• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Przyrodnicy ogrodzą stanowiska grzybienia białego na Krutyni

    19.05.2012. 10:19
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Przyrodnicy z Mazurskiego Parku Krajobrazowego będą budować na rzece Krutyni specjalne ogrodzenia dla grzybieni białych zwanych zwyczajowo nenufarami albo liliami wodnymi, tak by ochronić je przed dewastacją. 

     

    Rośliny zdobiące najpopularniejszą mazurską rzekę są co roku niszczone przez turystów, przemierzających ten szlak kajakami. Według przyrodników bezmyślne zrywanie kwiatów może przyczynić się do zmniejszenia populacji grzybienia białego.

    Jak powiedział PAP strażnik i przewodnik w Mazurskim Parku Krajobrazowym Maciej Głąbiński do zbudowania zabezpieczeń posłużą martwe pnie drzew, które zostaną odholowane i zakotwiczone w wodzie przy najbardziej dostępnych dla turystów stanowiskach grzybienia białego.

    Takie zabezpieczenia mają powstać na 29 kilometrowym szlaku Krutyni od jeziora Krutyńskiego do jeziora Gardeńskiego. Będą je budować wraz z pracownikami Mazurskiego Parku Krajobrazowego członkowie Stowarzyszenia Szlaku Krutyni.

    "Każdego roku obserwujemy jak kajakarze podpływają do tych roślin będących pod ochroną i bezmyślnie je zrywają. Panie robią z kwiatów bukiety albo wianki a po 2-3 godzinach wyrzucają je, bo kwiaty bez wody szybko więdną"- podkreślił Głąbiński.

    Zaznaczył, że niszczenie kwiatów może zmniejszać populację tych roślin. "Roślina kwitnie po to, by się mnożyć, zrywając kwiaty turyści uniemożliwiają wykształcenie się owocników, nasion i powstanie nowych roślin" - dodał.

    Powiedział, że turyści niszczący rośliny będące pod ochroną mogą zostać ukarani karą grzywny. "Każdy kajak i co za tym idzie turystów na szlaku rzeki Krutyni można zidentyfikować, ponieważ wypożyczony sprzęt wodny ma numery identyfikacyjne i znak firmy wypożyczającej a wypożyczający musi wylegitymować się przy pobieraniu sprzętu dokumentem tożsamości"- podkreślił.

    PAP - Nauka w Polsce

     

    ali/ ls/ tot/bsz


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Krajobrazowo-florystyczno-faunistyczny rezerwat przyrody Krutynia Dolna Położony jest na terenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Na terenie rezerwatu leżą: dolny odcinek rzeki Krutyni oraz: Szlak konny (inaczej jeździecki) - ogólnodostępny i oznakowany rodzaj szlaku turystycznego (najczęściej droga leśna), udostępniony bezpłatnie do użytku wyłącznie przez turystów poruszających się konno. Podstawowym symbolem szlaku konnego jest pomarańczowe koło na białym tle umieszczane wzdłuż szlaku. Szlaki konne można podzielić na nizinne i górskie. Dąb przy Wilczym Szlaku – pomnikowy dąb szypułkowy rosnący w Białowieskim Parku Narodowym, jedna z atrakcji turystycznych na terenie Obrębu Hwoźna Białowieskiego Parku Narodowego, przy Wilczym Szlaku.

    Krajobrazowo-leśny rezerwat przyrody Krutynia (im. Melchiora Wańkowicza) – rezerwat przyrody utworzony w 1983 r. dla ochrony jeziora Krutyńskiego z zespołem roślinności wodnej wraz z górnym odcinkiem Krutyni. Tadeusz Siegfried Willan (ur. 15 października 1932 w Krutyni) – mazurski pisarz, dziennikarz i działacz społeczny, założyciel oraz redaktor naczelny Masurische Storchenpost, przewodniczący Stowarzyszenia Mazurskiego.

    Pływające ogrody znajdują się w mieście Meksyku (México), stolicy państwa Meksyk. Można je oglądać w Xochimilco, południowym przedmieściu Meksyku. Xochomilco leży na wybrzeżu Jeziora Xochomilco, a pływające ogrody znajdują się na tym jeziorze. Xochomilico to indiański wyraz oznaczjący "miasto kwiatów" Przed wieloma laty miejscowi Indianie uprawiali kwiaty i warzywa na tratwach przycumowanych na jeziorze. Tratwy budowali ze splecionych trzcin i gałązek pokrytych mułem. Po pewnym czasie rośliny zapuszczały korzenie poprzez tratwę aż na dno jeziora. Pływające ogrody wyglądają dziś jak łąka obramowana kwiatami i topolami. Skrawki wody jeziora pomiędzy "łąkami" przypominają kanały. Tysiące turystów zwiedzają co roku ogrody. Większość z nich pływa drogami wodnymi w łodziach wiosłowych ozdobionych kwiatami. Jezioro Martwe (biał. Мёртвае возера, Miortvaje voziera) – niewielkie jezioro na Białorusi, w obwodzie mińskim, w rejonie miadziolskim. Znajduje się na terenie Parku Krajobrazowego "Błękitne Jeziora". Położone jest w dorzeczu Straczy, 11 km od granicy białorusko-litewskiej. Wchodzi w skład Bołduckiej grupy jezior. Długość linii brzegowej wynosi ok. 320 m. Nieckę jeziora tworzy warstwa bagna, przez którą do wody nie trafiają składniki mineralne. Mineralizacja jeziora nie przekracza 50-60 mg/l. Jezioro jest otwarte ze wszystkich stron. Rośliny nie rozwijają się na powierzchni wody, a ryby praktycznie w niej nie występują – stąd nazwa.

    Krajobrazowo-florystyczno-faunistyczny rezerwat przyrody Pierwos utworzony został w 1987 r. Chroni się tu fragment doliny Krutyni z przepływowym, zarastającym jeziorem Gardyńskim, naturalne biocenozy leśne, torfowiska, zróżnicowane ekosystem leśny, zarastające Jezioro Pierwos, strumienie Pierwos i Gardynka oraz ujście rzeki Krutyni. Białe Jezioro (kaszb. Biôłé Jezoro) – jezioro rynnowe na Pojezierzu Kaszubskim w powiecie kartuskim (województwo pomorskie). Jezioro Białe położone jest na obszarze Kaszubskiego Parku Krajobrazowego i jest jednym z trzech jezior chmieleńskich. Wzdłuż zachodniej linii brzegowej jeziora przebiega Droga Kaszubska. Do niedawna po jeziorze pływał stateczek Białej floty "Damroka". Jezioro leży na alternatywnej odnodze szlaku wodnego "Kółko Raduńskie".

    Kwiat słupkowy, kwiat żeński – kwiat zawierający tylko jeden lub więcej słupków, nieposiadający natomiast pręcików. Oddzielne kwiaty żeńskie i męskie występują u niektórych gatunków roślin nasiennych. Czasami kwiaty żeńskie tworzą kwiatostany. Kwiaty żeńskie mogą występować na jednej roślinie wspólnie z kwiatami męskimi, wówczas mówimy o jednopienności, a rośliny takie nazywamy roślinami jednopiennymi. Jeżeli w obrębie jednego gatunku na jednym osobniku występują wyłącznie kwiaty słupkowe, a na innym kwiaty pręcikowe, wówczas mówimy o dwupienności, a rośliny takie nazywamy roślinami dwupiennymi. Z kwiatów żeńskich powstaje po zapyleniu ich pyłkiem wytwarzanym przez kwiaty męskie nasiona i owoce. Pyłek może zostać przeniesiony przez wiatr (anemogamia), zwierzęta (zoogamia), wodę (hydrogamia). Występowanie oddzielnie kwiatów żeńskich i męskich (a zwłaszcza dwupienność), może być jednym z mechanizmów obronnych przed niekorzystnym dla większości roślin samozapyleniem.

    Szlak Dziedzictwa Żydowskiego w Białymstoku – pieszy znakowany szlak turystyczny w Białymstoku utworzony i zorganizowany z inicjatywy grupy doktorantów i studentów Uniwersytetu w Białymstoku – wolontariuszy Fundacji Uniwersytetu w Białymstoku. Otwarcie szlaku miało miejsce 20 czerwca 2008 roku. Wydarzenie to poprzedzało przygotowanie ścieżki i mapy szlaku oraz materiałów informacyjnych i edukacyjnych związanych z historią Żydów w Białymstoku.

    Puszczańska Kolej Drezynowa działa w okolicach Puszczy Białowieskiej, w Białowieży (powiat hajnowski) od 2008 r., gdy Stowarzyszenie Miłośników Kolei "Kolejowe Podlasie" uzyskało pozwolenie na użytkowanie nieczynnego wcześniej szlaku kolejowego Nieznany Bór - Białowieża Towarowa - Białowieża Pałac, będącego obecnie własnością Powiatu. Od 5 lipca 2010 przejazdy drezynami ręcznymi zostały udostępnione dla turystów odwiedzających Puszczę Białowieską przez prywatny podmiot. Kinazy białkowe – grupa kinaz, których substratami są białka. Enzymy te przeprowadzają reakcję fosforylacji cząsteczki specyficznego dla danej kinazy białka. Fosforylacja zwykle prowadzi do zmiany konformacji cząsteczki białka i, w konsekwencji, zmiany jego aktywności, zdolności do wiązania się z innymi białkami albo przemieszczenia cząsteczki w obrębie komórki. Do 30% białek podlega regulacji na tej drodze; większość szlaków metabolicznych komórki, zwłaszcza sygnalizacyjnych, angażuje enzymy z grupy kinaz białkowych. W ludzkim genomie zidentyfikowano kilkaset genów kodujących sekwencje aminokwasowe kinaz białkowych (około 2% wszystkich genow). Funkcja kinaz białkowych podlega wielostopniowej regulacji, również angażującej kinazy i fosfatazy białkowe; fosforylacja białka kinazy może zwiększać albo zmniejszać jej aktywność. Białka aktywatorowe lub inhibitorowe przez przyłączanie się do domen regulatorowych kinaz również wpływają na ich aktywność. Niektóre kinazy posiadają domenę regulatorową, którą same mogą fosforylować (autofosforylacja albo cis-fosforylacja).

    Kwitnienie, okres kwitnienia, okres dojrzałości – u roślin nasiennych okres, w którym dochodzi do wytworzenia kwiatów. Rośliny w początkowym okresie wzrostu nie są w stanie wytworzyć kwiatów. Czas ten określany jest jako okres młodociany lub juwenilny, a jego długość zależy od gatunku rośliny oraz warunków w jakich następuje jej wzrost. Niektóre rośliny mogą przejść w fazę generatywną już po kilku dniach wzrostu, inne mogą wytworzyć kwiaty dopiero po kilkudziesięciu latach rozwoju młodocianego. Niektóre rośliny wytwarzają kwiaty tylko raz w życiu. Są to rośliny monokarpiczne, które po kwitnieniu starzeją się i obumierają. Zalicza się do nich rośliny jednoroczne, niektóre dwuletnie oraz część roślin wieloletnich. Drugą grupę stanowią rośliny polikarpiczne, które po osiągnięciu dojrzałości kwitną wielokrotnie. Przechodzenie do fazy dojrzałości może zachodzić stopniowo w kolejnych pędach. Pierwsza zakwitają pędy położone najwyżej,a pędy w dolnych partiach rośliny dłużej pozostają w fazie młodocianej. Stopniowe przechodzenie części rośliny w fazę dojrzałości określa się jako zjawisko topofizy. Bołducka grupa jezior lub Błękitne jeziora (biał. Балдуцкая група азёр, Блакі́тныя азёры, Bałduckaja hrupa azior, Błakitnyja aziory) – grupa jezior na Białorusi leżących na granicy rejonów miadziolskiego, postawskiego i ostrowieckiego, w większości na obszarze Parku Krajobrazowego "Błękitne Jeziora". Jeziora mają niewielkie rozmiary (największe Bołduk – 0,78 km²), stanowią część dorzecza Straczy, dopływu Wilii. Jednocześnie głębokość jezior jest dość duża (Bołduk – 39,7 m, Hłubel – 26,8 m).

    Kwiat języczkowy (łac. ligulatus, ang. ligular, ligulate) – kwiat grzbiecisty, którego płatki korony zrośnięte są w dolnej części w rurkę, a w górnej części wyciągnięte w spłaszczony języczek. Kwiaty języczkowe występują np. w rodzinie astrowatych, wchodząc w skład kwiatostanu zwanego koszyczkiem. Koszyczek ten może składać się z samych kwiatów języczkowych, jak np. u mniszka, lub z samych kwiatów rurkowych. Najczęściej jednak w środku koszyczka znajdują się kwiaty rurkowe, zaś kwiaty języczkowe znajdują się na brzegu koszyczka. Często kwiaty te są większe od kwiatów rurkowych wewnątrz koszyczka i barwniejsze, pełniąc rolę powabni. Często też są płone.

    Dodano: 19.05.2012. 10:19  


    Najnowsze