• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Rusza reintrodukcja popielicy w Barlinecko-Gorzowskim Parku Krajobrazowym

    17.10.2011. 00:19
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Co najmniej 150 popielic wypuszczą przyrodnicy w Barlinecko-Gorzowskim Parku Krajobrazowym w ciągu najbliższych trzech lat. Liczą, że pozwoli to stworzyć w zachodniej Polsce kolejne stanowisko tego zagrożonego gatunku. Do reintrodukcji (ponownego wprowadzenia na stare miejsca bytowania, rodzimych gatunków zwierząt i roślin) zostaną wykorzystane popielice odłowione w południowej i wschodniej części kraju oraz ok. 30-40 zwierząt pochodzących z hodowli pod Poznaniem. Pierwsze popielice rozpoczęły już aklimatyzację w nowym środowisku.



    W lasach Barlinecko-Gorzowskiego Parku Krajobrazowego nie stwierdzono obecności popielicy mimo poszukiwań podejmowanych w latach 2008 i 2009. Warunki środowiskowe są jednak tutaj bardzo korzystne dla tego gatunku.

    Znajdują się tam chętnie zasiedlane przez popielice stare drzewostany bukowe, lasy mieszane z udziałem buka oraz inne drzewostany z dębem, grabem, leszczyną i modrzewiem. Zwierzęta będą wypuszczane w lasach (głównie na terenie rezerwatów przyrody) znajdujących się w gminach: Barlinek, Kłodawa i Strzelce Krajeńskie.

    Aklimatyzacja popielic będzie przebiegać w lekkich, drucianych klatkach umieszczonych na drzewach. Zwierzęta będą w nich zamknięte przez tydzień, w tym czasie będą dokarmiane - poinformował PAP Radosław Dzięciołowski z Polskiego Towarzystwa Ochrony Przyrody "Salamandra", realizującego projekt pn. "Reintrodukcja popielicy Glis glis w lasach Polski Zachodniej".

    Następnie klatki zostaną otwarte, jednak nadal będzie w nich podawany pokarm, aby popielice nie rozpierzchły się zbyt szybko po dużym obszarze. Cały czas zwierzęta będą obserwowane przez przyrodników.

    Wypuszczone zwierzęta zostaną oznakowane poprzez wykonanie tatuażu na uszach i zaopatrzone w nadajniki radiowe. Po ściągnięciu nadajników (mają ograniczony czas działania), przybliżona liczebność populacji i jej rozmieszczenie będą określane dzięki nocnym nasłuchom wokalizujących popielic i poprzez poszukiwanie śladów ich żerowania.

    Monitoring będzie polegał także na nagrywaniu głosów, a następnie ich odtwarzaniu w celu sprowokowania zwierząt do odzywania się, co umożliwi ich lokalizację i określenie liczebności.

    W północno-zachodniej części kraju (Pomorze Zachodnie, zachodnia część Pomorza Gdańskiego, Wielkopolska, Ziemia Lubuska) popielica jest gatunkiem wyjątkowo rzadkim, znanym współcześnie jedynie z czterech stanowisk.

    W Wielkopolsce do końca lat 90 ub. wieku popielice występowały tylko w Sierakowskim Parku Krajobrazowym, gdzie proces ich reintrodukcji zakończył się pełnym sukcesem.

    "Mamy nadzieję, że na terenie północnej części Ziemi Lubuskiej uda się skutecznie wprowadzić ten gatunek do rodzimych lasów, a tym samym przyczynić się do jego ochrony. Do tej pory bardzo mała populacja utrzymała się tylko w okolicy Szprotawy (Lubuskie)" - dodał Dzięciołowski.

    Jak dodał, w ramach opisanego projektu przyrodnicy przeprowadzą szeroką kampanię informacyjną, która będzie miała na celu przybliżenie mieszkańcom regionu zasadności podejmowanych przez nich starań o ratowanie zagrożonych wyginięciem popielic.

    Popielica to nadrzewny gryzoń z rodziny pilchowatych, wielkości zbliżonej do małej wiewiórki. Jej cechą charakterystyczną jest puszysty ogon. Biologia gatunku silnie związana jest z lasami bukowymi.

    Popielica jest zwierzęciem stosunkowo rzadkim w naszym kraju i jako gatunek zagrożony została umieszczona w "Polskiej czerwonej księdze zwierząt", szczególnie nielicznie występuje na terenie Zachodniej Polski.

    Projekt jest finansowany przez Unię Europejską i Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej.

    PAP - Nauka w Polsce

    mmd/ ls/bsz



    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Popielica (Glis glis) – ssak z rodziny popielicowatych (Gliridae), jedyny przedstawiciel rodzaju Glis. W Polsce popielica jest gatunkiem zagrożonym wyginięciem i jest objęta ochroną gatunkową. Znajduje się w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt oraz objęta jest Konwencją Berneńską. Reintrodukcja – w biologii termin określający ponowne wprowadzenie na stare miejsca bytowania rodzimych gatunków zwierząt i roślin, kiedyś tam żyjących, lecz wcześniej wytępionych. Reintrodukcja jest środkiem do restytucji gatunku, tj. odbudowania jego populacji. Humanitarna ochrona zwierząt – termin wypracowany przez doktrynę prawa na oznaczenie ogółu przepisów mających na celu ochronę każdego zwierzęcia przez cierpieniem zadawanym ze strony człowieka. Jest częścią prawa ochrony zwierząt obok gatunkowej i użytkowej ochrony zwierząt.

    Tetrix jarockii – gatunek owada prostoskrzydłego z rodziny skakunowatych (Tetrigidae) opisany z Polski i Rumunii. Jest klasyfikowany w randze gatunku lub jako podgatunek Tetrix ceperoi. W Polsce jest gatunkiem bardzo rzadkim, występującym lokalnie w środowiskach wilgotnych. Jest zagrożony wyginięciem z powodu osuszania i zagospodarowywania typowych dla tego owada środowisk. Na Czerwonej Liście Zwierząt Ginących i Zagrożonych w Polsce klasyfikowany jest w kategorii EN (zagrożony). Gatunek wymarły na wolności (EW), gatunek zanikły w Polsce (EXP) – jedna z kategorii określających stan zagrożenia wyginięciem gatunków zwierząt, używanych w siedmioskalowych systemach kategorii zagrożenia Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych (CKGZ) i stworzonej na jej wzór Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt (PCKZ). Znajduje się między kategoriami gatunku krytycznie zagrożonego i gatunku wymarłego. W listach oznacza odpowiednio:

    Tartarogryllus burdigalensis – palearktyczny gatunek owada prostoskrzydłego z rodziny świerszczowatych (Gryllidae) opisywany pod wieloma nazwami synonimicznymi. W Polsce jest gatunkiem bardzo rzadkim, stwierdzonym jeden raz – była to samica znaleziona w Krzyżanowicach. Dalszych wystąpień w Polsce dotychczas nie stwierdzono, ale obecność tego gatunku na Słowacji i Ukrainie sugeruje, że pojawienie się T. burdigalensis w Polsce jest możliwe. Na Czerwonej Liście Zwierząt Ginących i Zagrożonych w Polsce gatunek został umieszczony w kategorii EX (wymarły na terenie Polski). Świstak tatrzański (Marmota marmota latirostris) – endemiczny podgatunek świstaka występujący w Tatrach. W przeszłości był zwierzęciem łownym, w XIX wieku jego liczebność drastycznie spadła. Jest roślinożercą aktywnym latem, żyje w terytorialnych klanach rodzinnych w górach od regla górnego do piętra turniowego. Należy do najrzadziej występujących zwierząt kręgowych w Polsce i podlega tu ścisłej ochronie gatunkowej. Chroniony jest także prawnie na Słowacji. Czerwona Lista Zwierząt Ginących i Zagrożonych w Polsce oraz Polska Czerwona Księga Zwierząt określają świstaka tatrzańskiego jako podgatunek silnie zagrożony (EN), zaś Czerwona lista dla Karpat dla Polski nadaje mu oznaczenie „CR” – skrajnie zagrożony. Jest to zwierzę stosunkowo słabo poznane.

    Polska Czerwona Księga Zwierząt – rejestr zagrożonych gatunków zwierząt na terenie Polski. Została stworzona na wzór międzynarodowej Czerwonej Księgi Gatunków Zagrożonych. Zawiera listę ginących gatunków zwierząt z dokładnym ich opisem i mapami rozmieszczenia. Określa także stopień zagrożenia poszczególnych gatunków, rzadkość ich występowania oraz stosowane i proponowane sposoby ochrony. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych – publikowana przez Międzynarodową Unię Ochrony Przyrody i Jej Zasobów (IUCN) lista zagrożonych wyginięciem gatunków organizmów. Ukazała się po raz pierwszy w 1963 roku. Edycja Czerwonej Księgi z roku 2011 zawierała spis 59 508 gatunków (ponad 45 tysięcy gatunków zwierząt, ponad 14 tysięcy gatunków roślin oraz 18 gatunków grzybów), z których 19 265 jest zagrożonych wyginięciem. Większość z nich uzyskała status zagrożonych w wyniku działalności człowieka.

    Pomrowik mołdawski (Deroceras moldavicum) – gatunek leśnego, wilgociolubnego, nagiego ślimaka trzonkoocznego z rodziny pomrowikowatych (Agriolimacidae), występującego w Karpatach Wschodnich – od południowo-wschodniej Polski po zachodnią Ukrainę i północno-wschodnią Rumunię. Zasiedla dobrze zacienione i wilgotne miejsca, często na brzegach rzek, w lasach liściastych, na wysokościach do 1000 m n.p.m. W Polsce jest gatunkiem rzadkim, spotykanym wyłącznie w Bieszczadach. Został wpisany na Czerwoną Listę Zwierząt Ginących i Zagrożonych w Polsce. Na terenie kraju jest objęty ścisłą ochroną gatunkową.

    Fundacja na Rzecz Ochrony Praw Zwierząt MONDO CANE (Fundacja MONDO CANE) - organizacja społeczna, której głównym celem jest działanie na rzecz humanitarnego traktowania zwierząt oraz zapewnienia im odpowiednich warunków bytowania. Inspektorzy Społeczni ds. Ochrony Zwierząt z Fundacji MONDO CANE przeprowadzają ok. 200 interwencji rocznie mających zapobiegać aktom okrucieństwa wobec zwierząt. Jako organizacja, której statutowym celem jest działanie na rzecz ochrony zwierząt Fundacja MONDO CANE bierze udział jako oskarżyciel posiłkowy w sprawach karnych przeciwko osobom, które dopuściły się znęcania nad zwierzętami lub dopuściły się nieprzestrzegania Ustawy o ochronie zwierząt.

    Polska Czerwona Księga Zwierząt - Kręgowce to pierwszy tom Polskiej Czerwonej Księgi Zwierząt. Zawiera listę ginących gatunków zwierząt kręgowych występujących w Polsce z dokładnym ich opisem i mapami rozmieszczenia. Określa także stopień zagrożenia poszczególnych gatunków, rzadkość ich występowania oraz stosowane i proponowane sposoby ochrony. Europejski Program Ochrony Zwierząt (EEP, ang. European Endangered Species Programme), program ochrony zwierząt zagrożonych wyginięciem, który polega na hodowli w ogrodach zoologicznych wymierających gatunków.

    Nora – podziemna kryjówka zwierzęca, jama mająca zaspokoić elementarną potrzebę schronienia, będącą biologicznie ukształtowanym warunkiem rozwoju organizmów. Określenie nora jest używane głównie do określenia kryjówek zwierząt lądowych np. borsuka, lisa, lecz stanowi także określenie na miejsca schronienia zwierząt wodnych oraz ptaków gniazdujących w jamach wykopanych w ziemi. Zazwyczaj nory są tworzone przez dane zwierzęta, lecz czasem utworzone przez jedno zwierzę bywa wykorzystywane przez przedstawicieli innego gatunku. W ten sposób lisy wykorzystują nory borsuków.

    Dodano: 17.10.2011. 00:19  


    Najnowsze