, natomiast w wolnej troposferze (powyżej warstwy granicznej) stężenie to jest jeszcze wyższe i osiąga 40–50 ppb w zimie i 50–70 ppb latem.

    Zjawisko umkehr (zjawisko odwrócenia) – obserwowana zmiana stosunku intensywności promieniowania rozproszonego dla różnych długości fali w ultrafiolecie w zależności od wysokości ozonosfery i kąta zenitalnego Słońca. Efekt odwrócenia jest wykorzystywany w pomiarze rozkładu pionowego ozonu w atmosferze. Pomiaru umkher dokonuje się zazwyczaj w czasie zachodu Słońca. Efekt odwrócenia odkryty został w 1931 roku przez Götza. Metoda znalezienia rozkładu ozonu została opracowana w 1934 roku przez Götza, Dobsona i Meethama. Ozonowanie – jeden ze sposobów oczyszczania wody pitnej z drobnoustrojów (dezynfekcji wody). Woda mieszana jest z ozonem w mieszalnikach inżektorowych i nasycona przepływa przez zbiornik kontaktowy, gdzie zachodzi proces dezynfekcji. Zużycie ozonu wynosi 0,6 – 4 g/m³, czas kontaktu z wodą ok. 10 min. Cząsteczka ozonu ulega rozpadowi tworząc tlen cząsteczkowy.

    Ozonosfera (warstwa ozonowa, powłoka ozonowa) – warstwa zwiększonej koncentracji ozonu w stratosferze. Znajduje się na wysokości ok. 15-50 km nad Ziemią. Główna warstwa ozonu znajduje się 25–30 km nad poziomem morza. Spektrometr Dobsona – najwcześniejszy instrument do pomiaru ilości ozonu w atmosferze. Został wynaleziony w 1924 roku przez Gordona Dobsona.

    Ozonoliza - technika analityczna ustalania struktury chemicznej węglowodorowej części organicznych związków chemicznych opierająca się na reakcji chemicznej ozonu z tymi związkami i jednocześnie nazwa samej reakcji. Ozonator - jest to urządzenie w którym w wyniku wyładowań niezupełnych wywołanych odpowiednio dużą różnicą potencjałów następuje synteza ozonu. Jest przetwornikiem, przy czym uzyskiwana w nim energia chemiczna jest funkcją dostarczonej w jednostce czasu energii elektrycznej. Jest elementem nieliniowym, bowiem prąd przepływający przez ozonator jest nieliniową funkcją przyłożonego napięcia do jego elektrod.

    Ozonki – grupa niestabilnych, reaktywnych związków chemicznych powstających pod wpływem ozonu. Mają właściwości utleniające i wybuchowe, rozkładają się w obecności wody.

    Tritlenek azotu (nazwa Stocka: tlenek azotu(VI); nadtlenek azotu), NO3nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków azotu, w którym atom azotu występują na formalnym stopniu utlenienia VI. Powstaje z pentatlenku diazotu (N2O5) pod wpływem ozonu, nie zawiera wiązania nadtlenkowego −O−O− i jest silnym utleniaczem. Pod wpływem wody rozkłada się do kwasu azotowego i tlenu.

    Dodano: 17.04.2010. 21:05  


    Najnowsze