• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • SGGW otwiera Centrum Wodne

    08.06.2010. 01:17
    opublikowane przez: Redakcja Naukowy.pl

    Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie uruchamia Centrum Wodne. W skład tego obiektu o powierzchni 1,5-hektara wchodzi park wodny z modelem rzeki oraz budynek badawczo-dydaktyczny. Centrum Wodne to największy w Polsce obiekt badawczy zajmujący się problematyką wody. Otwarcie nastąpi 16 czerwca.

     

    ,,Na powierzchni 1,5 hektara powstał park wodny (model rzeki) oraz budynek badawczo-dydaktyczny - wyjaśnia prof. dr hab. Alojzy Szymański, rektor SGGW. - Model rzeki odzwierciedla naturalne środowisko rzeczne. Można tu zobaczyć, w jaki sposób spiętrza się wodę oraz jakie rośliny rosną wzdłuż rzeki. Woda to światowy problem na najbliższe stulecia, dlatego będziemy badać i uczyć, w jaki sposób ją magazynować i ograniczać zużycie.­"

    Centrum Wodne, czyli Centrum Naukowo-Dydaktyczne Wydziału Inżynierii i Kształtowania Środowiska, to projekt finansowany między innymi ze środków Programu Operacyjnego ,,Infrastruktura i środowisko". Łączna wartość całej inwestycji, wraz z wyposażeniem laboratoriów wyniosła 60 mln złotych.

    Centrum Wodne skupia wokół siebie 19 laboratoriów z różnych dziedzin. Projekt obejmuje budowę i wyposażenie budynku laboratoryjno-dydaktycznego z pracowniami i laboratoriami Katedry Geoinżynierii, Budownictwa i Geodezji, Inżynierii Wodnej i Rekultywacji Środowiska oraz Katedry Kształtowania Środowiska.

    Sztuczna rzeka i dodatkowe zbiorniki wodne mają służyć za symulację obiegu wody w środowisku. Dlatego w parku wodnym znalazła się zarówno część odwzorowująca zlewnię górską, jak i część, która posłuży jako symulacja zlewni rzeki nizinnej.

    ,,Odpowiednie ukształtowanie doku ze szklaną ścianą umożliwia zejście w głąb zbiornika wodnego i pozwala na obserwację rozwoju strefy przybrzeżnej - informuje dr Krzysztof Szwejk, rzecznik prasowy SGGW. - W Centrum Wodnym są również zbudowane modele typowych budowli hydrotechnicznych w korytach i zbiornikach rzecznych."

    ,,Taka praktyczna możliwość zapoznania się przez studentów i doktorantów z systemem modelowania warunków hydraulicznych, hydrobiologicznych, jak również obserwacja rozwiązań konstrukcyjnych budownictwa hydrotechnicznego, jest unikatowa w skali kraju - żadna inna uczelnia nie dysponuje tak rozwiniętą infrastrukturę z zakresu inżynierii wodnej i budownictwa hydrotechnicznego" - zaznacza Szwejk.

    Uroczyste otwarcie oraz zwiedzanie Centrum Wodnego odbędzie się 16 czerwca o godz. 13.00 przy ul. Ciszewskiego róg Nowoursynowskiej w Warszawie.   LT

    PAP - Nauka w Polsce

    bsz


    Czy wiesz ĹĽe...? (beta)
    Wydział Budownictwa i Inżynierii Środowiska – wydział Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie. Zaczątkiem Wydziału Budownictwa i Inżynierii Środowiska było utworzenie w roku akademickim 1946/1947, z inicjatywy prof. Stanisława Turczynowicza Sekcji Melioracji, przy Wydziale Rolnym SGGW. Sekcja ta w roku 1948/1949 została przekształcona w Oddział Melioracji Wodnych, a następnie w roku 1950/1951 najpierw w Wydział Melioracji Rolnych, a w roku 1954/1955 w Wydział Melioracji Wodnych. Pod tą nazwą wydział działał do roku akademickiego 1989/1990, kiedy przekształcił się w Wydział Melioracji i Inżynierii Środowiska, a w 2000 r. zmienił nazwę na Wydział Inżynierii i Kształtowania Środowiska. Przez wiele lat wydział borykał się z ogromnymi trudnościami lokalowymi. Wykłady i ćwiczenia dla studentów odbywały się w pomieszczeniach zlokalizowanych w różnych punktach Warszawy. Dopiero w 1971 r. wydział przeniósł się do nowo wzniesionego budynku przy ul. Nowoursynowskiej 159. Zarówno Kierunek Budownictwo (w 2004 roku) jak i Inżynieria Środowiska (w 2007 roku) przeszły akredytację i uzyskały pozytywną ocenę Państwowej Komisji Akredytacyjnej. W 2010 roku infrastruktura Wydziału wzbogacona została o nowy budynek Centrum Wodnego – zespół laboratoriów wyposażonych w nowoczesny sprzęt badawczy. Do 31 grudnia 2010 działał pod nazwą Wydział Inżynierii i Kształtowania Środowiska. Wydział ma prawo do nadawania stopni doktora i doktora habilitowanego w dziedzinie nauk rolniczych, oraz doktoryzowania w zakresie nauk technicznych co pozwala na kształcenie m. in. własnej kadry dydaktycznej i naukowej. Wydział Inżynierii Lądowej i Środowiska - jeden z najstarszych wydziałów Politechniki Gdańskiej. W obecnej formie powstał w roku 2004, wskutek połączenia Wydziału Inżynierii Lądowej oraz Wydziału Budownictwa Wodnego i Inżynierii Środowiska. Wrocławski węzeł wodny to skomplikowany i rozbudowany system hydrotechnicznej regulacji rzek, którego podstawę stanowią stopnie wodne. We Wrocławiu istnieje duża liczba stopni wodnych, zarówno tych dużych, związanych z regulacją największej wrocławskiej rzekiOdry, która na obszarze miasta jest rzeką skanalizowaną, jak i mniejszych oraz zupełnie małych, zlokalizowanych na niemal wszystkich ciekach przepływających przez Wrocław. Wśród zastosowanych rozwiązań zabudowy wrocławskich stopni wodnych, znaleźć można wiele ciekawych i unikatowych rozwiązań technicznych, wartych nie tylko zapoznania się z nimi, ale ich zachowania i odpowiedniej konserwacji. Stanowią one bowiem istotny składnik dziedzictwa technicznego budownictwa wodnego we Wrocławiu. Stąd również zainteresowanie Wrocławskim Węzłem Wodnym, w tym w szczególności stopniami wodnymi Wrocławia, między innymi Fundacji Otwartego Muzeum Techniki.

    Rzeka skanalizowana, to taka rzeka zestopniowana, na której każdy odcinek danej rzeki znajduje się w zasięgu oddziaływania – piętrzenia – określonego dla danego odcinka rzeki stopnia wodnego, utrzymującego wymagany poziom wody, oraz przystosowana do uprawiania żeglugi. Na rzece skanalizowanej kolejne stopnie wodne dzielą rzekę na odcinki znajdujące się w zasięgu regulacji poziomu wody konkretnego stopnia wodnego. Taki odcinek nazywany jest stanowiskiem. Stanowisko jest odcinkiem drogi wodnej o przyjętych parametrach, przede wszystkim gwarantowanej głębokości tranzytowej, oraz innych, np. prędkości przepływu wody i innych, stwarzającej warunki żeglugowe zbliżone do warunków żeglugi na kanale wodnym. Poszczególne stanowiska są także zbiornikami wodnymi przepływowymi bez możliwości retencyjnych. Wody powierzchniowe we Wrocławiu obejmują śródlądowe wody powierzchniowe, w tym przede wszystkim liczne cieki wodne (rzeki, ich ramiona boczne, mniejsze cieki, sztuczne cieki wodne w tym kanały wodne i melioracyjne), które stanowią podstawę tzw. Wrocławskiego Węzła Wodnego, oraz inne wody powierzchniowe tj. starorzecza, stawy, gliniaki i osadniki, znajdujące się w granicach administracyjnych miasta Wrocław. Wody powierzchniowe zajmują około 9,6 km², co daje w przybliżeniu 3% powierzchni miasta. Nie ma we Wrocławiu dużych powierzchniowo wód stojących takich jak jeziora czy duże zbiorniki wodne.

    Wydział Budownictwa Lądowego i Wodnego (W-2) Politechniki Wrocławskiej - jednostka naukowo-dydaktyczna (jeden z 12 wydziałów) Politechniki Wrocławskiej, która powstała we wrześniu 1945 roku jako Wydział Budownictwa. Składał się początkowo z dwóch oddziałów: Oddziału Architektury oraz Oddziału Inżynierii Lądowej i Wodnej. We wrześniu 1949 roku obydwa oddziały przekształciły się w samodzielne wydziały. Z Oddziału Inżynierii Lądowej i Wodnej powstał Wydział Inżynierii z Oddziałami Lądowym i Wodnym. W roku 1954 na skutek likwidacji Oddziału Wodnego, Wydział Inżynierii zmienił nazwę na Wydział Budownictwa Lądowego. Następnie nastąpiła zmiana nazwy na obecną. Według Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydział posiada kategorię "B". Pierwsza kanalizacja Odry we Wrocławiu – inwestycja z zakresu hydrotechniki przeprowadzona we Wrocławiu, pod koniec XIX wieku. Obejmowała budowę, bądź przebudowę koryt rzeki Odra i kanałów wodnych, oraz kanalizację rzeki przeprowadzoną w latach 18921897, a także inne inwestycje dotyczące m.in. budowy bądź przebudowy mostów nad nowo ukształtowanymi ciekami wodnymi. Inwestycja ta stworzyła i ukształtowała nową śródlądową drogę wodną, oraz zmieniła system zabezpieczenia przeciwpowodziowego dla miasta. Była to jedna z dwóch wielkich inwestycji we Wrocławiu, która wywarła decydujący wpływ na obecny kształt Wrocławskiego Węzła Wodnego. W wyniku tej inwestycji ukształtowano jedno z ramion bocznych rzeki Odry – Starą Odrę, wybudowano nowe kanały żeglugowe – Kanał Miejski i Przekop Szczytnicki, które stanowią część jednej z dróg wodnych prowadzących przez Wrocław – miejska droga wodna (Wrocławski Szlak Miejski; dawniej: Droga Wielkiej Żeglugi; obecnie szlak boczny). W wyniku przeprowadzenia tej inwestycji powstała niezbędna infrastruktura hydrotechniczna, w tym między innymi dwa stopnie wodne – Stopień Wodny Szczytniki, Stopień Wodny Psie Pole, a także inne niezbędne budowle i budynki. Współcześnie ta droga wodna stanowi szlak boczny dla Odrzańskiej Drogi Wodnej, której główny szlak żeglugowy prowadzi główną (północną) drogą wodną we Wrocławiu. Szlak ten jest zaliczany do II klasy drogi wodnej według obecnie obowiązujących w Polsce kryteriów.

    Stopień Wodny Różanka – to stopień wodny we Wrocławiu położony na Głównej Drodze Wodnej prowadzącej przez miasto w ramach Odrzańskiej Drogi Wodnej. Stopień piętrzy wody największej z rzek przepływającej przez miasto – rzeki Odra. Zlokalizowany jest na jej ramieniu bocznym przepływającym poza centrum miasta. Obejmuje budowle piętrzące zlokalizowane w rejonie osiedla Różanka, na uregulowanym i przebudowanym ramieniu Odry: Starej Odrze; oraz na kanale wodnym: Kanale Różanka. W obrębie tego stopnia wodnego znajdują się takie budowle hydrotechniczne jak Jaz Różanka i Śluza Różanka. Drogi wodne we Wrocławiu są częścią Odrzańskiej Drogi Wodnej, która stanowi część Europejskiej Drogi Wodnej E–30. Samo miasto Wrocław również od początku swojej historii, korzystało z rzeki Odra, jako szlaku żeglugowego. Na Odrze prowadzono wiele inwestycji i robót hydrotechnicznych związanych z poprawą żeglowności i możliwości transportowych oraz bezpieczeństwem przeciwpowodziowym. Obecny kształt dróg wodnych we Wrocławiu jest wynikiem właśnie takich inwestycji prowadzonych w XIX i XX wieku. Odra w obrębie miasta jest rzeką skanalizowaną. Istotnym elementem tych dróg wodnychstopnie wodne na Odrze, umożliwiające pokonanie różnic w poziomach wodny na szlaku żeglugowym, za pomocą śluz komorowych.

    Silnik wodny – jest to rodzaj hydraulicznego silnika przetwarzającego energię wody płynącej na pracę mechaniczną. Silniki wodne dzielą się na: koła wodne, turbiny wodne, silniki wodne wyporowe.

    Stopień Wodny Oława − stopień wodny zlokalizowany w Oławskim Węźle Wodnym, piętrzący wody rzeki Odra. Stopień obejmuje budowle podstawowe stopnia tj. budowle piętrzące takie jak: Jaz Oława, Śluza Oława I, Śluza Oława II, Elektrownia Wodna Oława II; oraz budynki i budowle pomocnicze oraz uzupełniające. Stopień ten położony jest na skanalizowanym odcinku rzeki Odry. Poprzednim stopniem wodnym na rzece, jest Stopień Wodny Lipki, a następnym Stopień Wodny Ratowice. Przez stopień przebiega Odrzańska Droga Wodna, będąca częścią europejskiej drogi wodnej E-30. W celu umożliwienia żeglugi w ramach stopnia wodnego wybudowano dwie śluzy: Śluza Oława II, tzw. duża śluza wybudowana w kanale skracającym, oraz Śluza Oława I, tzw. mała śluza wybudowana w przekopie obok Jazu Oława dla potrzeb bocznego szlaku żeglugowego biegnącego głównym korytem rzeki.

    Instytut Geodezji i Geoinformatyki – instytut naukowy, działający na Uniwersytecie Przyrodniczym we Wrocławiu na Wydziałe Inżynierii Kształtowania Środowiska i Geodezji. Wydział Techniki Rolniczej i Leśnej powstał 1 października 1977 roku. Decyzją Rektora SGGW, dnia 1.01.2000 roku została zmieniona nazwa i utworzono nowe Katedry. Powstał Wydział Inżynierii Produkcji Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie.

    Czarna Woda (Czarny Potok, Potok Czarna Woda, Schwarzwasser) we Wrocławiu – współcześnie starorzecze rzeki Odry, składające się z kilku odcinków, obecnie już ze sobą niepołączonych, stanowiące cieki wodne (odcinek między Zalesiem i Zaciszem), o długości na powierzchni około 1,2 km, oraz zbiorniki wodne (Swojczyce), dawniej jedno starorzecze, obecnie przecięte linią kolejową nr 292, a także Staw Swojczycki. Współczesne kanały wodne: Kanał Powodziowy i Kanał Żeglugowy, wybudowane w latach 1913–1917, poprowadzone były częściowo w miejscu ówcześnie istniejącego koryta tego, dawnego ramienia rzeki. Szczytnicki Węzeł Wodny, to węzeł wodny położony we Wrocławiu na rzece Odrze, w ramach Wrocławskiego Węzła Wodnego. Węzeł ten steruje przepływem i rozdziałem wód pomiędzy śródmiejskie ramię Odry niosące wody do Śródmiejskiego Węzła Wodnego, oraz Starą Odrę, opływającą centrum miasta od północy. Szczytniki Węzeł Wodny ukształtowany został podczas inwestycji z zakresu hydrotechniki przeprowadzonej w latach 18921897, polegającej na budowie nowej drogi wodnej oraz systemu przeciwpowodziowego dla miasta, tzw. I Kanalizacja Odry, budowa Drogi Wielkiej Żeglugi.

    Wrocławski węzeł wodny obejmuje liczne budowle i urządzenia wodne, w tym śluzy wodne, wybudowane w ramach wrocławskich stopni wodnych, zlokalizowanych zarówno na największej wrocławskiej rzece i jej odnogach oraz kanałachOdrze, jak i na mniejszych rzekach, dopływach Odry. Śluzy te można podzielić na dwie zasadnicze grupy:

    Dodano: 08.06.2010. 01:17  


    Najnowsze