• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Prawie 1000 kozic żyje w Tatrach

    18.07.2011. 08:33
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    W Tatrach żyje 967 kozic - wykazało letnie liczenie tych chronionych zwierząt. Liczba kozic w Tatrach od kilku lat wzrasta - powiedział PAP Filip Zięba, specjalista ds. fauny Tatrzańskiego Parku Narodowego (TPN).

    Od poprzedniego, jesiennego liczenia kozic w Tatrach przybyło 126 osobników. Przyrodników cieszy szczególnie dość liczny przychówek, który wyniósł w tym roku 149 młodych kozic. Jak rachują przyrodnicy z TPN, po polskiej stronie gór obecnie bytuje około 300 kozic.

    Licznie kozic organizowane jest od 1954 roku, a wspólnie ze Słowakami od 1957 roku. Przez dziesiątki lat zaobserwowano, że liczebność kozic w Tatrach podlega dużym wahaniom. Na przełomie 1999 i 2000 r. odnotowano w całych Tatrach zaledwie 270 kozic. Gwałtowny wzrost pogłowia kozic w Tatrach nastąpił w 2007 roku, kiedy w całych Tatarach naliczono prawie 550 sztuk. Podczas jesiennego liczenia w 2008 roku było ich 770, a w 2010 roku - 841.

    Przyrodnicy przypuszczają, że przyczyną wahań liczebności tych zwierząt były m.in. wzrost liczby drapieżników, zmiany klimatyczne, kłusownictwo i nadmierny ruch turystyczny. Najwięcej kozic ginie zimą, wówczas zwierzęta te padają łupem drapieżników. Zdarza się także, że kozice giną pod zwałami śnieżnych lawin.

    Kozica jest symbolem zarówno polskiego, jak i słowackiego Tatrzańskiego Parku Narodowego. Jest gatunkiem chronionym, mimo to zdarza się, że kłusownicy polują na te piękne zwierzęta.

    Kozice żyją w niewielkich stadach, zwanych kierdelami, które mają określoną strukturę, na czele stoi zawsze doświadczona samica z młodym, tzw. licówka. W skład kierdela wchodzą też inne samice z młodymi oraz tzw. roczniaki i dwulatki. Samce żyją najczęściej samotnie lub tworzą grupy kawalerskie, dołączając do stad jesienią, na czas godów.

    PAP - Nauka w Polsce

    szb/ hes/ agt/

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Półkozic (Kozic, Oślagłowa, Ośle Uszy, Połkoza, Połkozic, Połukoza, Połukozic, Pułkoza, Żebro) – polski herb szlachecki, noszący zawołania Połkoza i Połukoza. Występował głównie w ziemi krakowskiej, sandomierskiej, lubelskiej, łęczyckiej i sieradzkiej. W wyniku unii horodelskiej w 1413 roku przeniesiony na Litwę. Piotr Borzęcki herbu Półkozic (ur. ok. 1750–?) – szef targowickiej formacji Pułku Lekkiej Jazdy pod Imieniem Województwa Kijowskiego, konsyliarz konfederacji generalnej koronnej w konfederacji targowickiej. Józef, nazwisko świeckie Bobrykowicz-Anechożski, Bobrykowicz, rzadziej Bobrykiewicz herbu Półkozic (zm. w marcu 1635) – biskup prawosławny działający w I Rzeczypospolitej, pierwszy hierarcha na katedrze mścisławskiej, mohylewskiej i orszańskiej (białoruskiej).

    Adam Filip Przeradowski herbu Półkozic – stolnik różański, podczaszy różański w 1780 roku, cześnik różański w 1778 roku, poseł ziemi łomżyńskiej na Sejm Czteroletni w 1790 roku. Michał Świdziński herbu Półkozic – kasztelan radomski w 1772 roku, rotmistrz powiatu radomskiego w 1764 roku, pokojowy królewski w 1758 roku, starosta radomski w latach 1754-1772.

    Tadeusz Błędowski herbu Półkozic – poseł czernihowski na Sejm Czteroletni w 1790 roku, major wojsk koronnych, członek Zgromadzenia Przyjaciół Konstytucji Rządowej. Mikołaj Michał Kurdwanowski z Kurdwanowa herbu Półkozic (ur. około 1690 roku; zm. w 1746 roku) – kasztelan halicki w 1735 roku, podkomorzy halicki w latach 1732-1735, stolnik bełski w 1718 roku, starosta baranowski w 1718 roku.

    Andrzej Wielowiejski herbu Półkozic (ur. w 1746 roku – poległ 4 listopada 1794 na Pradze) – komendant i pułkownik Gwardii Konnej Koronnej w 1793 roku. Niewiarowo-Sochy – wieś w Polsce położona w województwie podlaskim, w powiecie siemiatyckim, w gminie Grodzisk, herbu Półkozic.

    Stanisław Ligęza z Gorzyc i Przecławia herbu Półkozic (? – zm. 9 marca 1462) – rycerz pasowany, kasztelan żarnowski i małogoski,

    Antoni Borzęcki herbu Półkozic (zm. w 1742 roku) – podkomorzy przemyski w latach 1739-1741, sędzia przemyski w latach 1720-1739, cześnik łęczycki w 1720 roku.

    Dodano: 18.07.2011. 08:33  


    Najnowsze