• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Projekt rozmieszczenia systemu monitoringu sejsmicznego

    05.11.2009. 15:12
    opublikowane przez: Maksymilian Gajda

    Naukowcy, których prace są częściowo finansowane ze funduszy Unii Europejskiej, wykorzystają supernowoczesną technologię, aby przeprowadzić analizę budowy podwodnych obserwatoriów, które będą monitorować podwodną aktywność sejsmiczną we wschodniej części Morza Śródziemnego. Ponieważ zaludnienie w regionie rośnie, naukowcy pracują nad sposobami odczytywania oznak trzęsienia ziemi zanim się jeszcze ono wydarzy.

    Badania są częścią projektu ESONET (Europejska sieć obserwatoriów morskich), który rozpoczął się w marcu 2007 r. i uzyskał dofinansowanie na kwotę 7 mln EUR z Szóstego Programu Ramowego (6PR). Głównym celem projektu ESONET jest stworzenie organizacji zdolnej do wdrożenia, obsługi i utrzymania sieci obserwatoriów oceanicznych w głębinach wokół Europy, od Oceanu Arktycznego po Morze Czarne. Obserwatoria będą połączone z lądem światłowodami, przez które przesyłane będą dane oraz zasilanie. Stały monitoring ma na celu umożliwienie reagowania na nagłe niebezpieczne zdarzenia, takie jak osuwiska, trzęsienia ziemi, tsunami czy sztormy bentosowe.

    Jedno ze stanowisk w projekcie ESONET mieści się na Morzu Marmara, które łączy Morze Czarne z Morzem Śródziemnym na południe od Istambułu, Turcja. Wielkość i lokalizacja Morza Marmara oznaczają, że monitoringiem powinna być objęta nie tylko aktywność sejsmiczna, ale również jakość wody. To również idealny teren do przeprowadzania demonstracji i testów w ramach projektu ESONET.

    Naukowcy pracujący nad projektem ESONET, pod kierunkiem Louisa Geli z Francuskiego Instytutu Badawczego ds. Eksploatacji Morza (IFREMER) oraz Pierre'a Henry z francuskiego Narodowego Centrum Badań Naukowych (CNRS), spędzą listopad i grudzień 2009 r. na pokładzie statku oceanograficznego Le Suroît. Rejs ma dwa cele: określić możliwe powiązania między aktywnością wulkaniczną a wyrzucanymi cieczami wzdłuż uskoku północno-anatolijskiego oraz przeprowadzić wstępne badania nad wprowadzeniem stałych obserwatoriów podwodnych. Rozmieszczony zostanie moduł BOB (Bubbles OBservatory) - system obserwacji pęcherzy gazu wyrzucanych z dna morskiego.

    Z osadu dennego wzdłuż aktywnych uskoków podmorskich ulatnia się gaz, głównie metan. Uskok północno-anatolijski, który biegnie przez Morze Marmara, spowodował od 1942 roku 12 trzęsień ziemi, w tym to w Izmicie w 1999 r., które pochłonęło ponad 17.000 ofiar. Część na południe od Istambułu - jak twierdzą naukowcy - jest jedyną na całej długości 1.600-kilometrowego uskoku, która nie pęka od stuleci. To również jedyny odcinek uskoku, w którym nie ulatniania się gaz. To oznacza, jak dodają, że w czasie kolejnego trzęsienia ziemi, gaz uwięziony w osadzie zostanie wyrzucony. Pozostaje pytanie, czy oznaki uwolnienia gazu pojawią się tuż przed pęknięciem.

    Podwodne obserwatoria można porównać do laboratoriów umieszczanych na dnie oceanu. Dzięki wyposażeniu w zestaw narzędzi pomiarowych są w stanie rejestrować różne typy danych, aby pomóc w poznaniu zjawisk oceanicznych. Technologia głębinowych, podłączonych przewodami obserwatoriów naukowych nadal znajduje się w powijakach a projekt ESONET ma ułatwić rozwój i wdrożenie stałych instalacji obserwacyjnych. Obserwatoria będą przekazywać informacje o globalnych zmianach i ostrzeżenia o naturalnych zagrożeniach oraz będą stanowić fundament zrównoważonego zarządzania morzami europejskimi. Laboratoria podmorskie będą stanowić element inicjatyw Globalny Monitoring Środowiska i Bezpieczeństwa (GMES) oraz Globalny System Systemów Obserwacji Ziemi (GEOSS).

    Prace nad innymi stanowiskami w projekcie ESONET obejmują obecnie obserwację hydrotermalnych przepływów i aktywności wulkanicznej na Azorach oraz niestabilności stoku i przepływów sedymentacyjnych oraz biogeochemicznych w Morzu Liguryjskim.

    rdo: CORDIS

    skać więcej informacji na temat projektu ESONET, proszę kliknąć: http://www.esonet-noe.org/ skać więcej informacji na temat Francuskiego Instytutu Badawczego ds. Eksploatacji Morza (IFREMER), proszę kliknąć: http://www.ifremer.fr/anglais Teksty pokrewne: 29747, 29970, 30571 Kategoria: Wyniki projektów
    Źródło danych: Francuski Instytut Badawczy ds. Eksploatacji Morza (IFREMER)
    Referencje dokumentu: Na podstawie informacji uzyskanych z Francuskiego Instytutu Badawczego ds. Eksploatacji Morza i z projektu ESONET (Europejska sieć obserwatoriów morskich)
    Indeks tematyczny: Nauki o ziemi; Prognozy; Badania Naukowe; Zasoby morza, rybolówstwo RCN: 31434   W góre . O tym serwisie . Serwisy CORDIS . Helpdesk . © . Ważne informacje prawne Administratorem witryny CORDIS jest Urząd Publikacji

    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Sejsmologia – dział geofizyki zajmujący się badaniem trzęsień ziemi oraz rozchodzenia się fal sejsmicznych wewnątrz Ziemi. Polega ona na tworzeniu sieci informacyjnych opartych na obserwacji generacji fal powstałych wskutek wstrząsów naturalnych górotworu. Obserwując te fale można wyciągnąć wnioski dotyczące budowy wnętrza Ziemi. Cień sejsmiczny - obszar Ziemi znajdujący się w dużej odległości od epicentrum trzęsienia ziemi, w którym nie rejestruje się niektórych rodzajów fal sejsmicznych. Jest to efekt istnienia płynnego jądra zewnętrznego Ziemi, które pochłania (tłumi) fale poprzeczne (S) i ugina fale podłużne (P). Trzęsienie ziemi na Bliskim Wschodzie (1759) – seria trzęsień ziemi o magnitudzie 6,6 i 7,4 w skali Richtera, które wstrząsnęły Bliskim Wschodem w październiku i listopadzie 1759 roku. Objęło swoim zasięgiem wschodnią część basenu Morza Śródziemnego, powodując dotkliwe zniszczenia na obszarze dzisiejszej Syrii, Libanu, Turcji i Izraela - wówczas części Imperium osmańskiego. Wraz z trzęsieniem ziemi w Syrii (1202) było to prawdopodobnie najsilniejsze trzęsienie ziemi w regionie.

    Trzęsienie ziemi w Cap-Haïtien w 1842 – katastrofalne w skutkach trzęsienie ziemi, do którego doszło na granicy Morza Karaibskiego z otwartym Oceanem Atlantyckim. Odczuwalne na Karaibach, pochłonęło ok. 5 tys. ofiar. Trzęsienie ziemi na Sumatrze (2005) – trzęsienie ziemi, jakie wystąpiło 28 marca 2005 roku u zachodnich wybrzeży Sumatry w Indonezji. Zdarzenie to było drugim tak potężnym wstrząsem sejsmicznym w tym regionie świata od pamiętnego trzęsienia ziemi w grudniu 2004 roku. Sejsmolodzy określili siłę tego zjawiska na 8,6 magnitudy. Trzęsienie wygenerowało serię fal tsunami, które na pobliskich wyspach zabiły ponad tysiąc osób.

    Światła trzęsienia ziemi (ang. earthquake lights, w skrócie EQL) – zjawisko białych lub niebieskawych świateł obserwowanych przez kilka sekund podczas trzęsień ziemi średniej i dużej wielkości. Trzęsienie ziemi w Düzce – trzęsienie ziemi o sile 7,2 w skali Richtera, które miało miejsce 12 listopada 1999 około godziny 18:57 i którego epicentrum znajdowało się w odległości 100 km na wschód od miasta Düzce w północno-zachodniej Turcji. W wyniku trzęsienia śmierć poniosło ponad 894 osoby, a 4948 osób zostało rannych.

    Trzęsienie ziemi na Alasce, 1964, zwane też trzęsieniem wielkopiątkowym (Good Friday Earthquake) lub wielkim trzęsieniem alaskim (Great Alaska Earthquake), to trzęsienie ziemi o magnitudzie 9,2, które nawiedziło południową Alaskę 27 marca 1964. Epicentrum tego drugiego najsilniejszego w historii wstrząsu sejsmicznego znajdowało się w Zatoce Księcia Williama. Trzęsienie oraz wywołane przez nie tsunami zabiło 131 osób (inne źródła podają 125 osób). Straty materialne oszacowane zostały wówczas na około 300 mln dolarów. Trzęsienia ziemi w Emilii-Romanii – seria trzęsień, które w maju 2012 roku nawiedziły region Emilia-Romania w północnych Włoszech. Do dwóch głównych trzęsień doszło 20 oraz 29 maja. Od czasu pierwszego głównego trzęsienia, zostały odnotowane liczne wstrząsy wtórne. W następstwie wstrząsów śmierć poniosło łącznie 27 osób, a setki zostały rannych.

    Trzęsienie ziemi w Chile, zwane też wielkim trzęsieniem chilijskim – silne trzęsienie ziemi o magnitudzie 9,5 które nawiedziło południowe Chile 22 maja 1960 o 19:11 UTC (wczesne popołudnie czasu lokalnego). Trzęsienie to uznawane jest za najsilniejszy wstrząs tektoniczny odnotowany w dotychczasowej historii pomiarów sejsmicznych. Dzień wcześniej odnotowano serię wstrząsów wstępnych o sile do 8 stopni około 160 km na północ.

    Diastrofizm to w geologii ogół procesów powodujących mechaniczne deformacje skorupy ziemskiej w jej geologicznej ewolucji (np. wypiętrzenie lub zapadnięcie się całych obszarów, fałdowanie, powstawanie uskoków, trzęsienie ziemi, zmiany linii brzegowej lądów i mórz, transgresja i regresja morza).

    Dodano: 05.11.2009. 15:12  


    Najnowsze