• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Produkty metabolizmu bakterii jelitowych pomagają gospodarzowi kontrolować wagę ciała

    19.10.2008. 12:17
    opublikowane przez:

    Science Daily donosi, że molekuła w ścianie jelita, aktywowana przez produkty metabolizmu bakterii jelitowych odgrywa znaczącą rolę w regulowaniu masy ciała gospodarza. Odkryła to grupa naukowców pracująca na myszach, w skład której wchodzą uczeni z UT Southwestern Medical Center.

    Cząsteczka ta, gdy jest aktywna spowalnia przesuwanie się treści pokarmowej przez jelita co umożliwia zwierzęciu wchłonięcie większej porcji pokarmu i tym samym przybranie na wadze. Bez tego sygnału, zwierzęta cechują się mniejszą wagą. Badania pokazują, że gospodarz jest w stanie wykorzystywać produkty uboczne tych bakterii nie tylko jako źródło pożywienia, ale także jako sygnały regulujące funkcje organizmu. Jest to potencjalna droga do metody kontrolowania wagi, twierdzą uczeni.

    ,,Jest prawdopodobnym, że blokowanie tego receptora w jelicie może zwalczyć pewne typy otyłości poprzez blokowanie wchłaniania pożywienia z przewodu pokarmowego", powiedział Dr. Masashi Yanagisawa, profesor genetyki molekularnej na uczelni UT Southwestern.

    Ludzie, podobnie jak zwierzęta, posiadają dużą i zróżnicowaną populację korzystnych bakterii, żyjących w przewodzie pokarmowym. Bakterie powodują rozpad dużych cząsteczek, których gospodarz nie jest w stanie przetrawić.

    Wykonano doświadczenie na myszach, na podstawie którego stwierdzono, że osobniki z zablokowanym receptorem (Gpr41) wykazywały mniejszą wagę od tych, które posiadały aktywny Gpr41. Obie grupy przyjmowały taką samą ilość tego samego pokarmu. Myszy bez aktywnego receptora Gpr41 nadal były zdrowe i zachowywały funkcje układu pokarmowego. Przez to receptor ten może stać się celem leków, które spowolnią, ale nie zatrzymają spożycia energii, stwierdził Dr. Yanagisawa.

    Więcej na (en):
    http://www.sciencedaily.com/releases/2008/10/081018093223.htm

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Jelito – fragment przewodu pokarmowego kręgowców, a u bezkręgowców – fragment lub cały przewód pokarmowy. W jelicie zachodzi proces wchłaniania substancji powstałych w wyniku enzymatycznego rozkładu pokarmów. Jego budowa jest zależna od stopnia skomplikowania ogólnego planu budowy ciała organizmu. U wyżej rozwiniętych zwierząt wyróżnia się jelito przednie, środkowe i tylne, a także jelito cienkie, grube, proste, czcze i ślepe. Bacteroides – rodzaj bakterii, będących pałeczkami gram-ujemnymi, należącymi do bezwzględnych beztlenowców. Wchodzą one w skład fizjologicznej flory bakteryjnej przewodu pokarmowego człowieka i są najliczniejsze spośród wszystkich bakterii wchodzących w jej skład. Na jeden gram kału średnio można znaleźć 10 bakterii z rodzaju Bacteroides. Do czynników zjadliwości tych bakterii należy: otoczka, kolagenaza, neuramidaza, DNA-aza, proteaza, fibrynolizyna. Jednak w przeciwieństwie do Fusobacterium nie zawierają LPS. Cefuroksym — organiczny związek chemiczny, półsyntetyczna cefalosporyna II generacji o działaniu bakteriobójczym o szerokim spektrum przeciwbakteryjnym. Aktywny wobec bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych. Nieaktywny wobec bakterii atypowych. Nie wchłania się z przewodu pokarmowego, stąd stosuje się podawanie drogą parenteralną (pozajelitową). Z przewodu pokarmowego wchłania się w postaci estru – aksetylu cefuroksymu. Biologiczny okres półtrwania wynosi 1,2–1,5 godziny. Aksetyl cefuroksymu nie jest metabolizowany. Wydalanie następuje przez nerki.

    Pałeczka okrężnicy (łac. Escherichia coli) – Gram-ujemna względnie beztlenowa bakteria należąca do rodziny Enterobacteriaceae. Wchodzi w skład fizjologicznej flory bakteryjnej jelita grubego człowieka oraz zwierząt stałocieplnych. W jelicie ta symbiotyczna bakteria spełnia pożyteczną rolę, uczestnicząc w rozkładzie pokarmu, a także przyczyniając się do produkcji witamin z grupy B i K. Pałeczka okrężnicy w określonych warunkach wykazuje chorobotwórczość dla człowieka, wywołując głównie schorzenia: układu pokarmowego i moczowego.
    Nazwa bakterii pochodzi od nazwiska jej odkrywcy, austriackiego pediatry i bakteriologa Theodora Eschericha. Mizolastyna jest antagonistą receptora H1 – jest lekiem przeciwhistaminowym II generacji. Należy do leków stosowanych doustnie, długo działających. Szybko wchłania się z przewodu pokarmowego, w wątrobie metabolizowana do nieczynnych metabolitów.

    Szał jedzenia – zachowanie zwierząt polegające na gwałtownym przyjmowaniu dużych ilości pokarmu w krótkim czasie. Następuje najczęściej, gdy duża liczba osobników tego samego lub pokrewnych gatunków pojawi się u źródła pokarmu, współzawodnicząc o nie. Może być wywołane także przez krótkotrwałe, obfite występowanie pokarmu. Lactobacillus – rodzaj laseczkowatych bakterii Gram-dodatnich. Najliczniejsze spośród grupy bakterii kwasu mlekowego. Większość z nich jest zdolna do zamiany laktozy i innych prostych cukrów w kwas mlekowy. Bardzo powszechne, często wywierają pozytywny wpływ na organizm człowieka i zwierząt. Aktywnie przytwierdzają się do ścian jelita, tworząc mikroflorę konkurującą o składniki pokarmowe z innymi organizmami, także chorobotwórczymi. Swoją obecnością wpływają na zwiększoną produkcję przeciwciał klasy IgA, które są wydalane głównie do przewodu pokarmowego, oraz jamy ustnej w postaci śliny. U człowieka są obecne w przewodzie pokarmowym (są bardzo ważnym składnikiem flory jelitowej) oraz u kobiet w pochwie.

    Barwienia bakterii – techniki stosowane w mikrobiologii, których celem jest umożliwienie obserwacji bakterii w mikroskopie świetlnym celem oceny ich wielkości, kształtu i niektórych cech morfologicznych. Barwienie jest konieczne ze względu na słaby stopień załamywania promieni świetlnych przez komórki bakterii. Reakcje trofochemiczne – behawioralne i metaboliczne reakcje zwierząt wywołane recepcją sygnałów chemicznych (chemoatraktantów). Reakcją na chemoatraktanty może być zmiana poziomu metabolizmu, zmiana zachowania i przemieszczanie się zwierząt, co wpływa na optymalizację żerowania, unikanie drapieżników lub osłabienie konkurencji międzygatunkowej. Te same sygnały chemiczne, które przyciągają określone gatunki zwierząt do źródła pożywienia, pozwalają innym gatunkom rozpoznać potencjalne zagrożenie i unikać miejsc, w których zachodzi prawdopodobieństwo spotkania z drapieżnikiem.

    Riftia pachyptila – gatunek wieloszczeta z rodziny Siboglinidae. Są to bezkręgowce morskie żyjące na dnie oceanicznym na głębokościach powyżej 2 km, wokół ujść kominów hydrotermalnych. Należą do zwierząt o wyjątkowo dużej tolerancji na wysokie temperatury (termofile) i na duże stężenia związków siarki. Ich ciało, osłonięte rurką chitynową, dorasta do 2,5 m długości. Czerwony "pióropusz" wystający z górnego, otwartego końca rurki jest silnie unaczynionym organem służącym do pobierania z otaczającej wody substancji niezbędnych do życia (np. H2S, CO2, O2). W razie zagrożenia "pióropusz" może być wciągany w głąb rurki. Substancje pobierane przez "pióropusz" są transportowane wraz z krwią do wnętrza ciała i stanowią materiał odżywczy dla bakterii chemosyntetyzujących żyjących w wyspecjalizowanym organie zwierzęcia (tzw. trofosomie). Dorosłe osobniki nie posiadają w ogóle układu pokarmowego (występuje on u postaci larwalnej). Odżywiają się substancjami organicznymi wytwarzanymi przez symbiotycznie współżyjące z rurkoczułkowcem bakterie, które mogą stanowić nawet połowę masy ciała zwierzęcia. Tworzą w ten sposób podstawę układów troficznych rozwijających się wokół kominów hydrotermalnych na dużych głębokościach, zupełnie niezależnych od dopływu światła słonecznego, a wykorzystujących proces chemosytezy związków organicznych kosztem energii chemicznej, prowadzony przez bakterie. Riftia pachyptila do transportu tlenu, dwutlenku węgla i siarczków do wnętrza ciała wykorzystuje specyficzne, zawarte w jej krwi, hemoglobiny o wyjątkowo złożonej strukturze (zawierają od 24 do 144 łańcuchów globiny i tyleż struktur hemu). Te złożone odmiany hemoglobiny są odporne (inaczej niż u innych zwierząt) na zatrucie siarkowodorem.

    Dodano: 19.10.2008. 12:17  


    Najnowsze